Maandag 6 mei, dag 35, naar Revelhe dorpje bij Fafe

Vandaag ga ik – terug – naar het binnenland van Portugal. Het is een uur of twee rijden om op deze plek aan te komen. Het ligt aan een stuwmeer in een natuurpark. Onderweg rijd ik door kleine dorpjes en geniet van deze nieuwe omgeving.
Voordat ik aankom bij de camping rijd ik langs het stuwmeer met wandelpaden. Dit ziet er mooi uit. Vriendelijk word ik ontvangen door Elisa die eerst nog een grap maakt dat het hier zo mooi is dat ik alleen een week mag blijven. Duurt even voordat het kwartje valt, dan lachen we en mag ik ook wel twee nachtjes blijven. Ze geeft aan dat ik overal mag gaan staan want ik ben vooralsnog de enige gast. Nadat ik een plekje voor de camper heb gevonden ga ik met Amber de omgeving verkennen. We wandelen rondom het stuwmeer en dat midden in het bos ligt. Prachtige watervallen op meerdere plekken in het park maken het indrukwekkend. In het zonnetje geniet ik aan een picknicktafel van het uitzicht.
Omdat ik de camper nog schoon wil maken, besluit ik toch maar terug te gaan. De kust is leuk maar al dat zand vind je overal in de camper terug. Een hond die ook in diezelfde 10 m2 leeft maakt het nog een beetje meer zanderig en stoffig. Als ik langs de receptie loop vraagt Elisa of ik soms mee wil eten, ze willen net aan de lunch beginnen. Wow wat een gastvrijheid. Omdat ik altijd open sta voor leuke gesprekken, schuif ik uiteraard graag aan. We eten vis met rijst en een groentenmix.
Ik maak kennis met Ricardo, Hugo, Diago en Elisa die ik eerder al had ontmoet. Naast de camping hebben ze ook een outdoorcentrum. De drukte van het weekend is geweest dus zijn ze nu aan de schoonmaak en klussen. Dit is nog het voorseizoen dus nu is het tijd om alles klaar te maken voor de piek. Het gesprek gaat over reizen, Portugal en honden. Ze hebben een zwerfhond opgevangen en die leeft hier nu als een prins. Het is een vrolijk beest en kan het redelijk vinden met Amber.
Ook vertellen ze dat het echte Portugal ophoudt onder Lissabon. Wat ze eigenlijk zeggen is dat de Algarve geen echt Portugal meer is. Als je daar bier in het Portugees besteld dan begrijpen je ze niet meer zeggen ze gekscherend. Een leuk gesprek over wat dan het échte Portugal is ontstaat hierdoor. Ze zijn enorm trots op hun land en zeker chauvinistisch. We sluiten af met een straffe espresso en zij gaan aan het werk. En ik ook. De camper schoonmaken. Ik schreef net al, het is ongeveer 10m2 . Niet echt een enorme oppervlakte en daarom doe ik het vrij regelmatig. Vooral ook omdat ik er met een hond woon.
Inmiddels is het al een uur of vijf en heb ik weinig gedaan vandaag. Op het terras werk ik mijn reisverslag bij en komt Ricardo zeggen dat ik niet moet werken. Hij heeft tosti’s gemaakt voor iedereen. Ik mag mee-eten. Amber moet wat trucjes doen voor een chipje en iedereen is vrolijk.

Na afloop maak ik nog een rondje om het stuwmeer. Een wandeling van ongeveer drie kwartier. Ik kom langs nieuwe watervallen en verlaten huizen bovenaan de waterval. Het is zo fijn om hier te kunnen lopen in deze prachtige omgeving met een ontspannen hoofd. Wat een rustige dag met een fijn gevoel. Kortom goede flow. Hou vast Winfred
De rest van de avond besteed ik aan wat lezen en om op leuke en onverwachte appcontacten te reageren.

 

Dinsdag 7 mei, dag 36, Revelhe

Wat ik afgelopen week heb geleerd is dat minder doen meer oplevert. Ik bedoel dat ik veel meer van de verwachtingen van deze reis bereik als ik ze minder najaag. De tijd nemen voor dingen geeft een kalmer hoofd. Dat kalme hoofd staat daardoor ook meer open voor signalen en ervaringen die me energie geven.

Jung sprak over synchroniciteit. Dat zijn verschillende gebeurtenissen die als schijnbare toevalligheden met elkaar verbonden zijn en die iets positiefs in gang zetten. Synchroniciteit is geen toeval, het zijn gevolgen van onbewuste en bewuste dingen die je doet. Omdat ik de betekenis nog niet helemaal in kan schatten laat ik het nog een tijdje sudderen. Toch heb ik afgelopen dagen het gevoel dat dit van toepassing is. Het voelt alsof ik kadootjes krijg, ervaringen die een les zijn voor mij.
Zo ervaarde ik gisteren de gastvrijheid van deze Portugezen. De gesprekken die aan tafel ontstonden waren leuk maar ook inspirerend. Dat overkomt je doordat je ervoor open staat, maar vooral omdat deze Portugees de beweging maakt om mij uit te nodigen. Dat kun je zelf ook laten gebeuren door zo’n beweging te maken. Filosofische gedachtes deze ochtend maar wel waardevol. Ik ga ze koesteren en later kijken hoe het zich ontwikkeld heeft.

Vandaag is het minder mooi weer. Er komen buien over en dat maakt het een mooie dag voor beschouwingen en schrijven. Mijn gedachten gaan naar mijn toekomstplannen en daarvoor laat ik mijn gedachten terug gaan naar de periodes waarin ik, volgens mij, in mijn kracht zat. De factoren die daar van invloed waren schrijf ik op en zo werk ik aan mijn gewenste toekomst.

Vervolgens realiseer ik me dat het ook tijd is om een bericht op LinkedIn te plaatsen over de afgelopen periode. Dit om mijn contacten te laten weten wat de stand van zaken is. Na de lunch en een wandeling tussen de buien door zie ik de reacties binnen vallen. Overweldigend hoeveel mensen dit volgen en met me ‘meereizen’. Erg leuk en stimulerend.
Vanmiddag blijven mijn gedachten hangen bij mensen en periodes uit het verleden. Mensen waar contact onverwacht weer mee ontstaat. Hoe fascinerend het is om te merken dat verstandhoudingen van zolang geleden nog steeds zo vertrouwd voelen. Ergens is dus een bepaalde klik en die krijgt opeens nieuwe energie. Dat is een leuke ervaring.

Schrijven voor het boek wil niet echt. De reacties op LinkedIn en appjes die binnen vallen leiden me af. Het is inmiddels einde van de middag en tijd om de grote ronde rond het stuwmeer te wandelen. Even het hoofd leeg. Gisteren zag ik dat er op een half uurtje lopen een bar zit. Op het hoogste punt van het park, precies naast de grote waterval. Misschien wel het mooiste punt van het park. Als ik binnenloop bestel ik een koffie die met veel passie wordt gezet. Hij verteld dat ik de eerste klant van de dag ben… Vaak komen er wel wandelaars voor een drankje en in het weekend is het heel druk in het park, omdat je mag zwemmen in het stuwmeer. Vandaag dus niet.

 

Woensdag 8 mei, dag 38, Revelhe

Gisteravond heb ik besloten om nog een dagje te blijven. Deels omdat de omgeving prachtig is en deels omdat ik mezelf echt aan het schrijven moet zetten. Het is nog steeds minder mooi weer, vannacht regende het flink, en dit weekend wordt het weer prachtig. Dan weet ik zeker dat ik niet in de camper wil zitten om te schrijven.
Als ik naar buiten loop denk ik ‘kak’. Vergeten om mijn schoen binnen te zetten. Die laat ik bij de deur staan om niet alle troep naar binnen te lopen. Nu heeft het geregend en zijn ze drijfnat. Sukkel.

Eerst loop ik de inzichten van gisteren nog een keer na en schrijf ze op. Eet mijn ontbijt, loop door de reacties van LinkedIn en de appjes, zet een kop thee en ga dan aan de slag.

Er komt eigenlijk weinig uit. Na een dag zwoegen zie ik nog geen 10 aangepaste regels. De hele dag heb ik binnen in de camper gezeten en schieten mijn gedachten heen en weer. Dit gaat niet goed. Als ik Amber ga uitlaten, loop ik Ricardo tegen het lijf. Hij kijkt me aan en houdt me tegen. Vervolgens vraagt hij of het wel goed met me gaat. Dat is geen goed teken. Ik leg uit dat ik aan het werk was en zijn reactie is dat hij dat ook is maar dat je er wel vrolijk bij mag zijn. Dan realiseer ik het me. Dit kost te veel energie, het lukt me niet voordat ik mijn geest weer vrij heb. Wederom een vervelende keuze die ik moet maken want ik moet anderen gaan vertellen dat ik ze met extra werk op ga zadelen en hen misschien wel teleurstel. Toch zal ik die keuze moeten maken om mezelf beter te voelen.

Als ik terugkom van de hond uitlaten zijn er meer Nederlanders aangekomen. We maken een praatje en Ricardo haalt voor iedereen wat te drinken. Wat een gastvrijheid. Er is een gezin met twee kinderen en voordat mama kan reageren zitten ze letterlijk in een plas. Ricardo zit nog wat met ze te dollen en daagt ze verder uit om in de modder te stampen. Kort daarna maakt hij een duik over het natte gras en de kids doen hem na. Mama laat het maar even begaan en ik bedenk me dat je nooit te oud ben om te spelen. Dat is voor mij lang geleden. Ik zit er de afgelopen jaren erg serieus in. Ik mag wel meer spelen, laat het kind in mij wat vaker naar boven komen. Ga uit het hoofd en meer in het hart Winfred.

Het was een pittige dag die ik vroeg achter me laat en met een slaappil mijn bed in duik.

 

Donderdag 9 mei, dag 39, naar Porto

Het is ochtend, een grauwe dag. Het miezert een beetje en er hangt een mistsluier. De verwachtingen zijn ook niet best. De kans op regen is 100% verteld Diago, de hele dag. Ik maak een laatste ronde om het stuwmeer met een kopje koffie bij de bar halverwege. Als ik binnenkom krijg ik een vriendelijke ‘bom dia’ en ik doe iets langer over de koffie omdat het miezerbuitje is overgegaan in een regenbui. Na het rondje ruim ik de camper op en neem afscheid van Diago en Ricardo. De gastvrijheid van deze camping is ongekend geweest. Een hele fijn plek waar ik prima langer had kunnen blijven en toch kijk ook weer uit naar volgende plaatsen.

Vandaag ga ik naar Porto. Ik moet nog even denken aan een tip die ik van een camperaar kreeg. Doe op de snelweg niet zoals de locals doen… Je kunt hier namelijk op de tolweg ook kiezen om de weg op te rijden zonder slagboom. Dat doen alle portugezen. Alleen als je dat als buitenlander doet dan kun je de boete tegemoet zien als je thuis bent. Je moet namelijk gewoon een kaartje trekken en als je ervan gaat weer betalen. Daar was ik niet verrast over maar ik snap wel dat het er logisch uitziet om gewoon met de stroom mee te rijden. Rond de middag kom ik aan in Porto en parkeer op de camperplaats aan het water. Aan de overkant zie je de stad Porto liggen. Om via de stalen brug aan de overkant te komen is het ongeveer een half uurtje lopen.

Voordat ik de stad inloop doe ik nog een paar telefoontjes. Onder andere over de apk van mijn oldtimer. Die staat nog steeds voor de grote revisie in Tiel bij de specialist. Omdat de schorsing afloopt aan het einde van deze maand moet er een apk op zitten. Dat is snel besproken en het gesprek duurt nog een half uur langer. We praten over keuzes maken en reizen met de camper. Wat een fijn en inhoudelijk onverwacht gesprek.

De stad is compact en je komt lopend al snel bij diverse toeristische attracties. Er rijden oude trammetjes, er gaan gondels naar hogere plekken. Er is zelfs een soort boulevard van alle portmerken. In de stad kom ik langs een boekwinkel. Die is zeldzaam mooi als je naar binnen kijkt. Het schijnt dat JK Rowling hier heeft zitten schrijven aan haar Harry Potter boeken. Er zit een hele mooie gedraaide houten trap in. Het is echt een hele oude boekwinkel. Ik vraag me wel af of dit de enige boekwinkel in Europa is waar je vijf euro entree moet betalen om überhaupt naar binnen te kunnen. Na een hele middag door de stad wandelen sluit ik af op een terras met een glas wijn.

Hoewel ik weet dat Miranda dit ook leest, ga ik het toch delen. Wat een aandacht kreeg ik vandaag van vrouwen in de stad. Echt van alle continenten. Of ze nu Aziatisch, Portugees, Spaans of Engels spreken, ik krijg warme betekenisvolle glimlachen, knipogen, een vriendelijke vraag of een uitdagend geluidje. Ondertussen vraag ik me af of kale veertigers hier heel populair zijn of ik dat ik precies dat goede luchtje op heb gedaan. Voordat mijn hersenen een antwoord kunnen sturen op deze vraag wordt het antwoord al in de praktijk gegeven. Amber… Echt in elke tien minuten komt er wel iemand aandacht geven. Omdat de prinses niet vies is van een beetje aandacht laat ze het zich fijn aanleunen. Amber trekt haar trukendoos open voor een beloning. In ruil voor een stukje koek, churro of tosti geeft ze een poot of doet ze een rol.
Mijn hoop op een goede midlifecrisis verdampt zodra ik door heb dat het niets met mij te maken heeft.

Vrijdag 10 mei, dag 40, Porto

Inmiddels ben ik de dagen helemaal kwijt. Voor mij is het een volgende dag in de rij van mijn ervaringen. Het is vrijdag. Na een heel rustig ontbijt, een rondje met de hond en genieten van het uitzicht over de Douro (rivier die door Porto stroomt). Wandel ik weer naar de stad. Vandaag wil ik een ander deel van de stad zien en gelukkig heb ik er vandaag veel mooier weer bij. Het is ongeveer 19 graden en als de zon weg is, voelt het fris dus voor zekerheid een trui mee.

Naast mooie plekje in de stad zoals groene parkjes en prachtige gebouwen, zijn er een paar dingen die opvallen. Ter eerste is er best veel vervallen. Dat is wel zonde want het zijn vaak mooie oude gebouwen. Her en der zie je wel dat er geïnvesteerd om er appartementen van te maken. Daarnaast zie je dat ze juist de nostalgie koesteren. Er rijden heer nog hele oude trammetjes die de stad een bepaalde charme geven. Ook is Porto natuurlijk de bakermat van port. Aan de rivier ligt een boulevard waar alle oude porthuizen liggen. Naast een terras en mogelijkheden om te proeven, hebben ze ook boten. Dat zijn de oude boten waarmee ze de port vervoerden. Die zijn nu omgebouwd om op de Douro rondvaarten te doen waar je tijdens de rondvaart ook een proeverij kan doen.

Porto voelt heel ontspannen aan, zeker tijdens de lunch. Eten is hier echt een moment. In alle rust zit ik aan een pleintje van een twee gangen dagmenu te genieten. De serveerster is vooral druk waardoor andere gasten even moeten wachten op aandacht. Dat vinden ze niet altijd leuk zie ik. Tijdens de lunch werk ik nog wat appjes bij en maak nog een praatje met de serveerster. Het Portugese lunchtempo bevalt me wel. Overigens kost een twee gangen dagmenu met water, wijn en koffie hier slechts 13 euro. Dat is verrassend weinig in een stad als dezen.
Na de maaltijd wandel ik het er ook maar weer af langs bezienswaardigheden. Toevallig loop ik weer langs de boekwinkel en de rij is langer dan gisteren.
Om de hoek kom ik in een park. Het zonnetjes schijnt en het is er vrij rustig. Daar besluit ik een boek uit mijn rugzak te pakken en tegen een boom te gaan zitten. Wat een oase zo midden in de stad. In de hoek van het parkje zit een bar waar ze loungemuziek draaien. Heerlijk hang ik achterover en Amber vind het uitrusten ook wel prima. Het weer wordt steeds iets beter en in het parkjes zitten steeds meer mensen. Het leven speelt hier natuurlijk veel meer buiten af en met dit weer kan ik dat goed begrijpen.

Begin van de avond wandel ik terug naar de camper. Ik zit bovenin de stad en voor ik het weet sta ik voor de stalen brug. Aan de overkant ligt een klooster met goed uitzicht over Porto. Niets mis mee maar… de brug is van staal, heel hoog en op sommige plekken kun je er doorheen kijken. Niet fijn met hoogtevrees. Teruglopen om naar beneden te gaan en daarna weer naar boven gaat me ook te ver. Dus met een strakke blik naar voren en groten deels in het midden op de trambaan steek ik over. Hoera, ik leef nog. Vanaf deze kant kijk je over de rivier en de stad. Porto is echt een stedentrip waard.

 

Zaterdag 11 mei, dag 41, van Porto naar Lamego

Vanochtend gaat alles om een zuidelijk tempo. Het is namelijk erg mooi weer en ik heb al e.e.a. gezien van de stad. Boven de camperplaats ligt een heel groot vervallen huis en vanochtend wandel ik met Amber door het bos rondom dat huis. Wat ontzettend zonde dat het zo vervallen is. Je kijkt fantastisch weg over de rivier en Porto aan de overkant. Het huis is overwoekerd en ziet er bijna spookachtig uit als je er langs loopt.

Als we terug zijn dan is het tijd voor ontbijt en bedenken wat ik nog wil zien. Vandaag blijf ik aan deze kant van de rivier. Dat heet eigenlijk geen Porto maar Gaia. Hoewel de meeste toeristen ook aan deze kant komen vanwege de Portboulevard. Ik wandel nog een keer naar boven naar het klooster om van het uitzicht over Porto te genieten. Amber maakt daar uitgebreid kennis met Gwen. Gwen is Belgisch en heeft zelf een Toller van drie jaar die ze mist nu ze een lang weekend met vriendinnen in Porto is. Amber houdt het heel lang vol en uiteindelijk geeft Gwen het toch op.
Nadat ik van het uitzicht heb genoten wandel ik iets lager naar een park en blijf daar nog even zitten genieten. De rust is in mijn lichaam en geest gekropen en ik voel me er goed bij.
Na een uurtje daal ik verder naar de oever van de rivier. Aan de kant van Porto is een Red Bull evenement met motoren. Gisteren waren ze het parcour aan het bouwen. Het is een trial race. De andere kant van de rivier heeft vandaag mijn interesse. Ik ga naar een proeverij van Calem port.

Je kunt daar een keuze maken in verschillende soorten met een hapje erbij. Ik kies voor de ‘ages’ met charcuterie. Ofterwijl een proeverij met port van 10, 20, 30 en 40 jaar oud met vleeswaren. Aan tafel krijg ik een uitleg van de soorten en wat ik zou kunnen herkennen in de geur en smaak. Verder verteld ze over het porthuis dat sinds 18e eeuw port maakt. Dat is echt een traktatie en ik laat het me goed smaken. De charcuterie is volgens mij voor minimaal twee personen dus de lunch heb ik ook gelijk op. De 40 jaar oude port is echt heel bijzonder en erg lekker. Na afloop ga ik nog even in de winkel kijken omdat ik nieuwsgierig ben naar wat deze port kost. Daar zie ik dat een fles 105 euro kost. Wow, zo bijzonder was het dus.
Het is voor mij tijd om weer een stukje verder te reizen. Vandaag ga ik door naar Lamego. Daar heb ik een kleine camperplaats gezien waar ik ook kan wassen en internet heb om morgen de foto’s te uploaden. Het verbruik via mijn telefoon gaat namelijk best hard.

Onderweg gebeurt het dan toch. De kans op een boete is met 100% gestegen. Terwijl ik borden zie over tol, heb ik me niet gerealiseerd dat dit een traject is met uitsluitend elektronische tol. Dat betekent dat je alleen met een kastje over dit traject mag. Het probleem is dat ik de laatste afslag heb gemist en dus onder de poort doorrijd. Hmmm, dat kon wel eens een verrassing per post worden. Tsja, gedane zaken nemen geen keer en het kan mijn zonnige humeur niet bederven. Ik doe onderweg nog even boodschappen, leeg het vuile water en tank de auto af. Ik ben helemaal klaar voor het vervolg.
De camping waar ik aankom is klein met slechts 15 plaatsen. Er is een kleine bar met terras en wederom een heel vriendelijk ontvangst. Helaas zit de camperplaats vol. Waarschijnlijk kijk ik heel teleurgesteld want vervolgens biedt ze me aan om een nacht op een klein plekje te staan en dan kan ik alleen voor de auto zitten en niet naast de auto. Voor mij prima want ik heb niet veel ruimte nodig. Morgen gaan er veel mensen weg verteld ze en dan kan ik naar een betere plaats. Wat mij betreft prima.

Nadat ik de camper waterpas heb gezet en een hapje heb gemaakt ga ik rustig voor de camper zitten. Er wandelen heel veel mensen voorbij en nu begrijp ik het ‘mindere’ aan deze plek wel. Je hebt geen privacy en iedereen zegt gedag en maakt al dan niet een kort praatje. Ik lees mijn boek en nadat ik iedereen gezien heb wordt het vanzelf minder.
Sinds een paar dagen heb ik een schrift dat ik Brainbook heb genoemd. Daar schrijf ik mijn hersenspinsels in op. Geen blog of verslag maar gedachtes, ideeën of gevoelens die in me op komen. Ik beschrijf ze in één zin en berg het schrift dan weer op. Het helpt me om te voorkomen dat een gedachte blijft hangen in mijn hoofd en blijft rondzingen. Sinds een paar dagen voel ik me namelijk heel goed en dat gevoel wil ik vasthouden.

 

Zondag 12 mei, dag 42, Lamego

Vandaag is een hele rustige zondag. Het weer is fantastisch en vanmiddag wordt het 27 graden. Dat is voor mij en Amber even acclimatiseren. Op de camping hebben ze broodjes service dus bij het opstaan kun je langs de bar lopen om je broodjes op te halen. Omdat het zondag is, heb ik mezelf getrakteerd op een croissantje. Na zes weken heb ik nog ruim een half pak hagelslag dus ik maak er een feestdag van. Overigens is dit wel een record voor de levensduur van een pak hagelslag denk ik.

Bij het ontbijt geniet ik van de vertrekstress bij de andere gasten. Wat kunnen mensen toch lelijk tegen elkaar doen over dingen waar hun partner geen invloed op heeft. Bijvoorbeeld de hond van de eigenaar die besluit om achter de camper te gaan staan terwijl die achteruit rijdt. Terwijl ik dit schrijf, besef ik me dat mijn temperament hier ook vaak aanleiding toe geeft. Humm, iets om te kijken of ik dit bewustzijn vast kan houden. Het zou me niet misstaan denk ik.
Wat ook leuk is om te zien is twee Eriba caravannetjes die tot leven komen. (het zijn écht kleine caravans) Het lijkt of ze een soort eigen leven leiden. Het zijn twee Franse stellen die samen reizen. Althans zo lijkt het omdat de caravans er al stonden en ze samen met één auto aankwamen. Maar goed bij het afbreken rijden de caravans dus opeens zelf achteruit en keren om zo achter de auto te parkeren. Uiteraard zit er een mover op en wordt die bediend door iemand maar het ziet er grappig uit.

Voor mij wordt het zoals ik schreef ik een rustige dag. Elke fase van ontspannen gaat bij namelijk gepaard met pijn. Ik voel dat met pijn op mijn borst. Geen zorgen dat heb ik al jaren. Vandaag kwam die pijn weer voorbij en weet ik dat ik even rustig aan moet doen. Het goede nieuws is dat ik weet dat ik verder aan het ontspannen ben. De rest van de ochtend draait om het camperleven, opruimen, schoonmaken en dergelijke. Ook werk ik mijn hersenspinsels bij. Dat helpt me steeds beter om ervoor te zorgen dat mijn gedachtes niet blijven rondzingen in mijn hoofd. Ook kan ik ze terugpakken als ik er behoefte aan hebt. Daarna ga ik verder met mijn boeken. Wat heerlijk om in mijn korte broek en polo alle tijd te hebben voor boeken die ik al heel lang wil lezen. Het zijn wat ‘moeilijke’ boeken en waar ik mijn aandacht niet bij vast kon houden.

Vanmiddag wandel ik met Amber in het aangrenzende bos/park. Er staat hier een enorme kerk die met 621 tredes daalt naar het dorp. In het park wandel ik lekker in de schaduw. Opeens sta ik voor een grot dat misschien meer een kleine waterval is. De steen is doorgesleten en je kunt er achterlangs lopen waardoor je door de stenen en achter het water naar het park kunt kijken. Wat een prachtig onverwachte plek.

De rest van de middag lees ik mijn boek en ik besef me dat ik dus aan het einde van de zesde week ben aangekomen. Ooit ben ik zes weken naar Australië geweest en dat voelde als een hele lange vakantie. Nu ben ik dus net op de helft. Mnom-mnom-mnom. Wat een voorrecht.

Gepubliceerd door inspirerend europa

Ik ben Winfred Ortse, vanaf april 2019 doe ik hier verslag van mijn reis op zoek naar inspirerende plekken en gesprekken in Europa.

Plaats een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: