Maandag 24 juni, dag 85, via Glashütte naar Dresden

Om 12 uur word ik verwacht voor een ronleiding bij Nomos. Een horlogefabrikant in Glashütte. Hier heb ik erg naar uitgekeken. Sinds 2009 heb ik een horloge van dit merk en afgezien daarvan weet ik er niet zo veel van.
Vanochtend heb ik dus alle tijd voor een nog een lange wandeling met Amber. Ze mag uiteraard niet me met de rondleiding en mag straks in de camper blijven. Daarom kan wat extra beweging een kwaad. Uiteraard ben ik veel te vroeg in Glashütte en daarom wandel ik met Amber nog een rondje door het stadje. Hier draait alles om uurwerken. Er zitten veel merken en een aantal fabrikanten. Later hoor ik dat het dorpje 1800 inwoners heeft en er daarvan circa 1000 in deze branche werken.

Ik zet Amber af in de camper, doe nog wat boodschappen bij de supermarkt waar we geparkeerd staan en wandel dan naar het hoofkantoor van Nomos. Het is een oud treinstation waar ze sinds 2005 in gevestigd zijn. Leuk detail is dat de directie in een Tesla 3 rijd (voor de meelezers, net als ik). Binnen sluit ik aan bij de groep en we worden meegenomen naar de presentatieruimte. Christiane gaat ons alles laten zien van het merk en de productie. Uiteraard begint het me de historie en modellen. Zelf heb ik mijn horloge ook om en laat me de details nog eens uitleggen. Dit stuk is leuk en interessant maar ik ben vooral nieuwsgierig naar de productie. Dat gebeurt op een andere locatie. Dit merk produceert 95% van het horloge zelf. Dat is uitzonderlijk hoog omdat de meeste merken veel uurwerken en onderdelen inkopen.

We wandelen naar de productielocatie en onderweg krijgen we nog wat uitleg over het dorpje, het uurwerkmuseum en welk restaurant de moeite waard is. Op de productielocatie beginnen we met water want een kwartiertje lopen bij 30 graden is best warm. Dan worden we meegenomen langs elke stap in het proces. Het frezen van de piepkleine onderdelen. Het samenstellen, de kwaliteitscontrole en uiteindelijk het eindproduct. Alle ruimtes zien er uit als een laboratorium. Medewerkers in witte jassen en met een vergrootglas op het oog. Heel boeiend om te zien hoe dit productieproces gaat. Het geeft ook weer een extra beleving aan het horloge dat ik al tien jaar heb. Bij de kwaliteitscontrole wordt mijn horloge ook nog even bekeken. Met name hoeveel de tijd afwijkt. Dat mag maximaal 16-17 seconden per dag zijn. Mijn horloge zit op een afwijking van 6 seconden en loopt nog keurig binnen de norm. De servicebeurt kan nog even op zich laten wachten. Die service beurt duurt overigens 4-6 weken omdat alle onderdelen er weer uit gaan, gereinigd worden en daarna er weer in gaan, inclusief eindcontrole.

Het is ontzettend interessant om alle stappen te mogen zien, met medewerkers in gesprek te gaan en te horen hoe trots ze zijn om dit werk te doen. Na afloop krijgen we nog een goodybag mee en met veel enthousiasme ga ik terug naar de camper.

Aan het einde van de middag ga ik naar Dresden, dat is nog ongeveer 50 minuten rijden. Ik heb een camperplaats gevonden in het hart van de stad aan de rivier de Elbe. De camperplaats ligt in de schaduw door de bomen eromheen en kijkt uit op de rivier. Met een brug, die gerestaureerd wordt, steek je over naar de oude stad. De skyline is al indrukwekkend en als ik de stad inloop zie je indrukwekkende oude gebouwen, kerken en bruggen. Helaas is het voor Amber echt te warm in de stad en na een korte kennismaking lopen we terug. Tussen onze camperplaats en de stad zit een biergarten aan de rivier. Een goede reden om hier een groot glas water en een klein glaasje wijn te drinken. Ondertussen loopt het grasveld bij de rivier met mensen die hier picknicken, plezier komen maken en te genieten van het mooie weer. Het is een heel ontspannen sfeer en ik geniet heerlijk mee.

Dinsdag 25 juni, dag 86, in Dresden en naar Stendorf

Eind vorig jaar, toen ik de eerste stappen zetten naar een andere toekomst, schreef ik dat ik 50 koppen koffie ging drinken voordat ik mijn keuze ging maken. Nu ben ik de tel een beetje kwijt. Wel heb ik gedacht dat ik die 50 koppen zou moeten afsluiten met iets tastbaars. Tijdens mijn reis ben ik via-via in contact gekomen met Matthias. Hij heeft een bedrijf dat vanuit een design én circulaire gedachte, gebruikte jute zakken voor koffiebonen gebruikt om colberts van te maken. Omdat ik interesse heb in circulariteit, zijn bedrijf me aangeraden werd en ik een colbert een mooi tastbare afsluiting vind, heb ik een afspraak met hem gemaakt.

Om 10 uur treffen we elkaar op de camperplaats. Samen lopen we al pratend op naar de een koffiebar. Er is gelijk een klik en al snel komen we op het idee van een ‘koffiecolbert’. Een vriend van hem heeft een bonenbranderij en tijdens een avond kwam de gedachte wat ze met dit afvalproduct zouden kunnen. Hij vertelde er ook eerlijk bij dat er een fles wijn bij aan te pas kwam. In alle openheid verteld hij over de ontwikkeling van het product, de uitdagingen en productieproblemen met kleermakers in Duitsland en ook in Turkije. Hij verteld hoe hij de jassen nu maakt en welke stappen ervoor nodig zijn. En ook de aanloopproblemen komen aan bod. Bijvoorbeeld dat designwereld weinig interesse in circulariteit heeft, terwijl hij dat wel belangrijk vindt. We praten over marketing en de mogelijkheden van expansie en de toekomst. Uiteindelijk praten we ook over onze achtergrond en er zijn parallellen omdat we allebei gestopt zijn omdat we vonden dat we niet meer in onze kracht zaten. Ook praten we over Oost Duitsland, de ontwikkelingen op dit moment en de verschillen die er nog steeds zijn met West Duitsland. Interessant is ook dat hij verteld dat zij bijvoorbeeld Rusland niet zo ‘spannend’ vinden en dat komt omdat ze jarenlang communistisch geweest zijn. Matthias is 52 en heeft Oost Duitsland nog bewust meegemaakt. Bij zijn auto aangekomen zoek ik een colbert uit die mij het meeste aanspreekt. Ieder model is uniek door de print en wat de zak heeft meegemaakt tijdens de reis van koffieplantage naar de brander in Europa. Mijne komt uit Brazilië en heeft de nodige tekst zoals Arabica op de mouw. Ik ben er erg blij mee en het is een mooi tastbaar onderdeel die altijd aan deze reis zal herinneren. We maken, met hulp van de Zwitserse buurman, nog een foto en nemen afscheid. Ik sluit niet uit dat we in de toekomst nog weer contact zullen hebben. Wat een leuk gesprek en mooi mens.

Inmiddels is het al begin van de middag. Nadat ik Amber heb uitgelaten laat ik haar achter in de camper. Geen zorgen de camper staat in de schaduw en het is binnen koeler dan buiten. Dan ga ik alleen de stad in. Het is namelijk behoorlijk warm en dat is voor haar echt niet aangenaam. Dresden is een hele mooie stad en zeker de moeite waard als je in de buurt bent. Er wordt veel energie en geld gestoken in de restauratie. Ook zie je veel studenten en dat geeft de stad een bepaalde dynamiek. Volgens Matthias wordt in Dresden geregeerd, in Leipzig gewinkeld en in Chemnitz gewerkt. Na een intense rondwandeling van een paar uur door de oude stad en aansluitend de nieuwe stad ga ik Amber bevrijden. Die is dolblij dat ik er weer ben. Overigens maakt het niet uit of ik 5 minuten of 2 uur weggeweest ben. Ze doet altijd of ze nog nooit zo lang alleen is gelaten.

Omdat het morgen nog warmer wordt, lijkt het me goed om niet in de stad te blijven. Ik heb een camperplek op anderhalf uur rijden gezien dat aan een riviertje ligt. Voordat we daar komen, heb ik nog een paar boodschappen nodig dus stop ik even bij de supermarkt. Als ik naar buiten loop met mijn tas vol, komt er een meisje in paniek naar binnen rennen. Iemand heeft de hond in de camper gelaten. Normaal gesproken zit Amber in het ‘woongedeelte’ van de camper en barricadeer ik de doorgang naar de cabine. Dan is ze uit zicht, waar het iets koeler is. De barricade had ik nu voor dat eventjes niet gedaan en dus is de draak naar voren gegaan om mij te kunnen zien. Niet goed van mij en ook niet echt een probleem voor die kleine 10 minuten. Het is namelijk binnen niet veel warmer dan buiten. Dat kunnen die mensen alleen niet weten. Nadat ik het uitgelegd heb, is de rust weergekeerd en kan ik mijn boodschappen uitpakken. Volgende keer beter opletten Winfred. Wat jij weet, weet een ander niet.

Op de camperplaats loopt Amber in een rechte lijn naar het water en poedelt erop los. Ik bel nog even een rondje om te horen hoe de operatie van mams is gegaan (goed) en dan is het genieten van de zwoele zomeravond. Vooruit een wijntje omdat het nog kan.

Woensdag 26 juni, dag 87, Stendorf

De zwoele avond heeft in de nacht doorgezet. Met alle raampjes open voel je nog geen zuchtje wind en dan is een alkoof (slapen boven de bestuurderstoel) best een warm plekje. Vandaag wordt het nog warmer (38 graden) en daarmee zijn er geen plannen voor vandaag.

Vanochtend rustig ontbijten en een redelijke wandeling maken omdat het nog niet heel warm is. Als je door het bos naar boven loopt (ca. 300 meter hoogte) dan kom je bij Himmelreich. Een restaurant met prachtig uitzicht over de omgeving. Een mooie plek om even iets te drinken na de warme klim. De camperplaats waar ik sta ligt in het dal. Dat dal is ontstaan omdat ze hier kalksteen hebben gegraven om de burcht en kerk te bouwen. Later werd het kalksteen uiteraard voor de handel verkocht. Als we terug zijn loopt uiteraard direct naar de rivier om even af te koelen. Ze stapt in de rivier zwemt naar het midden, laat zich met de stroom zakken en gaat 100 meter verder weer naar de kant waar ze kan staan. Dan komt ze pootjebadend terug lopen en gaat ze opnieuw een rondje maken.

Mijn dag is verder ook heel rustig. Ik lees nog wat en werk nog wat dingen uit. Naast eten koken, camper beetje opruimen en genieten van de rust en omgeving gebeurt er vandaag niet veel. Dat is ook erg lekker. Daarmee besef ik dat ik er ook helemaal klaar voor ben om weer naar huis te gaan. De komende dagen geniet ik er echt nog wel van. Toch heb ik niet het gevoel dat ik nog dingen graag wil zien, ergens heen wil ofzo. Ik ben enorm tevreden over wat er op mijn pad is gekomen en merk dat het goed is.

Donderdag 27 juni, dag 88, onderweg naar Hardegsen

Brrr, een frisse ochtend. Het is zeker 15 graden afgekoeld. Als ik op de thermometer kijk is het ‘maar’ 20 graden en dat om 8 uur ’s morgens. Heel erg op het gemak genieten we van de ochtend. Ik zit aan mijn yoghurt met cruesli te kijken naar de bergen en te genieten van de zon. Amber wandelt wat rond en kijkt verwachtingsvol naar mij en dan weer naar de rivier. Nog een wandeling door het bos, dan rustig opruimen en dan aan het begin van de middag verder op (terug)reis. Onderweg maken we nog een stop om even te tanken en even van een picknick te genieten.

Een paar uur laten komen we aan het kuuroord Hardegsen. Alles draait hier om je laten vertroetelen. Mij gaat het vooral om een leuke camperplaats aan de rand van het dorpje. Veel ruimte, groen, naast een park en alle voorzieningen die ik graag wil. De beheerder moet je even bellen voor de code van het sanitair en betalen gaat hier nog op vertrouwen. Gooi een envelopje in de brievenbus. Het kan dus nog gewoon. Eigenlijk een vreemde gedachte dat het in me op komt. Dat het niet kan, dat is eigenlijk pas vreemd.

Aan het begin van de avond komt de beheerder langs om het sanitair schoon te maken. Volgens mij ook om even een praatje te kunnen maken. Alle tips van de omgeving komen voorbij, inclusief de huisgemaakte hamburgers bij Wolff. In het dorpje zijn echt heel veel kappers, manicure, pedicure en andere uiterlijke verzorging. Ik kies voor innerlijke verzorging en ga op het terras zitten bij de ijssalon. Een espresso en yoghurtijs met aardbeien is voor mij het avondfeest.   

Vrijdag 28 juni, dag 89, toch naar huis…

Het is nog steeds prachtig weer hier in Duitsland. Op mijn gemak ontbijt ik voor de camper en zoek een overnachtingsplek uit voor komende nacht. Op ongeveer 220 kilometer rijden ligt een (op het oog) mooie camperplek bij een kasteel. Dat wordt de bestemming.

In het park naast de camperplaats waar ik sta is een tuinfestival. Dat begint om 10.00 uur en omdat het op 100 meter afstand is, ga ik kijken. Om half elf staat er een enorme rij om naar binnen te gaan. Heel even overweeg ik om te keren, tot ik bedenk dat ik tijd zat heb. Als ik binnen ben realiseer ik me waar ik ben. Fleurig, naar Buiten of hoe die tuinbeurzen ook maar mogen heten. Het is wel leuk opgezet alleen val ik een beetje uit de toon. Er is geen plant die ik herken… Terwijl ik rondloop raak ik in gesprek bij een stand met iemand die aan Moonshinen doet. (semi legaal destilleren). Hij wil dat ik wat ga proeven en voor ik het weet sta ik met fruit- en koffiebrouwsels in mijn hand. Leuk gesprek, niet echt lekker. Met gepaste woorden probeer ik uit te leggen dat ik meer een wijn en whiskyliefhebber ben. Dan gaat er een andere kist open en moet ik de whisky ook proberen. Ook daarvan heb ik betere gehad. Gelukkig moet ik nog rijden. Na een paar uurtjes ga ik terug naar de camper en ruim alles op. Nog even onder de douche en dan ga ik op reis.

Het is heel warm onderweg en de nodige file. Dat is best vermoeiend. Onderweg belt pa nog even om me bij te praten over hoe het met ma gaat. Die mag het ziekenhuis nog niet uit omdat er nog wat dingen onderzocht moeten worden. Hmm, dat is niet wat je wilt horen zo net voor het weekend. Na een uur of twee rijden ben ik in de buurt van de camperplaats. Ik stop nog even om Amber te laten plassen en eten te geven. Dan kijk ik gelijk even hoe ver het nog is. Nog ruim een half uur naar de camperplaats. Uit nieuwsgierigheid kijk ik ook hoe ver het nog naar huis is. Dat is ook nog twee uur rijden.
Tegen iedereen heb ik gezegd dat ik zondag thuis kom, al heb ik in mijn hoofd zaterdag. Dan kan ik de camper uitpakken even settelen en zondag genieten van het thuis zijn. Met dat in mijn hoofd vraag ik me af wat ik dan vanavond nog van deze camperplaats verwacht. Dat is eigenlijk alleen een overnachting om morgen einde van de ochtend thuis te zijn. Op dat moment besef ik me dat ik helemaal tevreden ben met hoe de reis is. Het is goed. Sinds kort weet ik dat goed, genoeg is. Daarom rijd ik door naar huis. Hoewel ik weet dat Miranda er niet is, wordt dat toch de bestemming van vandaag. De weg langs Planken Wambuis en de Ginkelse hei vind ik zelf altijd een heel mooi stuk om te rijden. Nu voelt het ook echt als thuiskomen. Ik stop nog even bij de schaapskooi en snuif de omgeving op. Geniet en aard al een beetje. Thuiskomen… een vertrouwd gevoel.

Gepubliceerd door inspirerend europa

Ik ben Winfred Ortse, vanaf april 2019 doe ik hier verslag van mijn reis op zoek naar inspirerende plekken en gesprekken in Europa.

Plaats een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: