Maandag 27 mei, dag 57, naar Cascais

Het is een bewolkte dag vandaag en ook het humeur van Amber is bewolkt. Sinds zaterdag loopt ze weer een beetje mank en het lijkt eerder erger dan minder te worden. Nu is vandaag een reisdag gepland dus hoeft ze niet zoveel te lopen.
De camper opruimen is vandaag wel een grotere klus. Leuk die kust maar ten eerste loop je veel meer zand naar binnen en daarnaast zit de hele camper onder laagje zee. Een soort aanslag waardoor de ruiten vies zijn. Dus naast de gewone schoonmaak komt er vandaag ook een camperwasdag. Ik had onlangs al een uitbreiding van de schoonmaakspullen gekocht in de vorm van een spons en trekker op een stok. Die komt nu goed van pas. Alles weer netjes om verder te reizen en ikzelf kleddernat. Gelukkig kon ik dit allemaal op de camperplaats doen en dus kan ik ook nog even douchen. Wat een nieuwe ervaring bij deze douches is dat je -letterlijk- elke 10 seconden de knop in moet drukken voor warm water. Ik heb me laten vertellen dat mensen daardoor minder lang douchen. Voor mij kan het de pret niet drukken, geen muntjes betekent een luxe douchesessie van 9 minuten en zelfs tijd om te scheren onder douche. Een soort van feestdag. Hoera.

Dan rijden we begin van de middag via de kust naar beneden. Terug richting Lissabon. Onderweg even boodschappen doen en stop ik nog even aan het strand om Amber uit te laten. Het strand en de zee brengt (te) veel enthousiasme en ze loopt erg moeilijk terug over het strand naar de camper. Rustig rijd ik verder door een enorm natuurpark naar de beoogde parkeerplek. Als ik daar aankom blijkt het een vervallen parkje te zijn waarvan het bijbehorende gebouwtje letterlijk deels is ingestort. Hier word ik dan weer niet blij van en het geeft me geen goed gevoel om hier vannacht te blijven staan. Dan rijd ik wel wat verder naar Cascais, een kustplaatsje. Daar parkeer de camper naast een strand op een klif en kijk hoe de golfen tegen de kliffen slaan. Er staan maar drie campers maar het is druk met mensen die hun auto parkeren om (in de auto) naar de zee te kijken.
Ondertussen onderwerp ik Amber aan een onderzoek. Ze lijkt geen kneuzing ofzo te hebben want als ik trek of knijp met haar poot is er geen commentaar. Vervolgens kijk ik tussen haar tenen en daar zie ik de boosdoeners. Er zitten grasaren die in haar huid steken. Eén is zelfs diep in haar huid gestoken. Ik snap dat dat pijn doet bij elke stap. Voorzichtig probeer ik ze weg te halen en als ik af moet gaan op haar piepen en kronkel dan lijkt het of ik dit ook het probleem is.
Hopelijk heb ik ze allemaal gevonden en gaat het morgen beter. Nu ligt ze bij te komen op haar kussen en werk ik mijn reisverslag weer bij.

Dinsdag 28 mei, dag 58, naar Lissabon

Zo dat was een heftige nacht. Iets voor drie uur begon het te stormen. Mijn camper stond echt aan de rand van de kust en daarmee beukte de wind enorm hard tegen de camper. Als je bovenin ligt (in de alkoof) dan beweegt dat deel natuurlijk het meest. Naast het bewegen hoorde ik de camper letterlijk piepen en kraken. Zelfs zoveel dat ik me op een bepaald moment niet lekker bij voelde. Slapen ging al helemaal niet meer en daarom besloot ik om rond kwart voor vier maar te vertrekken. Poeh, dat breekt de nacht wel eventjes. Ongeveer tien minuutjes verderop ben ik in een dorpje bij een winkelcentrum gaan staan en van vijf tot zeven nog een klein slaapje kunnen doen. Nu stond ik wild geparkeerd en dat is verboden dus het was toch wel even spannend of dit goed zou gaan.

Nadat ik ben opgestaan heb ik Amber uitgelaten. Het lijkt beter te gaan. Ze loopt nog wel een beetje mank maar minder dan gisteren. Zojuist heb ik nog een keer goed tussen haar tenen gezocht maar er lijkt niets meer te zitten. Wat ga ik vandaag doen? Iets waar ik tot op heden nog niet de rust voor had. Of eigenlijk teveel voor in mijn hoofd zat. Ik ga golfen. Afgelopen periode kon ik me er niet toe zetten. Het was niet mooi genoeg, ik had geen zin om alleen te lopen of het was te warm om Amber alleen in de camper te laten. Allemaal excuses van mijn hoofd.

Er liggen hier een paar hele mooie golfbanen in de omgeving. Op basis van de beoordelingen heb ik gekozen voor Penha Longa. Daar kom ik rond negen uur aan bij de portier. Wat? Ja het is een tikje chiquer dan ik in eerste instantie had gedacht. Overigens kijkt de portier niet verrast van een camper aan de poort dus blijkbaar is het ook weer niet vreemd.  Aan de receptie word ik uitermate vriendelijk geholpen en geven ze me alle informatie die ik nodig heb. Vervolgens boek ik een flight en ga de baan in. Het is een prachtige baan waar je op sommige plekken de zee kan zien liggen. Op het landgoed ligt ook een groot hotel en een spa, vandaar de portier. Dat ik rust heb gevonden blijkt wel uit mijn score. Op een nieuwe baan met veel ongelijke delen en die ik helemaal heb gelopen (de meeste mensen nemen een buggy) heb ik 35 punten gelopen. Voor de niet golfers, 36 is je handicap en dat zou op een bekende baan al goed zijn. Ik ben heel tevreden dus. Na afloop ga ik op het terras zitten en raak aan de praat met een jongen van de bediening. Hij vertelt dat het wat minder weer is omdat het waait en gisteren en vanochtend bewolkt was. Ik vond het geweldig weer. Ongeveer 24 graden met een windje (trouwens veel minder dan vannacht….). We raken aan de praat over het land en dat hij onlangs een weekend in Amsterdam was en dat was geweldig. Hij vind ons zo open minded. Dat snap ik als je Amsterdam als referentiekader neemt.
Ik geniet van de lunch waar ze tapashapjes omtoveren in culinaire kunstwerkjes. Heel erg fijn om zo’n keuken op een golfbaan te treffen.

Al dagdromend kijk ik weg over de golfbaan en realiseer ik me dat ik op een keerpunt ben. De rust in mijn hoofd is er en ook ga ik niet verder naar beneden maar vanaf volgende week reis ik weer omhoog om eind juni weer thuis te zijn. Op zich heb ik daar weinig moeite mee, sterker nog daar heb ik wel weer zin in. Benieuwd wat er daar weer op mijn pad gaat komen en hoe mijn toekomst zich verder gaat vormen. Aan de andere kant zou ik best nog verder of langer op deze manier willen reizen. Het bevalt me zeer goed. Genoeg gemijmerd. Op naar een volgend hoogtepunt van de dag. De douche. Het is namelijk een hele luxe regendouche waar je de temperatuur en kracht in kan stellen. Dat is afgelopen maanden niet vaak voorgekomen en ik merk dat ik wat langer onder de douche sta dan gebruikelijk.

Na deze hele relaxte dag ga ik Amber uitlaten en me voorbereiden op de komst van Miranda. Ze komt een paar dagen voordat ze doorreist naar Frankrijk voor Alpe d’HuZes. Benieuwd hoe het deze keer gaat zijn. Nadat ik Miranda van het vliegveld heb opgehaald rijden we naar het strandplaatsje Fonte da Telha dat ongeveer een drie kwartier van Lissabon afligt. Terwijl we genieten van een glas wijn bij de ondergaande zon proberen we binnen een uur een maand bij te praten. Gelukkig hebben we nog een paar dagen want vooralsnog lukt het niet.

Woensdag 29 mei, dag 59, van Fonte da Telha naar Evoramonte

Goedemorgen, dit is mooi wakker worden. Voor me ligt het strand met de zee. Letterlijk bij de deur van de camper. Amber kan er geen genoeg van krijgen en sprint naar de zee. Dat is niet zo slim van haar want ze heeft nog steeds last van haar poot. En na deze sprint weer iets meer…. Blijkbaar is het plezier groter dan de pijn.
Nu eerst een heel ontspannen ontbijt aan het strand en vooral bijpraten. Bijzonder om te merken hoeveel er langs je heen gaat als je elkaar zoveel minder spreekt. Vandaag rijden we richting Evora. Dat is een behoorlijke rit van bijna drie uur. We rijden door het binnenland van Portugal over lange provinciale wegen waar aan beide zijden kurkeiken staan. Dat is ook het doel van vandaag. Een bezoek aan een kurkfabriek in Azaruja. Voordat we er aan komen lunchen we nog even op een parkeerplaats in de camper.

We zijn iets te vroeg bij de kurkfabriek. Tot drie uur is het lunchtijd. Het zuidelijke leven zullen we maar zeggen. We krijgen een rondleiding van de eigenaar in opleiding, hij is namelijk de vierde generatie in dit familiebedrijf. Kurk is de schors van de kurkeik. Na negen jaar kun je kurk oogsten. De eerste en tweede oogst van een boom is altijd van matige kwaliteit. Pas van de derde oogst kun je kwaliteitsproducten maken. Dat betekent dus dat je minimaal 25 jaar moet wachten voordat je goede grondstoffen van een boom kunt halen. Kurk is een prachtig natuurlijk product maar vraagt veel geduld. Na de oogst die met de hand wordt gedaan, ligt het twee tot drie maanden buiten. Dan trekt alle vocht wat in de poriën zit eruit. Kurk neemt geen vocht op maar er zitten poriën in waardoor er wel vocht tussen kan zitten. Na het drogen wordt de kurk gekookt. Letterlijk. Deels voor het reinigen en belangrijker nog om het flexibel te krijgen. Na het koken wordt het gesorteerd in één van de zeven kwaliteiten. De prijs van kurk hangt af van de kwaliteit en varieert tussen de 1 en 12 euro per kilo. Een kubieke meter kurk weegt ongeveer 200 kilo, je hebt dus veel kurk nodig voor een beetje omzet. Daarom heeft deze fabriek ervoor gekozen om eindproducten te maken. Afhankelijk van de kwaliteit kunnen er totaal verschillende producten van gemaakt worden. Wij kennen het natuurlijk van de kurk in de wijnfles of prikborden en vloeren. Hier maken ze er heel veel van. Bijvoorbeeld door het tot grote blokken te verlijmen en er dan plakjes van 0,2 millimeter te snijden dat ze vervolgens op doek of leer lijmen kunnen ze er lappen van maken. Deze lappen worden weer gebruikt voor tassen of schoenen. Hij laat ook zien wat ze er in deze fabriek allemaal van maken en dat kun je haast zo gek niet bedenken of het kan. Schoenen, tassen, slippers, krukjes, schalen, doopfont, placemats, schemerlampjes, sieraden oh en wijnstoppers (dat wat wij de kurk noemen). Een indrukwekkend bedrijfsbezoek omdat ruim 60% van de wereldproductie van kurk uit Portugal komt. Daarom wilde ik dit proces graag zien. Uiteraard mogen we ook dingen kopen en Miranda breidt haar schoenenkast uit met een paar slippers en dan reizen we door. Ik merk dat ik erg blij wordt van dit soort bedrijfsbezoeken.

Relatief dichtbij licht Evoramonte en daar heb ik een camping gezien voor de nacht. Als we geparkeerd hebben nemen we een duik in het zwembad. Dat is wel een luxe want zoveel camperplaatsen heb ik nog niet gezien met een zwembad erbij. Vanaf ‘ons’ terras kijken we uit over landerijen die vol staan met kurkeiken en genieten van het prachtige weer.

Donderdag 30 mei en vrijdag 31 mei, dag 60 en 61, Evoramonte naar Setúbal

Wat een fijne en rustige camperplaats is dit. Vandaag is het heel warm, rond de 35 graden en daarom besluiten we gewoon een dagje te blijven. Hond uitlaten, boek lezen, was doen, hapje eten, even naar het zwembad en dat na zoveel tijd herhalen. Dat is eigenlijk wel de samenvatting van de woensdag. Miranda moet nog een beetje acclimatiseren. De temperatuur omslag is echt een overgang maar ook het hele rustige tempo van mij moet ze even aan wennen.

Vrijdagochtend gaan we naar Evora. Dit is een oude stad die als geheel door Unesco als werelderfgoed is aangemerkt. Ook vandaag is het weer heel warm en in dit stadje is dat goed merkbaar. We lopen langs de oude Romaanse ruïnes, prachtige kathedralen en oude stadsmuren. Het is echt een prachtige oude stad. De warmte en wandeling vragen de nodige energie en daarom belanden we op een terras  voor de lunch. Het belang van de goede lunch doen we de Portugezen goed na en na een lunch van twee uur gaan we verder. We belanden aan de kust in Setúbel. Een camperplaats van de gemeente met mooie ruime plekken. Dit is voor het eerst en twee maanden tijd dat ook om het paspoort van Amber wordt gevraagd. Uberhaupt een paspoort voor identificatie komt niet vaak voor. Soms vraag ik me wel eens af of je met een camper (afgezien van het kenteken op je camper) helemaal van de radar kan verdwijnen.
Als we zijn geparkeerd en de camper vlak staat e.d. maken we een wandelingetje langs het strandje. Hier zijn mensen met harkjes druk aan het werk tussen de stenen die door de eb zichtbaar worden. Ik vraag – met handen en voeten taalvaardigheid – aan één van de mannen wat hij zoekt. Hij laat me een hand vol schelpen en slakkenhuisjes zien. Ze zijn om op te eten legt hij me lachend uit.

Als we terugkomen is het tijd om lekker met een glas wijn buiten te zitten. Het waait hier een beetje en het is nu met ongeveer 28 graden er aangenaam. Oh wat ga ik dit leven over een poosje missen…

Zaterdag 1 juni, dag 62, Setúbal

Vanochtend is wederom een kalme ochtend. Ik werk mijn reisverslag bij, waar ik weer een paar dagen mee achterliep. Als je weer samen bent, is dat vooral erg leuk maar het doorbreekt ook een aantal patronen. Ik merk dat ik soms zelfs denk ‘dat hoort anders in deze camper…’ Er zijn nieuwe patronen in me gekomen en omdat ik altijd alleen ben, hoef ik ze ook nooit aan te passen. Wat dat betreft, is het wel goed om weer even tijd met iemand samen te besteden. Tenslotte kom ik weer een keer terug en dan is het wel fijn als er nog met me te leven valt.
Als ik dit schrijf bedenk ik me dat terugkomen en vandaag een extra betekenis krijgen. Dit is de eerste dag van mijn laatste maand. Ja ik heb nog een hele maand en dat is geweldig. Toch bekruipt me een klein gevoel van teleurstelling. Dit avontuur is zo belangrijk voor me en was ook nodig voor mijn eigen vorming en herstel. Ik heb zoveel inzichten opgedaan, mensen ontmoet, dingen meegemaakt en heeft daarmee zoveel waarde voor me gekregen. Het idee dat het ophoudt vind ik best moeilijk merk ik.
De andere kant is dat ik graag met anderen wil delen wat het mij gebracht heeft en wellicht anderen  kan inspireren. Ook weer aan het werk gaan en daar mijn inzichten en ervaringen op toe passen lijken me ook interessant. Mijn flow van groeien en ontwikkelen is weer in beweging. Ik voel dat ik dingen van mezelf terug heb gevonden die ik kwijt was.

De rest van de dag is weer een kalme ‘vakantiedag’. We lezen wat, praten wat en wandelen met Amber naar het strand. We eten wat en we drinken wat. Kortom een ontspannen dag zoals mijn leven er de laatste dagen wel meer uit ziet. Morgen vliegt Miranda vanaf Lissabon naar Lyon om daar naar Alpe d’HuZes te gaan als vrijwilliger. Dat is natuurlijk een heel goed doel en top dat ze zich daar inzet als vrijwilliger. Ook merk ik dat ik het wel prima vindt. Het is heerlijk om samen te zijn en toch merk ik dat ik het laatste deel van mijn reis nog alleen moet maken.

Als we het avondeten op hebben rijdt er een busje over de camperplaats dat services verleent. Toevallig had ik gedacht dat ik een fles toiletvloeistof moest kopen en dan rijd die mogelijkheid opeens voorbij. Als ik met hem sta te praten vertel ik hem over mijn koelkastfrustratie geeft hij aan dat hij wel even wil kijken. Binnen mum van tijd zijn er twee mannetjes met mijn koelkast aan de slag. Van alles wordt geprobeerd en losgeschroefd. Na ruim een uur zoeken en sleutelen blijkt de thermostaat van de koelkast stuk. Helaas hebben ze geen nieuwe in hun bus liggen maar ze hebben wel een tijdelijke oplossing. Die wordt me haarfijn uitgelegd en het advies om in Nederland dan een nieuwe thermostaat te kopen. Wat een geweldige service en ik kan weer een puntje van mijn lijst afstrepen.

Zondag 2 juni, dag 63, naar Alcuésar (Spanje)

Dit wordt een dag met veel rijden. Na een ontbijt en rustig opruimen ga ik aan het einde van de ochtend Miranda naar het vliegveld brengen. Dat is een rit van een klein uur. Als we bij het vliegveld aankomen is het altijd even spannend waar je kan parkeren met een camper van meer dan drie meter hoog. Omdat de poortjes van het parkeerterrein te laag lijken wordt het een moment van fout parkeren op de busstrook. Dat betekent kort afscheid nemen en snel van deze plek weg. Nog even uitgebreid zwaaien en Amber neemt de stoel van Miranda snel in beslag.

Mijn reis gaat door naar Spanje. Daarom mag ik vandaag een rit van een uur of vier maken. Ik heb ervoor gekozen om echt door het binnenland van Portugal te rijden. Dan kan ik nog een tijdje genieten van dit prachtige land. Het is voor mij een land geweest dat me de rust en balans heeft gebracht die ik zocht. Daarnaast heeft het hele leuke en inspirerende gesprekken gebracht. Het land heeft daarmee wel een plaatsje in mijn hart veroverd.

Het binnenland is echt een soort van Outback. Ellenlange golvende provinciale wegen met aan beide zijden dor land waar kurkbomen groeien. Ik zie weinig huizen en kom heel weinig verkeer tegen. Op de elektriciteitsmasten zitten heel veel ooievaars met jongen. Echt wel honderden heb ik er onderweg gezien. (Wie brengt eigenlijk de baby’s bij ooievaars? Die vraag las ik onlangs ergens).

Begin van de avond kom ik aan op de camperplaats. Dat was nog wel even zoeken want Google maps wilde me een zandpad opsturen tussen olijfbomen waarvan ik niet dacht dat de camper ertussendoor paste. Na even goed kijken ging er 100 meter verderop ook nog een zandpad omhoog, die iets breder was. Aan het einde van dit zandpad ligt de ecologische camperplaats. Er zijn zes plaatsen die allemaal uitkijken over een vallei vol met olijfbomen. Het uitzicht is wijds en de stilte oorverdovend. Je hoort was vogels en ’s avonds bij zonsondergang huppelen de konijntjes voorbij. Die zijn duidelijk aan mensen gewend want ze komen zelfs richting Amber huppelen. Die kijkt wat vreemd op want dit soort nieuwsgierigheid is ze niet gewend. Het is een prachtig gezicht om de zon tussen de olijfbomen weg te zien zakken. Daarnaast zit ik om elf uur ’s avonds nog lekker in mijn korte broek buiten voor de camper. Hier kan ik wel aan wennen.

Gepubliceerd door inspirerend europa

Ik ben Winfred Ortse, vanaf april 2019 doe ik hier verslag van mijn reis op zoek naar inspirerende plekken en gesprekken in Europa.

Doe mee met de conversatie

4 reacties

  1. Hey! Leuk weer om te lezen. ‘Klinkt’ goed allemaal.
    Wel een vraag: wat is er met week 9 gebeurd…?😆

    Like

  2. Eindelijk ook wezen golfen!! Nog te weinig denk ik?!
    Weer een mooi verslag! Heerlijk om te lezen.

    Like

Plaats een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: