Maandag 3 juni, dag 64, Alcuésar

De eigenaresse komt rond negen uur een vers stokbrood brengen. We maken nog een kort praatje en ik heb me voorgenomen verder vandaag niet veel te doen. Voorzichtig kijk ik eens waar ik nog heen wil en hoe ik deze laatste vier weken mijn tijd ga verdelen en met name over welke landen.

Bij het opstaan zie ik een bericht van Miranda uit Frankrijk. Ze heeft haar sleutels in de camper laten liggen. Hmm, dat wordt toch nog een moetje de komende dagen. Ik zal op zoek moeten naar een DHL ofzo om een pakketje naar Nederland te versturen.

Ik stuur nog een paar appjes, zing een liedje omdat mijn schoonzus jarig is en lees een boek. Langs deze camperplaats loopt een pelgrimroute en daarom kan ik mooi een paar wandelingen met Amber maken. Het landschap is heuvelachtig en overal waar je kijkt zijn bossen en vooral olijfbomen. Tussen de middag merk ik dat het echt wel heel warm is voor een wandeling en even later zie ik dat het 36 graden. Toch geniet ik er nog maar even van want vanaf morgen wordt het ‘frisser’ en dan is het rond de 26 graden.

Aan het einde van de dag ben ik al ruim in mijn tweede boek bezig en heb ik vooral heel erg genoten van de omgeving waarin ik dat kan doen. Vorige keer dat Miranda geweest was, had ik veel onrust na haar vertrek. Dat is er nu helemaal niet. Het was geweldig dat ze er was en het is ook prima dat ik weer alleen ben. Als ik in de spiegel kijk dan heb ik echt het idee dat ik mezelf weer teruggevonden heb.

Dinsdag 4 juni, dag 65, naar Zaragoza

Het is ochtend en ik besluit een lange rit te gaan maken richting Zaragoza. Eerst uiteraard even betalen en dat werkt hier net even anders. Je betaalt voor de stroom en doet een donatie voor het verblijf. Leuk gevonden en in de praktijk varieert het daardoor in de praktijk tussen de 1,50 en 12,50 per dag hoor ik van de eigenaren (nadat ik betaalt heb). Ze verbouwen op deze boerderij ook zelf saffraan. Dat doet het goed bij hogere temperaturen tussen de 25-32 graden. Daar hebben ze hier in het binnenland van Spanje genoeg van en het werkt heel aardig vertelt ze. Daar neem ik een klein potje van mee en daar ga ik thuis maar eens iets mee koken. Ondertussen heb ik zeezout uit Frankrijk, olijfolie en saffraan uit Spanje en wijn uit Portugal. Hmm, de basis voor een goede maaltijd heb ik dus wel.

Als ik vertrek bedenk ik me dat ik de sleutels van Miranda naar Nederland moet versturen. Daarom stop ik bij het postkantoor. De mevrouw kijkt me aan of ik van een andere planeet kom met deze vraag. Uiteindelijk begrijp ik dat ze de sleutels niet aangetekend kunnen versturen of ze heeft mij helemaal niet begrepen. Het is een heel klein postkantoortje dus ik probeer het bij een grotere nog wel een keer. Verderop rijd ik door een groter dorp en wil het daar nog een keer proberen. Dat gaat niet want de postkantoren zijn hier maar tot 10 uur open. Ok, lang leven google en daarom zoek ik naar een DHL. Die zijn er gelukkig genoeg en als ik op een industrieterrein aankom en uitleg wat ik wil krijg ik van een hele vriendelijke dame de uitleg dat dit een distributiecentrum is waar je geen pakketjes kunt versturen. Daarvoor moet ik naar een DHL Express.  Geen punt, je doet tenslotte alles voor je schatje die haar sleutels is vergeten, grrr…. Aangekomen bij een DHL Express is die gesloten en gaat pas over een kleine drie uur open. Nou die sleutels gaan terug in de kast… Uiteraard zonder gemopper van mijn kant, want ik ben in balans (niet dus).

De rit gaat dwars door het binnenland van Spanje, langs Madrid naar Zaragoza. Het landschap is echt prachtig en gevarieerd. Hele lange stukken droge, rode heuvel met hier en daar een dorpje of wat bomen. Dan vele kilometers later is alles weer groen en levend. Rondom de grote steden wordt het opeens weer heel druk maar daarbuiten is het erg rustig zo niet stil.

Aan het begin van de avond kom ik aan in Zaragoza. Mijn camperplaats is een parkeerplaats naast het voetbalveld aan de rand van een groene buitenwijk. Ik heb geen plannen om de stand zelf te bezoeken maar kom nog even in de verleiding omdat de tram ongeveer voor de camperplaats stopt. Nee, ik maak nog een wandeling en ga kijken hoe ik morgen verder rijd.

Woensdag 5 juni, dag 66, naar Perpignan (Frankrijk)

Het is regenachtig en fris (15 graden) als ik opsta. Na een rustig ontbijt en nog wat klusjes wil ik verder richting Frankrijk. Mijn gedachte is tussen Barcelona en Girona naar de kust te rijden en morgen naar Perpignan te gaan.

Eerst wil ik nog graag van de sleutels van Miranda af. Daarom heb ik mijn huiswerk gedaan. Er zit een DHL express op ongeveer een kwartiertje rijden. Ze zitten op het industrieterrein op het vliegveld midden tussen veel kantoren en bedrijfsgebouwen. Daar aangekomen spreekt de mevrouw vooral Spaans, wat ik logisch vindt en toch had ik ook wat meer Engels verwacht voor een internationale pakketdienst. Met handen en voeten komen we eruit en zijn de sleutels voor 43 euro (whoaaa) onderweg naar Nederland. Niet naar ons huis maar naar de buren, want Miranda zit tot zaterdag in Frankrijk voor Alpe d’HuZes. Zoals ze zeggen, beter een goede buur…

Dan ga ik verder op reis. Het weer is nog steeds niet top en ik heb vanmorgen zelfs een trui aangetrokken. Nog wel een korte broek maar dat is meer een mentale kwestie. Afgezien van mijn afspraak in Lissabon loop ik al weken in een korte broek. Die trend wil ik graag volhouden, dan maar met trui. Onderweg wordt het weer steeds iets beter en ik kom steeds dichter bij Barcelona. Het weer is beter geworden en de trui is gelukkig allang weer uit want het is 30 graden. Dat lijkt er weer op. En dan slaat het weer volledig om. Het gaat enorm waaien, ik voel de wind rukken aan mijn stuur op de snelweg en niet veel later begint het te regenen. Wat? Dat heb ik al in geen tijden gezien. De temperatuur daalt heel snel tot onder de 20 graden. Tijdens een korte stop kijk ik even hoever ik nog moet rijden en zie dat Perpignan hiervandaan maar een half uurtje langer rijden is dan mijn oorspronkelijke bestemming, de kust boven Barcelona. Dan besluit ik door te rijden en Spanje maar achter me te laten. Niet omdat het niet bevalt maar omdat ik uiteindelijk ook gewoon kilometers moet maken om over drie weken boven in Duitsland te zijn.

Nog even wat boodschappen doen en dan kom ik rond zeven uur in de avond aan bij de camperplaats. In dit geval een Frans olijfolie producent. Het is een hele ruime, gratis plaats waar alles is behalve stroom. Dat is geen probleem want dankzij mijn Portugese sleutelaars heb ik een oplossing voor de koelkast.

Donderdag 6 juni, dag 67, naar Pezenas

Het is weer eens een wasdag. Je mag hier voor weinig geld wasjes draaien en het de staanplaats is gratis. Wat ze hopen is dat je de -hele grote- winkel met streekproducten bezoekt en uiteraard wat koopt. Er zijn heel veel producten en waarvan een groot deel lokale handwerkjes. Mijn mening daarover laat ik maar even in het midden, waarmee ik het eigenlijk toch zeg.

Tijdens de was ga ik even in de winkel kijken want wat ik nog wel interessant vindt, is de olijfolie. Ik krijg een uitgebreide uitleg over het verschil tussen de olie waar de olijven in november zijn geoogst en de olie waarvan de olijven in december zijn geoogst. Tijdens het proeven kan ik alleen zeggen dat ze allebei lekker zijn en inderdaad verschillen. Dus koop ik beide en daarmee betaal ik alsnog voor de standplaats maar ook dit zal bijdragen aan de ultieme maaltijd als ik terug komen.

Rond de middag is de was en de droger klaar en nadat ik met Amber tussen de olijfvelden heb gewandeld ga ik naar Pezenas. Dat is voor een trip langs memorylane. Ongeveer twintig jaar geleden ging mijn eerste vakantie met Miranda naar de Languedoc, dit gebied dus. Wat ik me herinner is dat ik helemaal weg was van Pezenas. Een oud stadje met veel galeries en brocante (oude meuk). Het is even zoeken voor een parkeerplaats voor mijn woondoos en dan loop ik het stadje in. Als snel herken is dingen en toch is het veel groter dan ik me herinner. Terwijl ik langs ateliers en galeries loop door eeuwenoude straatjes voelt het meteen vertrouwd. Ja dit blijft toch een heel leuk plaatsje voor mij. Een goede reden om op een terras te gaan zitten en te genieten van het mooie weer en om mensen te kijken. Amber vindt het prima, krijgt af en toe aandacht van mensen die passeren en heeft intense aandacht voor mij zodra er kaas bij mijn glas wijn wordt geserveerd. We genieten er goed van. Het was erg leuk om hier weer eens te zijn. Jaren heb ik gedroomd van een huisje in deze omgeving en ik merk dat die gedachte nog steeds goed voelt. En eigenlijk heb ik nu mijn eigen huisje in dit gebied, alleen morgen verplaats ik haar weer.

Dan rond een uur of vijf ga ik naar de camperplaats voor de nacht. Op ongeveer tien minuutjes rijden ligt de wijnboerderij waar ik vannacht wil overnachten. Via een enorme oprit kom ik bij het hoofdgebouw. Alles zit dicht en het is stil. De vraag is dus of ik weer een keer pech heb. Terwijl ik even rondloop komt er een auto aanrijden en gaat het proeflokaal open. Dat zijn de betere berichten. Toch heb ik een beetje pech. Ik mag wel blijven staan en ben hartelijk welkom alleen het proeven gaat niet lukken want ze hebben vanavond een wijnfestival in Montpellier. Ik word van harte uitgenodigd maar een wijnfeest en daarna rijden is geen goed plan. Omdat ik geen wijn meer in de camper heb, kan ik nog een fles krijgen voor de avond en ze biedt aan morgenochtend de proeverij te doen. Nou wie ben ik om die gastvrijheid te weigeren.

Als ik ’s avond een boek zit te lezen op mijn camperplaats (ik ben de enige gast op dit moment) komt er nog een camper aan. Het zijn Duitsers die gebeld hebben en te horen kregen dat er niemand kon zijn maar dat ze welkom waren. Als plaatsvervangend gastheer heb ik ze, op hun verzoek, even rondgeleid langs de badkamer en stroompunten zodat ze rustig konden installeren. Misschien zit er nog wel een carrière als camperplaatshouder voor me in. Aan het weer van de afgelopen zes weken kan ik wel wennen. Wat heb ik toch een ongelooflijk fijne tijd.

Vrijdag 7 juni, dag 68

Het begin is weer een zware dag mijn paradijselijke leven. Om 10.00 ben ik welkom bij de ‘degustation’ die gisteravond niet mogelijk was. Omdat ik de witte wijn al geproefd heb, sla ik die maar even over en ga alleen voor de rode wijn. Wat me opvalt is dat ik de afgelopen tijd best veel wijn heb geproefd (en gedronken) waardoor ik kritisch ben geworden. De witte wijn had een behoorlijke hoeveelheid sulfiet en daar ben ik gevoelig voor. Inmiddels heb ik al meer dan een jaar geen migraine meer gehad (heel veel hoera want ik had er een stuk of 5-6 per jaar) en die mis ik echt niet. De kwaliteit van de wijn die ik drink is tijdens de reis gestegen merk ik. In Spanje en Portugal merk je dat niet echt in de prijs maar in Frankrijk wel. Waar ik gewend was voor 7-9 euro een fles wijn te kopen, kost die hier rond de 10-12 euro. Uiteraard geen probleem maar wel opvallend. Toch neem ik een doosje rood mee om thuis nog eens na te genieten van deze reis. Dat zijn ondertussen wel drie dozen die ik onder de zithoek kwijt moet raken. De zak met voer voor Amber wordt steeds kleiner en daar passen deze dozen prima voor in de plaats.

Na mijn vertrek rijd ik richting de kust van de Languedoc. Daar kom ik aan bij enorme oesterbanken, waar dit gebied (naast toerisme) om draait. Ik stop even bij een winkel en ga kijken bij een oesterspecialist. Er liggen vele tientallen soorten en ik vraag me af wat de verschillen zijn. Daar kun je maar op één manier achter komen en dat is door het te vragen. Een vriendelijke jongen kijkt me aan of ik de vraag stel ‘elke wijn is toch wijn?’ maar dan krijg ik een uitgebreide uitleg over soorten, water en voeding. Bij het stellen van de vraag heb ik een kleine vergissing gemaakt, ik stelde de vraag in het Frans. Dus hij ratelt in het Frans de uitleg waar ik om gevraagd heb. Uiteraard moet ik nog even proeven want dat is de enige manier om erachter te komen wat het verschil is. Ik bedank hem vriendelijk en wil de twee geproefde oesters betalen maar dat hoeft niet. Weer een bijzonder vriendelijke ervaring.

De rest van de dag staat in het teken van reizen. Ik ga richting Valence en dat is ruim vier uur rijden. Het is een mooie route maar eigenlijk weinig enerverend. Dit voelt echt als een reisdag en daarmee het besef van een terugreis. Om dat gevoel te neutraliseren bedenk ik me wat ik nog wil gaan bezoeken en het Italiaanse wiskyhuis Puni is er daar één van. Tijdens mijn lunchstop, gewoon op een picknickplaats naast mijn woonwaggeltje, mail ik Puni voor een bezoek. Kort daarna krijg ik bericht dat ik volgende week vrijdag van harte welkom ben. De rondleiding kan alleen in het Italiaans of Duits. Geen probleem in 2016 heb ik een cursus Italiaans gedaan… en daarom ben ik blij dat ik redelijk Duits spreek…

Einde van de middag kom ik aan bij de camperplaats waar ik besloten heb twee dagen te blijven. De plek is mooi maar de keuze is vooral om niet het gevoel te hebben van jakkeren. Ik heb namelijk best nog wat tijd en daarom hoef ik niet gelijk weer weg. Toch proef ik een vleugje van de vroegere gejaagdheid terug. Daar ga ik komende dagen nog even aan werken.

Zaterdag 8 juni, dag 69, Grane

Op dit moment besef ik me dat het één van de weinige dagen is dat ik graag in Nederland was geweest. De dochter van mijn broer gaat trouwen en ik merk dat ik het erg jammer vindt er niet te zijn. Natuurlijk was ik er graag bij geweest. Ik heb (tot op heden) maar één nichtje en het is de eerste van de kids die gaat trouwen. Dit is een prijs die ik betaal voor mijn reis en ik wist het van tevoren.

Vandaag heb ik niet veel gepland dus wandel ik met Amber naar het water. Een rivier die vlak bij de camperplaats stroomt. Een reden waarom ik voor deze plek heb gekozen. Voor ik het weet ligt ze in het water en zwemt vrolijk rond. Dat is vrij bijzonder want meestal staat ze wat te miepen voordat ze doorgaat. Blijkbaar is het warm genoeg of heeft ze de afgelopen week de zee gemist.

De rest van de dag besteed ik aan een boek, de camper opruimen en boodschappen doen. Er zit een winkel met producten van de boerderij op het terrein. Als ik binnenkom valt me gelijk alle verse (biologische) groente op en daar was ik ook naar op zoek. Ik vul mijn mandje en koop nog wat vlees. Ze hebben hier namelijk scharrelvarkens op het terrein lopen. Ik had ze al gezien toen ik met Amber naar de rivier ging. Ze zijn erg nieuwsgierig en Amber vond ze ook wel interessant. Ik heb nu hetzelfde, ik vind ze ook wel interessant alleen dan om ze op te eten.

Vandaag is een hele rustige dag en er ik lees weer een boek uit in het zonnetje.

Zondag 9 juni, dag 70, Lebreto

Het is weer een reisdag. Ik wil namelijk nog een weekje van Italië gaan genieten voordat ik doorreis naar Duitsland waar ik twee weken voor heb. Op zich heb ik al wel wat van Italie gezien maar nog nooit de Piemonte. Een gebied dat bekend staat om uitzonderlijk goede wijnen zoals de Barolo. Het is een reis van ongeveer vijf uur voordat ik bij mijn bestemming in Asti kan zijn.

Na een tijdje rijden besef ik me dat dit mijn duurste dag gaat worden. Veertig euro tol, dertig euro tol, acht euro tol en dan sta ik bij de tunnel van Frejus. Dat is de overgang van Frankrijk naar Italie. De tolbeambte vraagt of ik een enkeltje wil, ja inderdaad en dan mag ik zestig euro betalen. Heel even overweeg ik om te zeggen dat die rij auto’s achter me er niet bij horen maar het blijkt toch te kloppen. Nondanju dat zijn nog eens tarieven.

Overigens is de route fantastisch. Dwars door de bergen, aan beide zijden toppen die met sneeuw zijn bedekt. Het blijft erg indrukwekkend om door de bergen te reizen. Onderweg zie ik de temperatuur dalen. Uiteraard heb ik nog steeds een korte broek aan want toen ik vanochtend vertrok was het 19 graden. Nu is het gedaald tot 11 graden en als ik uit de tunnel kom dan is het zelfs mistig en daalt het onder de 10 graden. Brrr… dat is niet mijn ideaalbeeld van een weekje Italie. Als ik weer daal en in de buurt kom van Turijn dan stijgt de temperatuur gelukkig alweer. Zodra ik op mijn  bestemming ben, is het 24 graden. Pfff… ik maakte me even zorgen.

Op de camperplaats staan nog twee campers. Met het Nederlandse stel naast me raak ik aan de praat omdat Amber bij hen op de koffie gaat. Nou eigenlijk ruikt ze de gorgonzola kaas die ze bij hun wijn hebben en daardoor is ze heel dol op de buren. Ik word uitgenodigd voor een glaasje wijn en een praatje. Deze mensen zijn met pensioen en reizen heel veel. Ze zijn twee maanden thuis en dan reizen ze weer twee maanden. Wow, want een levensgenieters. We delen wat ervaringen van landen en dan vliegt de tijd voorbij. Om zeven uur word ik namelijk verwacht voor de wijnproeverij. Ja ik weet het, ik geniet er goed van. Dat kun je ook wel zien want mijn welvaartsbuikje groeit weer.

In de wijnkelder krijgen we (elke nieuwe camperaar of agriturismo bezoeker wordt uitgenodigd) uitleg over de wijnen. Ze maken hier wijnen sinds 1890 en deze jongen is de nieuwe generatie. Omdat ik uit Nederland kom, vertelt hij dat ze een liefhebber/importeur in Almere hebben en dat hij daarom een paar woordjes Nederlands kent. Alsjeblieft en dankjewel. De prijs kwaliteit verhouding van deze wijnen is geweldig en daarom gaat er weer een doosje mee. Hmm… die past niet meer onder de bank.
Wat ze ook leuk doen is dat je, van de wijn die je het lekkerst vindt, een karafje meekrijgt. En dat allemaal als onderdeel van de prijs die je betaalt voor de overnachting (Voor de beeldvorming, dat is 12 euro, inclusief toilet, douche, stroom en de staplaats).

Als ik terug kom van het wijnproeven, maak ik wat te eten, verstuur nog wat appjes en herinner me deze dag. Een prachtige autorit, leuk gesprek met de buren, lekkere wijnproeverij, fijne locatie,  prettige appcontact met vrienden en mijn meisje, oh en mooi weer. Ja op dit moment was de dag zeker weer een 9. Ik vraag me zelfs af wat er zou moeten gebeuren om er geen 10 aan te geven.

Gepubliceerd door inspirerend europa

Ik ben Winfred Ortse, vanaf april 2019 doe ik hier verslag van mijn reis op zoek naar inspirerende plekken en gesprekken in Europa.

Plaats een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: