Maandag 17 juni, dag 78, van Kelheim naar Neuses am Berg

Op een paar honderd meter lopen ligt dus de Donau en vanochtend maak ik nog een wandeling van ongeveer zeven tot acht kilometer. Aan beide zijden van het water gaan hoge rotsen omhoog. Je loopt met de boten mee, die stroomopwaarts echt stapvoets gaan. Op een smal punt is de echo heel sterk en juist daar besluit Amber heb op een enthousiast blaffen te zetten omdat ze daar een stuk het water in kan lopen. Het geluid wordt heel ver gedragen en in de verte hoor ik er mensen op reageren. Als we terug lopen gaan we het oude stadje nog even in. Het is heel erg mooi weer en na de wandeling lust ik wel een drankje. Er is een terras bij de ijssalon en daar ploffen we onder een grote parasol neer voor een water en een ijsje. We zitten nog maar nauwelijks of we worden letterlijk opgeschrikt door een enorm knal en een schuddende parasol. De bezorger van de UPS rijdt vol tegen de hoek van de parasol. Het hele terras is even van slag maar gelukkig is alleen de parasol stuk.

Omdat ik een Hollander ben, ga ik nog even wat inkopen doen bij de drogist. De deodorant e.d. is in Duitsland veel goedkoper dan in Nederland dus sla ik mijn verzorgingsproducten alvast in voor komende maanden. Met mijn rugzakje vol met huidverzorgingsproducten e.d. besef ik me dat ik vorige week schreef dat ik niet zo bezig was met aandacht voor mezelf. Volgens mij moet ik dat toch iets bijstellen.

De plek van de camper ligt mooi voor het stadje en de rivier maar verder is het gewoon een saaie parkeerplaats met heel veel campers. De stad en rivier bevalt me wel maar om hier nog een dag te zijn, brengt me volgens mij niet heel veel extra. Daarom besluit ik verder te rijden. Ik heb een kleine camperplaats op het oog dat op een wijngaard ligt. Het is een mooie rit door Bayern over heuvels en door groene bossen. Het laatste stuk gaat over de snelweg en dat is gewoon op het gemak toeren. Aan het einde van de middag kom ik aan en er is gelukkig nog één plekje. Over een uurtje doen ze een wijnproeverij. Omdat het onvriendelijk is om daarvoor te bedanken, ga ik er heen. Er zitten twee locals een praatje te maken met de eigenaar en met veel enthousiasme vertelt hij me over de wijnen. Ze maken hier vooral witte wijnen, Muskadel, Riesling, Muller Thurgau, Sylvaner, Hofschoppen en een Rotling. Hij vindt dat ik ze allemaal moet proeven en normaal gesproken vind ik dat ook. In dit geval betwijfel ik of ik dat ook ga redden want hij schenkt de glazen heel vol, soms tot het randje. Kort daarna komen er nog wat mensen binnen en het gesprek gaat er over dat we nog niet gegeten hebben en dat het met zijn proefglaasjes een verraderlijke combinatie is. Dan moeten we iets eten zegt hij en zoekt de kaart van de pizzeria. Uiteindelijk bestellen we pizza’s en gaan buiten aan de picknicktafel zitten. Na verloop van tijd komen er meer mensen aan, er worden campers in de berm geparkeerd (kan best voor een nachtje zegt hij) en voor je het weet zitten we met een man of 12 aan de wijn en pizza. Omdat de nieuwkomers ook nog niet gegeten hebben, wordt de pizzeria opnieuw gebeld voor een bezorging. Uiteraard met nieuwe flessen wijn en dat resulteert in leuke gesprekken en veel lachen. Het is inmiddels na één uur en nu echt wel tijd om naar bed te gaan. Wat een mooie en leuke dag.

Dinsdag 18 juni, dag 79, Neuses am Berg

Om acht uur word ik wakker en eigenlijk veel fitter dan ik had verwacht. Vandaag heb ik mezelf voorgenomen niet veel te doen. Er zijn nog voldoende boeken, het weer is geweldig en de omgeving heel mooi. Een lange wandeling tussen de glooiende wijnvelden en dan lekker aan mijn boek. Eigenlijk ziet de middag er net zo uit. Aan het einde van de middag werk nog wat mail weg en doe nog wat werk. Ook denk ik voorzichtig twee weken vooruit en de dingen die ik ga doen in de week na mijn reis en voordat ik met Miranda naar Zweden en Noorwegen ga met de camper. Terwijl ik dit schrijf besef ik me dat ik mijn reis eigenlijk gewoon een maandje langer heb gemaakt. Het is ook een soort van rustig opbouwen van de relatie omdat het op vakantie natuurlijk toch net iets leuker is. Na drie maanden los van elkaar leven zal het vast wel weer even wennen zijn om met elkaar te zijn.

Woensdag 19 juni, dag 80, Oberkotzau

Inmiddels ben ik 80 dagen onderweg. Er zijn  boeken over geschreven om in dei tijd de wereld rond te gaan. Zo voelt het wel. De dagen ben ik helemaal kwijt, als ik dit verslag schrijf dan moet ik vaak echt even terugkijken welke dag het is. Plaatsnamen van waar ik geweest ben, of wanneer ik daar was lopen allemaal door elkaar heen. Het leven in de camper is inmiddels echt gewoon geworden. Steeds vaker denk ik eraan dat ik echt wel bevoorrecht ben dat ik dit kan doen. Zo verschrikkelijk mooie dingen meegemaakt en gezien. En niet te vergeten de reis die ik in mijzelf heb gemaakt. De inzichten en conclusies die ik om wil zetten in acties om ze ook in de toekomst te kunnen benutten en bewaken. Als me dat lukt dan ben ik echt wel een beter versie van mezelf geworden. Hoe dan ook deze 80 dagen zijn een geweldig cadeau en een belevenis.

De reis gaat vandaag naar Oberkotzau. Een dorp dat op route ligt richting Glashütte en Dresden, waar ik maandag en dinsdag een afspraak heb. De route is voor het grootste deel via binnenwegen en het verbaast me toch elke keer weer hoe mooi Duitsland is. Als vakantieland ben ik er nooit geweest en toch is het echt de moeite waard.
Het leven met de camper brengt ook een bepaald denkpatroon met zich mee. Als je boodschappen gaat doen, dan doe je dat op route. Even met de camper door een stadje manoeuvreren om naar de supermarkt te gaan is nu eenmaal minder praktisch. Dat zijn zo van die dingen die je (-ik-) in de praktijk leert. Daarom stop ik onderweg om even te tanken en de supermarkt in te gaan. Dat was ook nodig want de koelkast en voorraadkast was bijna leeg.
Eerlijk gezegd vind ik het altijd erg leuk om in het buitenland door de supermarkt te lopen. Ik kijk graag naar hoe ze het inrichten, wat er anders is dan bij ons en welke producten wij niet kennen e.d. Dus na verloop van tijd sta ik met mijn mandje bij de kassa en moet afrekenen. En dan… worden mijn pasjes niet geaccepteerd. Niet mijn gewone pas, niet die van de en/of rekening, zelfs niet mijn zakelijke pas. De jongen achter de kassa heeft al twee keer gevraagd of ik niet contant kan betalen maar dat kan ik niet. Omdat er in Duitsland nog heel veel contant betaald wordt, ging ik daar sneller doorheen dan ik had verwacht. Er zijn hier echt nog heel veel plekken waar je niet met kunt betalen. Zo ook gisteren niet op de camperplaats en daar is mijn laatste cash heen gegaan. In een uiterste poging voordat ik alle spulletjes weer terug moet zetten, trek ik nog mijn creditcard. Pfff, die doet het wel. Voor de zekerheid controleer ik mijn bankrekeningen om te kijken of ik gehackt ben maar dat is niet het geval. Vreemd ik reis dus al 80 dagen door Europa, op de meest afgelegen plekjes heb ik met pin kunnen betalen en niet hier in Duitsland. Vreemd.

In de middag kom ik aan in Oberkotzau. Daar ga ik eerst maar even op zoek naar een pinautomaat. Mijn camper staat geparkeerd in het Fernwehpark (het reislustpark) een mooi park met kinderspeeltuin, beachvolleybalveld, fitnessapparaten en picknickplaatsen. Daarnaast is een heel groot kunstpark. Het zijn allemaal verkeersborden met plaatsnamen van over de hele wereld. Terwijl ik daar met Amber tussendoor loop word ik aangesproken door een wat artistieke man. Ik ga het gesprek met hem aan. Hij blijkt de bedenker van het park. Zijn gedachte is dat iedereen in vrede moet kunnen leven zonder angst voor racisme. Door alle plaatsen op de manier met elkaar te verbinden wil hij laten zien dat je overal ter wereld vrij zou moeten zijn. Dat vond ik een mooie cirkel van deze dag als ik terugdenk aan mijn gedachte vanochtend om in 80 dagen de wereld rond te gaan.

Donderdag 20 juni, dag 81, Oberkotzau

De dag begint met de was. Er liggen naast wat kleding ook nog wat spulletjes van de camper schoonmaken en het kussen van Amber is altijd goed om een keer extra te wassen. Volgens mij zou dit dan echt weleens de laatste was kunnen zijn. Hmm, er komt steeds vaker een gedachte in me op dat dit de laatste keer van deze reis zou kunnen zijn.

Vandaag maak ik weer een lange wandeling met Amber en pak door op de gedachte dat de reis eindig is. Eigenlijk is dat ook wel het mooie, dat het eindigt. Als het niet eindigt is het op een moment niet meer bijzonder. Bijzonder is het nog wel degelijk.
Het doorpakken zit erin dat ik mijn aantekeningen voor mijn toekomst verzamel en ze bij elkaar schrijf in mijn schetsboek. Wat wil ik en hoe ga ik daar komen? Eigenlijk weet ik al heel veel en is het straks zaak om de daar de gewenste werkomgeving bij te vinden. Terwijl ik dit uit zit te werken merk ik dat energie sneller gaat stromen. Ik heb zin om ermee aan de slag aan te gaan. Plezier in de ideeën en verwachtingen die ik noteer. Ook merk ik een nieuwsgierigheid naar wat de toekomst gaat brengen. Mijn sleur heb ik met de nodige zelfconfrontatie om kunnen zetten in positieve stroom. Daar word ik heel blij van, tegen het euforische aan.

Dit alles uitwerken kost me meer tijd dan gedacht en inmiddels is het grootste deel van dag alweer voorbij. Op het gemakt maak ik als Hollandse amateur kok een fijn Italiaans gerecht van Duits rundvlees. Even voel ik me geen Nederlander maar een Europeaan.

Vrijdag 21 juni, dag 82, van Oberkotzau naar Marienberg

Voordat ik ga rijden lees ik nog een boek uit dat ik uit de minibieb heb geleend. Je mag ze ook meenemen maar omdat ik het boek bijna uit heb, lees ik het nog uit en leg het terug. We hebben het er thuis ook wel eens over gehad. Het is eigenlijk zonde om de boeken die je hebt in een kast te laten staan en wachten tot je een boek nog een keer leest. De gedachte van een minibieb is dat je het boek leest en weer terug brengt of ruilt voor een boek dat je nog hebt staan. Zo kunnen ook anderen genieten van boeken. Leuk concept om te geven en delen.
Nadat ik boek uit heb, maak ik de balans op. Het zijn in totaal 48 boeken geworden op dit moment. Sommige leuk, andere tijdsbesteding, dan weer spannend, boeiend en ook interessant en inspirerend. Veel boeken die al een tijdje lagen te wachten en ik het geduld niet voor had. Ze zijn allemaal gelezen. Heerlijk dat ik hier de tijd voor heb.

Nog even Amber uitlaten en dan rijden we verder richting een volgend keerpunt. Dinsdag ben ik in Dresden en daarna gaat de reis weer terug. Eerst ben ik dit weekend nog in Marienberg. Een plaatsje midden in dichte bossen. Ik parkeer mijn camper op een kleine camperplaats aan de rand van dit woud. Amber is gelijk enthousiast. Er staat nog één camper, nou eigenlijk zou ik het een huis willen noemen. Mijn camper valt erbij in het niet. Kort daarna komt de eigenaar in zijn smart, in de kleuren van de camper met een opvolgend kenteken aanrijden.

Ik ga een wandeling in het bos maken en geniet met volle teugen van de stilte en de geuren van het bos. Een heerlijke wandeling op deze langste dag.

Zaterdag 22 juni, dag 83, Marienberg

Wat doe je als je geen broodjes meer hebt, inderdaad naar de bakker. Al maanden doe ik dat niet met de camper maar met mijn fiets uit de jaren 50, of lopen. De fiets is drie keer gebruikt en dus is lopen de gebruikelijke manier. Meestal in combinatie met Amber uitlaten en die vind het prima al zou ik zes keer per dag brood gaan halen. Vandaag is het alleen 3,5 kilometer lopen naar Marienberg. Gelukkig ontbijt ik met yoghurt, noten en cruesli dus kan ik ook zonder broodjes aan de dag beginnen. De wandeling gaat dwars door het woud, vervolgens via een fietspad/wandelpad naar een grote weg waarlangs je over fietspad de laatste kilometer naar het dorp loop. In het bos helpt Amber twee dames zoeken naar paddenstoelen. Dat is attent van haar maar ze zagen haar niet aankomen en schrikken zich rot. Ik hoor ze nog zeggen dat ze even dachten dat het een vos was en na mijn verontschuldigingen lachen we erom. Hmm, hond aan de lijn houden Winfred ook in het bos.

Na drie kwartier kom ik in het dorpje. Een klassiek (oost) Duits dorp. Een groot marktplein met wat winkels en veel leven op het plein. Ik ga op zoek naar de bakker en bij een bakker hebben ze ook een terras. Hun credo is ‘wir leben bäcken’ en op basis van de bakkersvrouw geloof ik haar op haar woord. Omdat het weekend is, trakteer ik mezelf op een espresso met een yoghurt fruittaartje. En geloof me hun credo is helemaal waar! Na de koffie neem ik twee bolletjes mee en wandel weer terug. Onderweg kom ik langs een ‘industrieterrein’ met de supermarkten en een ‘wij hebben alles wat je kunt bedenken winkel’ (noem het een soort Action) Omdat ik mijn deurmat in Oostenrijk heb laten liggen, ga ik kijken voor een nieuwe. Die hebben ze en ik neem er één mee. Wat ik me echter niet heb bedacht is dat een deurmat dragen voor 2,5 kilometer best onhandig is als je geen tasje vraagt. Na een paar honderd meter ga ik richting het bos en bedenk me dat als ik de deurmat oprol en de riem van Amber eromheen wikkel, het toch een stuk praktischer draagt. Tot zover het goede voornemen om de hond ook in het bos aan de lijn te houden.

Bij het hotel naast de camperplaats is een bruidspaar met hun gasten aan het lunchen. Ze zijn getrouwd in een Wartburg uit 1961. Nu heb ik een passie voor oldtimers dus ga ik even een paar foto’s van de auto maken en genieten van deze oude DDR techniek. Er zit zelfs een keramiek vaasje in het dashboard. Wat een leuke oldtimer.

Terwijl ik rustig bij zit te komen in de middagzon, kijk ik uit over de vallei. Naast me staat een koud glas witte wijn en een fles water. Amber ligt rustig in de schaduw op een rolletje te slapen. Er vliegt een kleine dubbeldekker af en aan om parachutisten te droppen. Zweefvliegtuigen klimmen hoger en hoger op de thermiek om vervolgens als vogels te zweven over het woud. Ik zie het en laat het bezinken. Een diep gevoel van tevredenheid bekruipt me. Wat een verrijking dat ik al deze ervaringen op mag doen. In een (voor mij zeldzaam) moment van sentiment voel ik een traan over mijn wang gaan. Ja ik heb het heel erg fijn. De beoogde betere verbinding met mijn gevoel is duidelijk ook bereikt, dank voor je hulp daarbij Rolf…

Vanavond ga ik nog even kijken bij het vuurwerk dat wordt afgestoken in verband met het midzomerfeest. Dat doen ze al om half elf, waarom is me een raadsel want het is nog niet eens helemaal donker. Het is wel heel mooi vuurwerk om met een wijntje in de hand naar te kijken en je gedachten mee te laten voeren. Ik krijg de neiging om mensen gelukkig nieuwjaar te wensen maar ik denk dat ze me niet zullen begrijpen.

Zondag 23 juni, dag 84, naar Dippoldiswald

We kunnen vandaag heel rustig aan doen. De reis naar de volgende bestemming is maar een uurtje. Dat betekent goed nieuws voor Amber want we kunnen nog een hele lange boswandeling doen. Dat vindt ze altijd een feest. En hoewel ze er geen flauw idee van heeft, is het vandaag een bijzondere dag voor haar. Ze is jarig. Daarom toch een beetje extra verwennen met lekkers.

Als we terugkomen uit het bos ga ik op het bankje zitten op het hoogste punt van deze berg. Er komen al heel wat wielrenners omhoog klimmen en die heet ik dan ook vriendelijk welkom met mijn mok thee in de hand. Ze kunnen het wel waarderen en het is als snel druk met korte gesprekjes. Iets verderop staat namelijk een bord met routes en daar zit ook een soort stempel/knip automaat aan bevestigd. Zo kunnen ze alle punten op de route afstrepen en hopelijk ergens een welverdiend taartje bij de koffie krijgen.

Begin van de middag rijden we naar de volgende camperplaats. Die ligt ongeveer een kwartier rijden van de locatie waar ik maandag naar toe wil. Het is een mooie route door voormalig Oost Duitsland. Daar zie je eigenlijk niet zo veel meer van, hoewel je hier nog wel ongelooflijk veel Trabantjes in gebruik ziet. Met een aanhangertje, of vol met gereedschap, het is nog echt een gebruiksmiddel. Zoals de Fiat Panda in Italie.

Onderweg kom ik nog een hele optocht met oldtimers tegen. Wel bijna 100 denk ik. Jammer dat ze de andere kant op rijden. Echt heel veel, voor mij, onbekende merken. Waarschijnlijk Oost Duits want er zaten ook alle varianten Trabant en Lada tussen. Zelfs cabrio’s. Het blijft toch wel een passie voor mij dat oude spul merk ik. Ik kan er heel enthousiast van worden door er naar te kijken.

De camperplaats ligt vlak bij een groot meer waar het een drukte van belang is. Aan de eigenaresse vraag ik waar ik ergens kan eten en er blijkt bij het meer een goede pizzeria te zitten.  Daar ga ik vanavond eten om de verjaardag van Amber te vieren. Nou ja en om nog extra te genieten van de laatste week die ik heb. De laatste week is nu echt ingegaan. Gezien mijn afspraken komende dagen hoop ik al mijn mogelijkheden nog te benutten deze week.

Gepubliceerd door inspirerend europa

Ik ben Winfred Ortse, vanaf april 2019 doe ik hier verslag van mijn reis op zoek naar inspirerende plekken en gesprekken in Europa.

Plaats een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: