Maandag 10 juni, dag 71, Lebreto

Vanmorgen heb ik uitgeslapen tot half tien. Dat is me in geen weken meer overkomen. Blijkbaar is het hier heel rustig en was ik er aan toe. De ochtend vliegt dan ook voorbij met hond uitlaten, ontbijten en camper opruimen. De rest van de middag lees ik een boek en begin ik aan de karaf wijn die ik gisteravond meekreeg. Van de vorige locatie heb ik nog wat geitenkaasjes over en die passen prima bij deze Nebiolo. Inmiddels zijn alle buren vertrokken en heb ik de hele camperplaats voor mijzelf. Ik maak met Amber nog een lange wandeling door de omgeving. Het is vandaag wel warm (24 graden) maar ook een beetje bewolkt en daarom kunnen we een langere wandeling maken.

Omdat ik een dag langer blijf krijg ik ook toegang tot de wifi. Dat geeft mij de gelegenheid om gelijk even mijn blog en de foto’s te uploaden.

Dinsdag 11 juni, dag 72, van Lebreto naar Sulzano

Als ik de camper klaar maak zie ik dat ik ook de karaf nog heb staan. Met een lege karaf onder de arm loop ik naar de receptie. Omdat ik bedacht heb hoe ik nog een paar dozen wijn mee kan nemen, besluit ik ook wat inkopen te gaan doen. Het proeven hoeft niet meer want dat had ik zondag al gedaan maar het gesprek erover wordt des te leuker. We praten over de risico’s van het wijnvak en dat ze daarom hun activiteiten breder hebben gemaakt. Ze zijn naast het boerenbedrijf en wijn maken dus ook begonnen met toerisme. Een aantal gites en de camperplaats. Met het boerenbedrijf (vleeskoeien) zijn ze ook opgeschoven in de keten en hebben hun eigen macelleria (slagerij). ‘Omdat een koe in stukjes nu eenmaal meer oplevert dan in zijn geheel’, was zijn eerlijke toelichting. En sinds vorig jaar hebben ze ook een restaurant op de locatie. Helaas heb ik daar niet gegeten want zondag had ik nog dingen in de koelkast liggen en maandag was het restaurant gesloten. In combinatie met de goede wijnen wellicht een goede reden om een terug te gaan.

Aan het einde van de ochtend begin ik aan de rit naar één van de meren. Vandaag wil ik uitkomen bij het meer van Iseo. Ik heb een kleine camperplaats uitgezocht aan de rand van het plaatsje Sulzano, dat aan het meer ligt. Onderweg loopt de temperatuur op tot ruim boven 30 graden maar het blijft bewolkt en het is drukkend warm. Ergens onderweg stop ik op een parkeer/picknickplaats en voel dat het wel heel warm is, zeker als de zon doorkomt. Het asfalt is blijkbaar zo heet dat Amber er niet op wil lopen. Wat me onderweg, eigenlijk sinds Frankrijk, opvalt is dat ik steeds meer Nederlanders zie. Vervolgens bedenk ik me dat juni natuurlijk best een logische vakantiemaand is en dat het voor mij al niet meer zo voelt. Hmm, het went meer dan goed is.

In Sulzano aangekomen vertelt de beheerder me dat ik tot vrijdag mag blijven als ik dat wil. In het weekend en het hoogseizoen is hier geen plekje te krijgen. De meren zijn heel populair en daar is hij heel blij mee. Vanaf de camperplaats kan ik over het meer en naar de bergen erachter kijken. Een indrukwekkend en heel fijn uitzicht. Na het eten loop ik het plaatsje in en lees wat over het meer en de omgeving. In het meer liggen een paar eilandjes die je kunt bezoeken. Dat is wel een leuk idee voor morgen. Ik wandel verder door het dopje, langs de boulevard en kom bij foto’s van de trots van het dorpje. In 2016 heeft Christo een aantal straten ingepakt en een drijvende pier aangelegd naar twee eilandjes in het meer. Het ziet er heel bijzonder uit en ik kan me voorstellen dat het bijzonder is om over het water te lopen naar het eiland. Ik maak mijn rondje met Amber af door nog een espresso te bestellen.

Bij terugkomst is het tijd om de camper een beetje op te ruimen. De dozen wijn liggen namelijk op de slaapplek van Amber. Ik heb nu de douche officieel omgebouwd tot bergruimte omdat er naast mijn golfset een lege gasfles staat en nu ook vier dozen wijn. In ieder geval voldoende wijn om de laatste 2,5 week door te komen…

Woensdag 12 juni, dag 73, Sulzano

De dag begint eigenlijk al veel te vroeg. Om half zeven ben ik al wakker. Ik vraag me af waarom. Het duurt niet lang voordat ik het besef. De buren gaan blijkbaar al vroeg rijden en de buurvrouw is geen ochtendmens zo te horen. Ze moppert en scheldt tegen haar man en ik moet er toch een beetje om lachen. Ze spreken Duits en ik hoop dat ze naar huis gaan want anders wordt het nog een hele lange vakantie voor hem.

Verder werk ik wat mail weg en doe een paar belletjes die hieruit voort komen. Geen zorgen er is voldoende tijd over om in de zon nog een boek te lezen.
Na de lunch ga ik naar Monte Isole. Dat betekent met een veerbootje oversteken. Het is een tripje van vijf minuutjes. Voor Amber vijf hele lange minuten. Ze heeft niets tegen de boot alleen is het in Italie verplicht om de hond een muilkorf om te doen in het openbaar vervoer. Dat is ze niet gewend en ze kijkt me heel teleurgesteld en zielig aan. Silence of the dogs.

Het eiland is eigenlijk best bijzonder. Er rijdt een bus een rondje om het eiland, dat is ongeveer tien kilometer. Verder heeft alleen de dokter, politie én priester een auto. De inwoners rijden allemaal op een scooter. Toeristen huren een fiets of lopen. Een huis kopen op het eiland valt niet mee. De inwoners zijn erg gehecht aan hun eiland en nieuwbouw gebeurt niet. Het is een mooi eiland met een behoorlijke berg/heuvel erop. Er staat een kasteel op de top en langs het water staan huizen waar, uiteraard, ook een boulevard met restaurantjes en terrasjes is. Ik besluit eerst maar een wandeling te maken naar een gehuchtje verder waar het iets minder druk is. Het is leuk lopen met links water en rechts de berg. Amber vindt het water geweldig interessant en als ik op een bankje ga zitten, probeert ze de golven die boven de kade uitkomen te pakken. Na verloop van tijd besluit ze zelfs dat ze gaat zwemmen maar de sufferd denk dat ze op dezelfde plek eruit kan komen. Dat gaat dus niet en ik moet haar naar het trapje lokken.

Na haar plezier is het tijd voor mijn plezier dus we gaan op een terras zitten voor een frisdrank en daarna een kopje espresso. Ik kijk wat uit over het water en droom weg in mijn gedachten. Wat een bijzondere tijd heb ik achter me liggen en wat heeft het me veel gebracht. Ik voel me bijna euforisch als ik bedenk hoe het een half jaar geleden met me ging en dat vergelijk met dit moment. Zelfs een beetje trots op het proces dat ik doorloop.

Aan het einde van de middag neem ik de boot weer terug en maak de camper schoon. Daarna is het tijd voor een douche. Nu is die douche natuurlijk niet zo bijzonder meer alleen ben ik deze keer mijn handdoek vergeten. Dat is wel een nieuwe douche ervaring. Sukkel… Vluchtig maar even met het droge shirt en de rest in de camper. Eten klaar maken, rondje met Amber met een koffie in ‘mijn favoriete’ bar. In het dorp is de opening (of om een andere reden een borrel) van een nieuwe kapsalon. Er staan veel mensen op straat en dit is voor mij wel een beeld van de Italiaanse mensen dat bevestigd wordt. Zowel de vrouwen als de mannen lopen er stijlvol bij, geen korte broek of poloshirt gezien. Je zou ze zo op kunnen pakken en op een designersfeestje kunnen neerzetten. Die uiterlijke verzorging vind ik toch wel een charme van Italië. Wat ik dan weer frappant vind om te zeggen want zelf besteed ik daar vrij weinig aandacht aan voor mezelf.

Al met al is er weer een hele fijne dag voorbij. Volgens mij leef ik een geweldig leven.

Donderdag 13 juni, dag 74, naar Glurns

Alsof ik al een Zuid Europeaan ben loop ik bij ‘mijn’ koffiebarretje naar binnen om een espresso aan de bar te drinken. De dame lacht vriendelijk en zet met veel passie dit piepkleine kopje koffie. Of ik hier nu in de ochtend, middag of avond kwam altijd was de machine brandschoon.

Na dit momentje van de ochtend pak ik de camper in en ga onderweg naar één van de bestemmingen die ik wel vooraf gepland heb. Het is een rit van vier uur en onderweg besef ik het me opeens.
Mijn gedachten zijn bij haar. Het is me overkomen, ik ben verliefd geworden. Vandaag zag ik haar voor de derde keer. Ze is de perfecte Italiaanse. Heerlijke rondingen en een prachtige wespentaille. Ze ziet er elke dag zo goed uit en is zo tijdloos mooi dat ik haar wil strelen. En dan heeft ze, zoals mannen zeggen, ook nog eens (vind ik) de perfecte koplamp. Ze is al wat ouder dan ik, sterker nog ze is helemaal grijs en toch zou ik haar elke dag willen berijden. Ik moet eerlijk zijn, ik ben hopeloos verliefd. Mi amore Vespa.
Geen zorgen, dit heb ik aan Miranda bekend voordat dit verslag online kwam. Ze pakte het goed op moet ik zeggen, gelukkig geven we elkaar veel ruimte en we slaan ons hier wel doorheen.

Na een paar uur rijden gaan we de bergen in. We zijn namelijk onderweg naar Glurns. Een dorpje van niets maar er zit een whisky destilleerder. Alles aan dit merk straalt design uit. Het ontwerp van de fles maar ook de fabriek is onder architectuur gebouwd. Het ligt (in verhouding) in de buurt van het skigebied waar we al jaren heengaan. Dat maakt de binding nog sterker. Italie, whisky, de bergen, en ik heb nu de tijd. Er zijn geen redenen meer om er niet heen te gaan. Daarom is deze locatie op mijn lijst gekomen.
Het plaatsje ligt vlak bij de Stelvio pas. Volgens velen de mooiste route voor auto, motor en fiets. Je ziet daarom ook letterlijk een optocht van luxe merken zoals Ferrari, Porsche, Lamborghini, Aston Martin, McLaren, Bentley en natuurlijk mijn luxe Fiat Ducato camper. Tussendoor kom ik ook nog enkele mooie oldtimers tegen zoals een Fiat 128 spider en een kever cabrio, ook een zeer zeldzame Lamborghini. De oldtimers kan ik toch meer weet waarderen.

Terwijl ik dit zit te schrijven kijk ik naar de bergen. In de verte zie ik bergtoppen die met sneeuw zijn bedekt. Ik heb geen idee welke bergen het zijn, dat vraag ik Herman wel als ik terug ben. Het is hier prachtig en er liggen mooie wandelroutes. Amber is het terrein al aan het verkennen en aangezien ik niet op de camping sta maar net erbuiten, is er verder niemand. Heerlijk wat die rust met me doet. Wat ik ook leuk vindt, is dat ik 25 maart nog een nieuwe afspraak voor een kennismaking/bedrijfsbezoek heb gemaakt in Dresden. Het gaat om hergebruik van jute koffiezakken. Duurzaamheid en design die samen komen. Ik kijk er erg naar uit en het appcontact met Matthias maakt al enthousiast.

Vrijdag 14 juni, dag 75, naar Obervlecher

Een paar jaar geleden las ik een artikel over een onder architectuur gebouwde destilleerderij in Italië. Het is de enige officiële whisky destilleerder in Italië. Waarom zeg ik officieel? Omdat het in Italië heel gewoon is om zelf allerlei destillaten te maken in je keldertje. Daar zou dus ook ‘illegale’ whisky gemaakt kunnen worden. De belasting op hoog percentage alcohol is in Italië heel hoog en daarom doen ze dus veel zelf.

Mijn overnachtigsplaats was gekozen op dit bezoek en daarom is het nog geen vijf minuten rijden naar het adres. Als je aankomt valt het markante gebouw al direct op. Het is een heel moderne stijl van oranjerode stenen. Met veel enthousiasme word ik welkom geheten en ook van binnen ziet alles er stijlvol uit. Duidelijk bedoelt om de bezoeker onder de indruk te krijgen. De tour is in het Duits en dat is na weken van Engels toch weer even omschakelen. Wel een goede voorbereiding voor de komende weken als ik in Oostenrijk en Duitsland ben.

Doreen vertelt dat het gebouw in 2011 is gebouwd en in 2012 de eerste whisky is gemaakt. De eigenaar wil een gepaste mix van moderne uitstraling met een klassieke productiemethode. Dat zie je terug in de keuze om de whisky te laten gisten in houten vaten terwijl RVS goedkoper en praktischer (reinigen) is. De naam Puni is ontleend aan het riviertje waar het water uit gehaald wordt om de whisky te maken. Wat ook bijzonder is is dat ze de bunkers uit de oorlog gebruiken voor het rijpen van de whisky op vaten. In dit gebied liggen heel veel bunkers en zij hebben er een aantal in gebruik. De reden daarvan is dat de temperatuur in de bunker in de zomer en winter altijd rond de 12 graden is. De constante temperatuur is goed voor de ontwikkeling van de whisky en daarmee voor de kwaliteit. De productieruimte is ontworpen om mensen rond te leiden, je loopt letterlijk langs de ‘stills’ (de koperen kookpotten) en graansilo’s om bij het proeflokaal te komen. Ook binnen is alles met dezelfde oranje steen afgewerkt.
Uiteraard gaat het uiteindelijk om het proeven. Met veel enthousiasme wordt uitgelegd hoe we moeten proeven en wat de verschillen zijn, omdat ze twee soorten houten vaten gebruiken om op te rijpen. Na de proeverij koop ik een mooie whisky als herinnering en vooral omdat het erg lekker was.

Dan ga ik weer een lange rit maken naar Oostenrijk. Via bergwegen rijd ik van de Dolomieten naar Tirol. De wegen gaan over en tussen de bergen langs prachtige meren. Het zijn echte bergpassen die best druk zijn. Af en toe stop ik voor een moment van rust en vooral genieten van de omgeving. In kilometers is het niet zo heel ver maar door de bergwegen is het toch een lange en intensieve rit geworden. Als ik aankom op de camperplaats kan ik kilometers ver kijken door het dal. De eigenaar vertelt dat er mooie wandelpaden liggen op de berg voor en achter me. Terwijl ik naast mijn camper zit te eten in het zonnetje, kijk ik het dal door. Ik besef me dat vandaag weer een hele fijne dag was. Het bezoek aan Puni stond al heel lang op het wensenlijstje en voldeed meer dan aan mijn verwachting. Ook de rit door de bergen is geweldig geweest.

Zaterdag 15 juni, dag 76, Obervlecher

Wat is dit een geweldig panorama. Een prachtig dal met oude bruggen en burchten op de bergen. Dit is een plaatje dat niet snel verveeld. Natuurlijk help het dat het ook mooi weer is. Er liggen wat huishoudelijk taken te wachten en ik had zo gedacht dat dit misschien wel één van de laatste keren kan zijn. Het beddegoed gaat in de was en daar kan ik best twee weekjes in liggen. Ook de rest van de kleren gaan in de was en dat zal ik qua polo’s e.d. wel geen twee weken volhouden als het mooi weer blijft, toch kan ik kijken hoever ik kom… Ik hang de was aan een ouderwetse droogmolen die lekker in de wind staat. Tijdens de eerste was draait, is het camperpoetsmoment en dat is echt heel hard nodig. Omdat de ramen de hele dag open staan, waait alles naar binnen. Overal ligt wel een laagje zand/stof. Gelukkig kunnen alle doeken in de volgende was mee. Ik ben een heel tevreden mens als mijn mobiele huisje weer schoon is en alle was is gedaan. Nog één keer wassen denk ik en dan ben ik alweer thuis. Een gemengd gevoel zoals ik al eerder schreef dat ik graag voor me uit schuif.

Na de lunch ga ik een hele lange bergwandeling maken met Amber. Langs de rivier door het bos, berg op en weer af. Langs een burght. En het laatste stuk door de weilanden, in de brandende zon, terug naar de camper. Dat was een hele fijn wandeling en vooral goede beweging. Het goede leven is namelijk zichtbaar geworden rond mijn middel… De was is natuurlijk al lang droog en die kan ik ook opruimen. Een verkwikkende douche kan geen kwaad en de rest van de middag duik ik in een boek. Na het eten doe ik de afwas en Amber ligt uitgeteld op haar kussen. Die maakt nog eens zo veel meters als ik dus ik snap wel dat ze moe.
Als ik tijdens de afwas aan het opruimen ben, zie ik dat ze ongemerkt de camper is uitgeslopen. Op zich niet erg alleen zat ze niet aan de lijn. Ik kan haar ophalen bij de buren. Die hebben hun hond niet mee kunnen nemen omdat die te oud is. Ze zijn maar wat graag bereid om het gemis met Amber te delen. Amber offert zich daar graag voor op. Ik raak met hen in gesprek en voor we het weten zitten we een uurtje te praten. Het is een ondernemersstel met een bedrijf van 65 medewerkers. Hij is 61 en ze hebben geen opvolging. Ze denken erover om het bedrijf te gaan verkopen en willen dan wel vooral de medewerkers een gezonde toekomst bieden. Er ontstaat een leuk gesprek met hele interessant uitgangspunten omdat ik aan het oriënteren ben om te kijken of ik in een vergelijkbaar bedrijf in zou kunnen stappen. Het is dus een hele inspirerende avond die volkomen onverwacht ontstaat omdat Amber aan het buurten was. Synchroniciteit, schijnbare toevalligheden die bij elkaar komen en geen toeval zijn. Wat een geweldige dag.

Zondag 16 juni, dag 77 naar Kelheim

Laat ik maar eerlijk zijn. Ik noem dit minder mooi weer. Het is 19-20 graden, bewolkt en net iets frisser dan ik gewend ben. Een mooie reden om een stuk te gaan rijden. De verwachting in Oostenrijk is dat er onweersstorm komt. Des te meer reden om niet in de bergen te blijven. Compleet op het gemak ruimen we op en maken nog een praatje met de eigenaren. In alle ontspanning vergeet ik (achteraf gezien) de deurmat die ik speciaal in Spanje gekocht heb.

De rit gaat door naar Duitsland, wat vanuit Oostenrijk niet zo heel ver is. Onderweg merk ik dat Duitsland al wel heel dicht bij Nederland ligt (goh, écht Winfred) en daarmee de terugkomst ook mentaal nog dichterbij komt. Ook mensen die appjes sturen met berichten dat het nog maar twee weken duurt maken dat heel bewust. Leuk dat ze meeleven en fijn dat ik gemist wordt. Daar denk ik een tijdje over na en ongemerkt ben ik alweer drie uurtjes onderweg. Een goed moment om bij een klein meer te stoppen en Amber uit te laten en wat lunch uit mijn koelkast te halen. Terwijl ik daarmee bezig ben, vraag ik me af waarom ik niet gewoon naar huis zal rijden. Wat? Ja het weer is niet echt geweldig (verwend als ik ben na zes weken zon). Toch wil ik graag nog een en ander van Duitsland zien. Een land waar ik, zakelijk best wel eens geweest ben alleen nooit de tijd voor genomen heb om het écht te zien. Omdat ik mezelf wil remmen en leuke berichten heb gelezen over dit kleine stadje stop in Kelheim. Een stadje met een toren, burcht en oud centrum dat strak aan de Donau ligt. Er liggen wandelpaden langs de Donau en geniet nu alweer van alles wat op het water gebeurt. Rondvaartboten, bootjes die aan het raften zijn en vooral heel veel toeristen. Na de wandeling langs het water ga ik terug naar de camperplaats. Als ik terug loop zie ik een leuke pizzeria/italiaan en besluit vanavond voor me te laten koken. Dat is vrij impulsief want dat is denk ik op één hand, hooguit twee handen te tellen.
Uit een soort van reizigers balorigheid besluit ik alles in het Italiaans te doen. Op zich gaat me dat goed af, want inmiddels heb ik veel taalvaardigheid om eten en drinken te bestellen. Ze vinden het erg grappig en de eigenaar blijft ook consequent Italiaans tegen me praten, vooral als hij ziet dat het te snel gaat en ik het niet meer begrijp. Hij lacht, klopt op mijn schouder en komt met mijn bestelde espresso. Blijkbaar ben ik geslaagd in mijn Italiaans want ik krijg er een glaasje grappa bij. Dat is aan mij goed besteed en ik geniet er enorm van. We nemen lachend afscheid en ik ga terug naar de camper waar Amber ligt te slapen en me aankijkt of alsof ik stoor. Mijn gevoel van naar huis gaan is na de wandeling en het eten weer helemaal verdwenen.

Gepubliceerd door inspirerend europa

Ik ben Winfred Ortse, vanaf april 2019 doe ik hier verslag van mijn reis op zoek naar inspirerende plekken en gesprekken in Europa.

Plaats een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: