Maandag 20 mei, dag 50, Nesperal

Vandaag geniet ik nog een dag in de wijngaard. Morgen ga ik pas weg heb ik besloten. Ik voel me heel erg ontspannen en dat gevoel houd ik graag nog even vast. Vannacht in mijn bed realiseerde ik me dat hier mooie herinneringen zijn gemaakt. Vanochtend ga ik nog even wat ‘werk’ doen door de mailbox bij te werken en acties die daaruit komen gelijk te doen. Daarna duik ik in mijn boek en geniet van de zon. Het is ongeveer 22 graden en in de zon verbrand je snel. Goed insmeren, petje op en af en op tijd in de schaduw zitten.
Rond een uur of halfelf word ik uitgenodigd voor de koffie. Er is nog zoveel over van gisteren dat we zelfs weer taart bij de koffie hebben. Het word een leuk gesprek over gisteren maar ook over gedeelde interesses en mijn werkverleden. We kwamen namelijk na de hennepbouwblokken op kalk en kalkzandsteen. Daar weet ik nog wel iets vanaf ondanks dat het inmiddels tien jaar geleden is.

Vanmiddag ga ik met Amber een wat langere wandeling maken. Ik loop naar een dorpje dat hier ongeveer drie kilometer verderop ligt. Daar is een kleine markt. Op verzoek van de kokkin van het restaurant ga ik een basilicumplantje halen. Dat is leuk gezegd maar een dat woord is lastig uit te spreken en de mevrouw van de marktkraam kijkt me aan of ik een oneerbaar voorstel doe. Wat overigens best zou kunnen want ik heb gisteren gehoord dat de uitspraak van cupcake en seks heel dicht bij elkaar ligt. Dus wie weet wat ik heb gevraagd…
Gelukkig heb ik mijn telefoon en google translate. Ik ga dus met een basilicum plantje weer weg. Letterlijk met gebaren weet ik dat ik 1,50 moet betalen. Als ik wegloop word ik door een jongen en meisje aangesproken (in het Portugees) of ik iets wil bijdragen aan het goede doel. Aangezien zij geen Engels spreken en ik geen Portugees heb ik geen idee waar ik twee euro aan heb bijgedragen. Ik krijg wel een soort van kunststof smiley in ruil voor mijn bijdrage. Die heb ik RAKker genoemd – Random Act of Kindness) waar ik ook van heb gemerkt dat dat afgelopen jaar of misschien wel jaren wat uit mijn systeem is geraakt.
We wandelen terug naar de camper door het bos dat rondom de wijngaard ligt. Het is lekker weer en de wandeling is heerlijk. Na de wandeling maak ik de lunch, lees een boek en geniet van dit leven in Portugal. Op Whatsapp had ik een statusupdate geplaatst dat Portugal heerlijk is en dat ik bovenal de gastvrijheid opvallend vind. Een uurtje later wordt dat bevestigt door de uitnodiging of ik vanavond mee wil eten met de visbbq. Dat doe ik uiteraard graag want mijn doel is om inspirerende gesprekken te hebben en ik heb hier veel waardevolle gesprekken gehad.

Dinsdag 21 mei, dag 51, naar Alpiarca

Met pijn in het hart neem ik afscheid van deze plek. Voor mij was het een plek waar ik me in balans voelde. Hier heb ik mooie herinneringen gemaakt en belangrijker nog, hier heb alles laten gebeuren zonder erin te sturen. Dat maakt het zo waardevol en is een gevoel dat ik probeer vast te leggen in mijn geheugen. Dat zal ik in de toekomst graag vaker ervaren.

Op de app zoek ik naar een locatie die ongeveer in het midden ligt tussen Nesperal en Lissabon. Dat wordt een camping in Alpiarca. Als route kies ik voor de binnendoor wegen. Inmiddels besef ik dat ik wel verknocht raak aan Portugal. Het is een heerlijk land waar de mensen erg vriendelijk zijn. Het is erg mooi én het klimaat is geweldig. Daar zou ik wel aan kunnen wennen.

De camping is eigenlijk een park. Grote kurkeiken met daartussen plaatsen voor de camper of caravan. Het douchegebouw is wat verouder maar het water is warm en het sanitair is schoon. Prima dus. Vlak naast de camping ligt een redelijk groot meer waar je rondom kunt wandelen. Een mooie uitlaatroute voor Amber dus. Wat wil het toeval, aan de overkant van het meer zit een barretje. Dus een mooie plek voor Winfred om een dagelijkse espresso te drinken. Als ik terugkom duik ik in mijn boek en bedenk dat ik nog maar twee thriller/romans heb liggen. Inmiddels zijn er 18 boeken gelezen en waarvan de Franse roman van 600 pagina’s die ik in het verleden al een keer drie heb weggelegd omdat ik er niet door kwam vanwege de klassieke schrijfstijl. Het is heerlijk om onder luifel een boek te lezen. Amber wandelt wat in de buurt en ik ben heel erg ontspannen. Ja de flow heb ik wel gevonden. Het is verder een hele rustige dag met twee wandelingen om het meer en boek lezen in de zon/schaduw. Het is weer aangenaam vertoeven in mijn paradijselijke leven.

Woensdag 22 mei, dag 52, Alpiarca

Vanmorgen heb ik zitten kijken hoe ik mijn planning voor Lissabon in ga vullen. Ga ik vandaag al rijden of ga ik morgen. Hoe zeggen ze dat zo mooi? Na ampel beraad heb ik besloten dat het morgen wordt. Vandaag ga ik nog een rondje langs het meer en een wandeling naar het dorpje dat op anderhalve kilometer ligt. Mijn ritme is de afgelopen tijden eigenlijk heel regelmatig. Rond half acht word ik wakker, dan lees ik wat nieuws en appjes, rond acht uur sta ik op en maak een klein rondje met Amber. Dan eet ik mijn ontbijt, ruim de camper op, doe de afwas en eventueel wat ‘werk’ of reacties op de mail (een keer of twee per week hoor….). Dan ga ik een wandeling maken of bezoek aan een dorpje ofzo. Vervolgens rond een uur of één de uitgebreide lunch en een wandeling om Amber uit te laten daarna lees ik een boek. Dan richting de avond maak ik nog een kleine / lichte maaltijd en weer een wandeling. ’s Avonds loop ik naar een dorpje voor een drankje of activiteit en om de dag af te sluiten werk ik mijn reisverslag bij. Je leest het al, een heel ontspannen ritme.

Tijdens mijn wandeling rondom het meer viel me vandaag op dat er schildpadden in zitten. Toen ik wat beter keek zag ik dat het er heel veel zijn. Varierend van 15 centimeter tot 40 centimeter schat ik in. Ze zijn heel schuchter want zodra ik een beet je in de buurt kwam doken ze in het water en diep weg zodat je ze niet meer zag. Voor mij was het wel bijzonder om wel dertig of veertig schildpadden in een meer te zien. Na de espresso loop ik door naar het dorp. Het is eigenlijk een hele lange ‘winkel’straat met een paar zijstraatjes. Het valt me op dat ik na 20 kerken denk dat de 21e wel niet veel anders zal zijn en er al niet meer naar toe loop. Het is vandaag weer een hele warme dag en daarom houden we het na een wandeling van anderhalf uur wel voor gezien. Tijd om terug naar de camping te gaan en verder te lezen in mijn boek. Tegen de avond geniet ik van mijn douche zonder muntjes en na die traktatie stuur ik nog wat appjes voordat ik ga slapen.

Donderdag 23 mei, dag 53, naar Lissabon

Vanmorgen doe ik nog een paar telefoontjes en dat lijkt wel weer op wat werk. Ik merk bij mezelf dat ik het eigenlijk wel leuk vindt om weer wat te doen. Daarna ga ik de camper klaar maken om verder te reizen. Ik vul water bij en loos het vuile water. Dan ga ik betalen en maak nog een praatje met de eigenaresse. Vriendelijk word ik uitgezwaaid en ga ik naar Lissabon. Daar ben ik al een paar keer geweest dus het wordt een korter verblijf. Aan de rand van de stad, bij de haven heb ik een camperplaats gevonden. Er zijn geen voorzieningen en daarom kun je er parkeren voor vijf euro per dag. Dat is geen dure parkeerplaats toch? Morgen heb ik om 10 uur een afspraak in het centrum dus vind ik het wel fijn om er op tijd te zijn zodat ik uit kan zoeken wat een praktische manier is om op die locatie te komen.

Onderweg naar Lissabon voel ik een gezonde nieuwsgierigheid naar de afspraak van morgen. Het is met een investeringmaatschappij die in geld steekt in start-ups op het gebied van duurzaamheid. Via mijn JCI Senaat netwerk heb ik wat mensen gemaild om wat inspiratie te delen en hij nodigde me uit om hier in Lissabon te komen. Daar heb ik veel zin in. Dat moet even wachten tot morgen want nu moet ik de parkeerplaats vinden. Ik ben er bijna en dan zie ik het bord dat de maximale doorrijdhoogte 2,80 meter is. Hmmm, mijn camper is 3,10 hoog. Dus moet ik de andere baan volgen. Tralalalalala, ik moet het centrum in, berg op, tussen de oude trammetjes, over smalle wegen. Dit zijn de momenten dat ik mijn campertje echt heeeeel groot vind. Geen zorgen Winfred, die woondoos hobbelt wel achter je aan, ook in de binnenstad van Lissabon. Na een omweg van 10 minuutjes kom ik via de andere kant bij de parkeerplaats. Ik parkeer mijn camper tegenover de catamarans bij de jachthaven en ga de stad in.
In mijn Buro Koorts tijd hadden we een project lopen met een kunstenaar uit Lissabon en het lijkt me leuk hem op te zoeken. Daarom loop ik naar de LX factory waar hij zijn atelier had. Het is een oud fabrieksterrein met allemaal hippe tentjes. Boutiekjes, restaurantjes, galeries, boekwinkel, echt heel leuk. Ik kan me nog herinneren dat we bij het sushirestaurant heel goed hebben gegeten en daar ga ik voor de lunch zitten. Ik raak aan de praat met een Spaanse dame die een tafel naast me zit en haar Wiemeraan bij haar heeft. Overigens is de kunstenaar hier blijkbaar vertrokken want er zit een doe-het-zelf-winkel in voor kwasten, verf en doeken e.d.
Omdat ik toch wel nieuwsgierig ben hoe het met de kunstenaar is, kijk op Google naar zijn nieuwe adres en loop daarheen. Als ik daar aan kom is ook hier niets te zien en staat het pand te huur. Helaas geen herineringen uit het verleden ophalen.

Als het avond is laat ik Amber uit langs de rivier. Je ziet hier mensen hardlopen. Er komen jachtjes terug naar de haven en zijn verschillende bootcamps aan de waterkant. Als ik terugloop kom ik langs de padelbaan. (Tennis met tafeltennisbatjes)  en er vliegt een bal over het hek. In een poging een goed daad te doen, pak ik de bal op en gooi de bal terug over het hek. Een vriendelijk dankwoord klinkt als blijk van waardering totdat een paar tellen later dat dankwoord over gaat in gelach in combinatie met gekef. Ik had me even niet gerealiseerd dat Amber los met mij liep en die wilde ook een goede daad doen door de bal te apporteren. Ze liep al op de padelbaan achter verschillende ballen aan te rennen. Met veel excuses moes ik haar van de baan ophalen want het was toch wel erg leuk om over de baan achter ballen aan te rennen. Als we terugkomen zet ik de camper vlak en werk het verslag bij. Ik reserveer een Ubertaxi voor mijn afspraak morgen (de tram stopt niet echt in de buurt en het is bijna een half uur fietsen).

Vrijdag 24 mei, dag 54, Lissabon

Vandaag heb ik een afspraak bij Santa Casa in de binnenstad. Daarom ben ik al vroeg op. Eerst uitgebreid de hond uit laten, want die zit straks een lange tijd alleen in de camper. Dan nog even ontbijten en vervolgens een overhemd pakken. Wat? Ja ik heb een overhemd en colbert bij me voor het geval ik nog ergens netjes wil verschijnen. Het lijkt me wel respectvol om in nette (zwarte) spijkerbroek en overhemd op de afspraak te komen. Ik ben ook onwennig want ik loop al een tijdje in korte broeken met poloshirts en dat bevalt prima.

Dan wandel ik naar het ophaalpunt van de Uber taxi. Voor mij een nieuwe ervaring want dit wordt mijn eerste keer met een Uber taxi. Terwijl ik sta te wachten ben ik me verder aan het verdiepen in het systeem van Uber (iets met experimenterend leren…). Gisteravond had ik er geen zin meer in nadat ik de afsrpaaak van vandaag had voorbereid.

Veel te vroeg kom ik op de locatie en daarom loop ik nog wat door de oude stadswijken van Lissabon. Gelukkig is hier altijd een koffietentje open en drink ik staand een espresso. Wat dat betreft ga ik mee met de inwoners want staande je koffie drinken is gebruikelijk in zuid Europa. Om vijf voor tien wandel ik het gebouw in.

De afspraak is gemaakt via mijn JCI Senaat netwerk. Omdat er wereldwijd senatoren zijn, heb ik de stoute schoenen aangetrokken en een aantal van hen gemaild met de vraag voor een introductie bij een interessant bedrijf. Mijn interesse gaat vooral uit naar social impact en duurzaamheid. Zo ben ik terecht gekomen bij Santa Casa. Dit is een organisatie die al meer dan 500 jaar bestaat. Van origine is het een goede doelen organisatie. Ze halen hun geld binnen via het recht om loten (m.n. krasloten) te mogen verkopen in Portugal. Dit geld investeren ze in het publieke domein. Denk aan zorg, cultuur, ziekenhuizen en educatie om bijvoorbeeld werklozen aan werk te helpen (bootcamps met 96% resultaat, wow!). Maar sinds een jaar ook op het gebied van duurzaam ondernemen, circulariteit en sociaal ondernemerschap en daar heb ik mijn afspraak voor.

De organisatie zit overigens in een prachtig voormalig nonnenklooster midden tussen de twee oudste wijken van Lissabon. Ik kan lang schrijven over dit gesprek maar we praten uitgebreid over:
-de meetbaarheid van de sociale impact,
-het nieuwe leiderschap dat ervoor nodig,
-de noodzaak van inspirerend werkgever zijn,
-de invloed van duurzaamheid op  de maatschappij,
-innovatie en de daarbij behorende businesscases,
-de rol van de overheid,
-de noodzaak van partners en kennis delen,
-milestones om de sustainable development goals te bereiken,
-verbinding met het onderwijs, enzovoorts

Een zeer inspirerende afspraak waar heel open gesproken werd en veel kennis gedeeld is. Ik bruis van de energie. Wat een geweldige organisatie en wat vooruitstrevend wat ze hier aan het doen zijn.

Na afloop krijg ik een rondleiding langs incubators en start ups. Het is een prachtig pand en dit is de eerste organisatie waar ik geweest ben die een kerk in het pand heeft. Ze gebruiken die ruimte nu vooral voor lezingen en evenementen maar hebben het uit respect in stand gelaten. Terwijl ik op het dakterras sta en over Lissabon kijk bedenk ik me dat ik erg blij ben dat deze afspraak op mijn pad is gekomen.

Als ik in de middag terug kom zijn mijn gedachten nog veel bij het inspirerende gesprek. Amber is heel erg blij om me te zien en met veel enthousiasme in mijn lichaam wandel ik door Lissabon. Aan het einde van de dag reis ik verder. Ik heb mijn zinnen gezet op nog een weekendje aan de kust.

Zaterdag 25 en zondag 26 mei, dag 55 en 56, Peniche

Inmiddels ben ik in Peniche. Een kustplaats dat een kilometer of 75 van Lissabon af ligt. De kust is hier ruw met hoge kliffen. Mijn overpeinzingen van de afgelopen weken zijn grotendeels verdwenen. Ze zitten in mijn brainbook en nauwelijks in mijn hoofd. Ik kom tot de conclusie dat het een maand duurde voordat ik uit mijn opgelegde systeem was, maar dat het me twee maanden kostte voordat ik uit mijn hoofd was.
De kust nodigt uit voor lange wandelingen en op een steen zitten kijken naar de zee. Die uitnodiging heb ik met plezier geaccepteerd. Als ik me daar niet bezig houdt dan lees ik een boek bij de camper en geniet van het weer en de vrijheid dat ik dit kan doen. Deze dagen gaan voorbij in alle rust en zijn zeer ontspannen. Naast me staat een Zwitsers stel dat hier is om te surfen. Hun elektrakabel is te kort en de mijne te lang daarom stel ik voor om vandaag even te ruilen. Hierdoor ontstaat er een leuk gesprek.  Verder doe ik een was en kook een vegetarisch gerecht. Dat zijn eigenlijk de inspanningen van de dag. Ja ik voel me heel ontspannen en kijk uit naar de komende weken.

Gepubliceerd door inspirerend europa

Ik ben Winfred Ortse, vanaf april 2019 doe ik hier verslag van mijn reis op zoek naar inspirerende plekken en gesprekken in Europa.

Plaats een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: