Maandag 29 april, dag 28, naar Betanzos

Vandaag reis ik verder richting Santiago de Compostela. Vanochtend maak ik nog een strandwandeling met Amber en genieten we nog even van de zee. De laatste dingen regelen, betalen, nog één koffie en dan gaan we onderweg. Het is ongeveer een uur of twee rijden naar de plek die ik uitgezocht heb. Uiteraard stoppen we onderweg nog een keer en dan komen we aan in Betanzos. Ik parkeer de camper en we lopen naar het oude centrum, via een route langs de rivier. Het was me onderweg al eens opgevallen maar er staan hier bijzonder schuurtjes. Ze staan op palen en rondom die palen zit een betonnen rand. Op die manier kan er geen ongedierte in de schuurtjes komen. Als je wat uit de schuur wilt halen moet je een ladder tegen de schuur aanzetten.

Ik wandel door de oude straatjes van de het plaatsje en ga daarna nog even zitten op een terras. Het is heerlijk weer en (sinds een tijdje beter voorbereid) pak een boek. Op mijn gemak geniet ik van het weer, het dorpje en mijn boek.
Je kunt letterlijk zien dat ik dichter bij Santiago kom want er lopen hier heel veel wandelaars met stokken en gidsen of mobiele telefoons met de route. De ene vrolijk en de andere met een grotere last dan de alleen de rugzak. Het is vanaf hier nog ongeveer 100 kilometer dus het einde is in zicht voor hen. Onlangs sprak ik heel kort iemand die dus uit Noord Frankrijk kwam lopen. Zeer veel respect voor die discipline en doorzettingsvermogen.

Vandaag heb ik ook nog een klusje te doen. De wandeling door de rest van de plaats combineer ik met het onderdeel dat ik al een weekje moet kopen. Ik heb ‘helpdesk’ Maik gevraagd of het onderdeel universeel is, dat is het gelukkig. Daarom moest ik op zoek naar een caravan/camper bedrijf. Onderweg was ik bij een bedrijf gestopt maar daar verkochten ze geen onderdelen. Uiteraard konden ze het wel bestellen maar om voor een onderdeel nu ergens een week te blijven, dat vond ik ook te gek. En heel ver omrijden vond ik ook niet nodig. Inmiddels had ik al een aantal oplossingen gevonden om er mee om te gaan. Als ik stilsta werkt ductape uitstekend en als ik rijd dan ligt het kussen van Amber ervoor en blijft de deur ook dicht. Prima oplossing maar wel tijdelijk. Hier zit dus ook een caravan bedrijf dat ook reparaties doet. Dat biedt mogelijkheden.
Als ik aan het einde van de middag binnenloop krijg ik goede hoop. Het is een oud garagepand en geen camper of caravan te zien. Wat ik wel zie is meters stellingen met allemaal losse onderdelen, bakken vol met schroefjes en voor mij onbekend materiaal. Grote kans dat in dit magazijn mijn onderdeeltje ligt.
Er komt een meneer naar me toe en aangezien hij geen andere taal spreekt en ik geen Spaans, komen we er met handen en voeten uit. Hij mompelt wat en begint met bakken te schuiven. Ongeveer 10 minuten later komt hij met een vergelijkbaar onderdeel. De mijne is van plastic, die van hem van metaal. Dat is alleen maar beter en nadat ik 15 euro afreken kan ik aan de klus. Toch goed dat ik dat gereedschap heb meegenomen en vijf minuten later functioneert de douchedeur weer.

Vanavond trakteer ik mezelf op varkensmedaillons van het Iberico varken. Culinair is er best wel wat te beleven in dit land en ik realiseer me dat ik daar zelf nog weinig mee gedaan heb. Wel qua koken maar niet qua bezoek ofzo. Dat voeg ik toe aan mijn lijstje van leuke dingen. De rest van de avond besteed ik aan mijn trip van morgen en een boek.

 

Dinsdag 30 april, dag 29, naar Aldán via Santiago de Compostela

Vanochtend loop ik nog even Bezantos in. Amber mag ik even in de camper blijven want ik ga langs de slager en een supermarkt. Onderweg sta ik letterlijk stil bij een heel klein bedrijfje dat met de hand marmer bewerkt. Ik ga een gesprekje aan met handen en voeten want we spreken geen taal waarin we elkaar begrijpen. Hij laat me zien dat ze marmer en graniet bewerken voor kunstobjecten, herinneringsstenen en voor toepassingen bij bedrijven (plaquettes). De passie voor het vak spat ervan af. Hij realiseert zich al niet eens meer dat ik hem nauwelijks kan verstaan en ratelt maar door in het Spaans. We nemen afscheid en ik ga snel nog even mijn boodschapjes halen. Ik wil namelijk vandaag naar Santiago. Dat is nog ruim een uur rijden.

In Santiago parkeer aan de rand van de stad bij een sportcomplex. Om in het centrum te komen is het nog ongeveer 20 minuten lopen via een pad dat ook de pelgrims lopen. Het voelt een beetje ongepast om hier te lopen tussen mensen die zich, zo te zien, enorm hebben ingezet om hier te voet te komen.
Als ik op het plein voor de kerk aankom ga ik even zitten om te ervaren wat er gebeurt. Als er groepen wandelaars het plein opkomen voel je een vibe ontstaan. Spontaan krijgen ze applaus en hoor je gejuich. Fietsers die op deze eindbestemming zijn tillen hun fiets boven hun hoofd en iedereen maakt foto’s van zichzelf of anderen. Mensen met tranen in hun gezicht en stralende glimlachen van voldoening door de trots op hun prestatie.

Ondertussen dwalen mijn gedachten ook af. Bij mij komen beschouwingen van de afgelopen tijd naar boven. Het is vandaag de laatste dag van de maand. Op zich niet bijzonder want dat is me weleens vaker overkomen. Ik realiseer me dat ik dus al een maand weg ben. Zelf heb ik het gevoel dat het pas een paar weken is. Er komen een paar bewustwordingen naar boven:
– Het is geweldig dat ik dit kan doen en ik voel me bevoorrecht
– Dat dit het gevolg is van keuzes die ik niet met plezier maakte maar waar ik inmiddels wel trots op ben dat ik ze durfde te maken. Hoe vervelend ze ook waren.
– Dat samen leuker is dan alleen maar ik hier toch echt vol van geniet. (dit na vorige week)

Er komen nog veel meer gedachtes in me op. Ook met betrekking tot mijn toekomst. Ik merk dat die nog niet zo geordend zijn en dat ik daar tijd voor moet nemen. Vooral om die reden besluit ik door te rijden naar Aldán. Een camperplaats die drie minuutjes vanaf het strand ligt en uitkijkt over het dorpje. Als ik daar vanavond al sta dan heb ik morgen al echt een rustige dag.
Als ik daar aankom wordt ik vriendelijk welkom geheten, in het Engels, want dat stemt hij af op het kenteken verteld hij. Wat opvallens is, is dat ik voor het eerst in vier weken tijd mijn paspoort moet laten zien. Onlangs bedacht ik me dat ik al weken lang onder de radar leef. Althans afgezien van het spoor dat ik zelf achterlaat. Het is een mooie, rustige camperplaats waar alles aanwezig is. Na het parkeren krijg ik een rondleiding en daarna tijd om een strandwandeling te maken. Wow wat een fijne plek is dit.

 

Woensdag 1 mei, dag 30, Aldán

Het is hier een nationale feestdag. De hele familie is thuis en er is een vrolijke sfeer op de camperplaats. Er komen nieuwe gasten bij en ik begrijp dat veel Spanjaarden deze week vrij nemen en dus onderweg zijn om naar familie te gaan of een weekendje erop zijn naar de bergen of de zee.

Bij mij gebeurt er niet zo veel. Ik maak een paar lange wandelingen en geniet van het mooie weer. Het is tijd om een backup van de foto’s te maken. Er is hier een goede internetverbinding dus ik werk alles bij. E-mail, foto’s, updates voor de computer en ik doe nog wat werk.

Vanmiddag heb ik tijd genomen om mijn gedachten over mijn toekomst de vrije loop te laten. Waar wil ik uitkomen en hoe ga ik daar komen? Dat soort onderwerpen. Om mezelf te helpen doe ik iedere keer een stapje terug. Als ik dat wil, wat heb ik dan nodig. En mezelf afvragen waarom ik dát wil. Na een tijdje beginnen mijn gedachten zich te ordenen en leg ik alles weg om er over een week ofzo nog weer eens naar te kijken

Het is tijd voor frisse wind in het hoofd en Amber is altijd in voor een wandeling. We lopen langs het water en ik maak foto’s van mosselbanken terwijl Amber gaten graaft op het strand. Het is een heerlijk rustgevende omgeving.
De rest van de dag duik ik een boek, maak het avondeten en geniet van het heerlijke weer.

 

Donderdag 2 mei, dag 31, Aldán

Vanochtend gaat ik verder met de online mogelijkheden die ik heb. Ik mail met wat lijntjes die ik uit heb staan voor bedrijfsbezoeken. Soms lukt het niet omdat iemand niet in het land is, anderen reageren gewoon niet en sommigen zijn heel enthousiast dat je contact zoekt en willen graag afspreken. Ongemerkt gaat er veel tijd in zitten. Op internet zoeken, via JCI of LinkedIn contact zoeken. Mails schrijven en met een dosis geduld afwachten. Het is wel leuk om zo contacten op te doen. Met deze flow in mijn hoofd is de ochtend voorbij en is het tijd om het dorpje te verkennen.

Via het strand wandel je met een kwartier naar het dorp. Daar heb ik een tijdje door de haven gelopen en vooral gekeken. Kleine vissertbootjes komen aan met bakken vol vis. Leveren dit af bij de visafslag en meren het bootje met een anker af op ongeveer 100-250 meter voor de kust. De schipper duikt over boord en zwemt terug naar de haven.
Op de terugweg zie ik een leuk restaurantje en besluit mezelf te trakteren op mosselen. Op het terras voel ik al dat het warm is en op het strand voel ik dat de korte broek een goed idee was.

Als ik weer bij de camperplaats ben ruil ik mijn korte broek in voor een zwembroek. Op het strand aangekomen is er maar één andere persoon, helemaal aan de andere kant. Het voelt alsof ik het voor mezelf heb. Vandaag is het best warm en de zee ziet er verkoelend uit. Het is mei en ik zwem in de zee, dat is voor het eerst denk ik. De rest van de middag besteed ik aan mijn boeken en af en toe een duik. Dit erg lekker.

 

Vrijdag 3 mei, dag 32, Aldán

Afgelopen dagen merkte ik dat de structuur in de dag wat los heb gelaten. Daarom heb ik het uitgeschreven. De ochtend besteed ik aan dingen die ‘moeten’. Werken, schoonmaken, wassen, boek schrijven, dat soort dingen. Na de lunch is dan tijd voor alle andere dingen. ’s Avonds kan ik dan het reisverslag bijwerken. Dat is het plan en vanochtend ben ik bezig met het werken aan het boek.

De middag is een fijne wandeling waar ik onderweg in een baai een boek lees. Geweldige plek en Amber kan nergens heen, dus keuvelt rustig wat rond en komt er even later bijliggen. Wat een heerlijk plek.
Wat belangrijker is, is dat ik mijn balans weer helemaal heb gevonden. De rust is er weer en er is niet direct een drang om weer verder te rijden. Daar ben ik erg blij mee. Ook in mijn hoofd vallen de puzzelstukjes steeds beter op z’n plaats.

 

Zaterdag 4 mei, dag 33, Aldán

Vandaag is het wasdag. Het idee is om vandaag naar Portugal te reizen en omdat ik nog niet weet hoe en waar ik terecht kom, is nog even wassen wel verstandig. Na de was pak ik een wasrek en terwijl de was droogt, schrijf ik nog wat van me af.
Omdat de was niet best veel is en daarom wat kor op elkaar hang, is het in de middag nog niet droog. Ik besluit nog maar een dagje hier te blijven en het strand nog een keer op te zoeken. Ook was ik met mijn blog wat achtergebleven dus dat kan ik ook mooi bijwerken.
De was is weg, de camper opgeruimd, hond geborsteld, ja eigenlijk ben ik wel bij. Er is nog maar één ding waar ik mee achterlig en dat is schrijven aan het boek. De focus ontbreekt nog een beetje maar hopelijk brengt mijn nieuwe structuur daar wat routine in.
Nadat ik naar de dodenherdenking heb gekeken besef ik me dat het niet vanzelfsprekend is om vrij te kunnen reizen, zelfs niet door Europa. Spanje heeft natuurlijk onder Franco nog een hele periode een dictatuur gekend. Ook de Oost Europese landen zijn nog niet zo lang toegankelijk. Vrijheid is toch wel een bijzonder iets.

 

Zondag 5 mei, dag 34, naar Portugal, via Ponte de Lima naar Viana do Castelo

Gisteravond lag ik bijtijds in mijn bed en vanmorgen was ik er pas laat uit. Dat zal ook wel iets over mijn balans zeggen. Ik heb er erg van genoten in ieder geval.  Het is tijd om afscheid te nemen van een hele fijne camperplaats. De rust van de plek is in mijn lichaam gekropen. Voorlopig heb ik die maar mooi te pakken. Nadat ik de camper heb ingepakt, opgeruimd en het vuile water geloosd heb, nieuw water heb ingenomen (ja de termen zitten er wel in….) ga ik op reis. Van de eigenaar krijg ik een nachtje gratis en dat geeft een Hollander natuurlijk een fijn gevoel.
Mijn reis gaat naar Ponte de Lima. Eén van de acht oudste stadjes van Portugal. In de praktijk gewoon nummer acht denk ik. Het eerste wat me opvalt is dat het ontzettend druk is. Na een tijdje zoeken heb ik een parkeerplaats gevonden en ga de stad in. Het is zondag en wat me onderweg al opgevallen is, zie je hier heel duidelijk. De zondag is blijkbaar een familiedag. Je gaat met het hele gezin ergens eten. En hier in Ponte de Lima doet iedereen uit de omgeving dat denk ik. In mijn hoofd denk ik er ook aan om een hapje te eten en dat zet ik snel uit mijn hoofd. De rijen voor de restaurants zijn meters lang tot buiten aan toe. Uiteindelijk kwam ik hier ook voor de stad dus dat ga ik eerst rustig bekijken. De brug is eeuwenoud en de bekendste plek om te bekijken. Daarachter ligt een prachtig park met een statige kerk. Als ik eerlijk ben begin ik wel een beetje een snob te voelen. Na de zoveelste kerk denk ik dat ik ze wel gezien heb. Volledig onterecht maar het interieur sla ik al snel over. Ik wandel langs de over van de rivier naar een beeld. Het is een Romeinse generaal op een paard. Aan de andere kant staat een groep soldaten. De bijgelovige soldaten durfden want de rivier niet over te steken omdat ze dachten dat hun geheugen dan gewist zou worden omdat het een heilige rivier is. Als een goed leider moest hij het voorbeeld geven en waarschijnlijk was daarna iedereen gelukkig maar dat verteld het verhaal niet.
Als ik terug de brug overloop denk ik aan een hapje eten. Bij een paar restaurants stel ik de vraag en krijg de uitleg dat ik zonder reservering een uur moet wachten. Dat gaat ook op voor de barretjes. Jeetje wat een drukte. Dan wandel ik verder over de markt en bekijk de lokale houtsnijwerkjes, huisgebrouwen azijn, worstjes en alle andere dingen die je op dergelijk markten ziet.
Tijdens de wandeling bedenk ik dat de camperplaats aan de rand van het dorp zou moeten liggen dus kan ik die alvast bekijken. Dat is een tegenvaller. De camperplaats is opgeofferd voor een grote parkeerplaats waar geen campers mogen staan. Nieuw plan.
Gisteren was de overweging naar de kust of naar Ponte de Lima. Nu besluit ik door te rijden naar de kust. Dat is ongeveer een uurtje.
Daar vind ik een mooie plek bovenop een heuvel dat uitkijkt over de haven. Er staan nog vijf campers en iedereen heeft zijn camper zo neergezet dat je de zonder onder kunt zien gaan. Dat schreef ik al eerder maar dat verveeld nooit. Op dat moment maak ik nog een lange strandwandeling en zie dat de restaurants nog steeds vol zitten.

Nu moet ik misschien even uitleggen dat ik een empirisch reiziger ben. Ik leer van het experiment dat me overkomt. Wat ik bedoel te zeggen, ik bereid me niet echt voor of lees me niet veel in. Dat doe ik als ik er ben. Waar maak ik mijn keuze op om ergens heen te gaan, het gevoel of een interesse. Omdat ik me afvraag waarom het overal zo druk is en omdat ik op de NOS app lees over de bevrijdingsfestivals, vraag ik me af of er in Portugal ook een feestdag is. Dat is er… de eerste zondag van mei is het moederdag. Dat verklaart veel.

Gepubliceerd door inspirerend europa

Ik ben Winfred Ortse, vanaf april 2019 doe ik hier verslag van mijn reis op zoek naar inspirerende plekken en gesprekken in Europa.

Doe mee met de conversatie

3 reacties

Plaats een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: