Maandag 22 april, dag 21, van Lanestosa naar Mioño

Terwijl we nog rustig de dag opstarten horen we de claxon uit de ‘Dukes of Hazard’. Nu stond er een flinke groep spanjaarden op de camping en even denk ik dat er nieuwe amigo is aangekomen. Totdat ik bedenk dat het een ook wel eens de bakker kan zijn. Dat heb ik inmiddels vaker meegemaakt. Luid claxonerend komt er een bestelwagentje de camperplaats oprijden. Er stapt een mannetje uit die vanuit de achterbak brood en broodjes verkoopt. Ik koop er twee voor onderweg en we gaan na het ontbijt onderweg naar de laatste overnachtingsplek samen.
We rijden door het prachtige landschap van Noord-Spanje en na elke heuvel is het weer anders. Op een top stoppen we even en zien dichte mist voorbij trekken en het voelt ook echt koud. Volgens Google staan we op 1200 meter hoogte. Nadat we de berg over zijn komen we bij Santaño. Dat is een natuurgebied met een soort ‘wetlands’. Moerasachtig terrein waar unieke vogels en planten leven. Het nodigt uit voor een wandeling en we blijven nog even in de uitkijkpost staan kijken en foto’s maken. In de verte ligt een strand met soort van boulevard. Aangezien het zonnetjes schijnt een goede reden om even op een terras te gaan zitten. Ik volg de borden ‘parkeren’ en let heel even niet op. Ik kom uit voor een tunnel/parkeergarage met een hoogte van 3.30 meter. Hmm.. een klein zweetdruppeltje omdat ik niet weet hoe nauwkeurig de Spaanse meetlat is want mijn camper is 3.20 meter…. Zonder problemen kunnen we verder en parkeren de camper iets verderop.
Het is tijd voor het terras en calamaris. Je bent ten slotte in Spanje. Inmiddels is het rond de middag en volgens de toerisengidsen is het goed tapas eten in Castro Urdiales. De plaats die grenst aan het plaatsje waar we overnachten.
In dit plaatsje zijn twee straten met alleen maar tapsbarretjes. Het is hier heel gebruikelijk om van bar naar bar te gaan en overal een hapje en drankje te doen. Wij zijn gewend om één plek te blijven maar dat is hier dus niet gebruikelijk. Als we tafel met twee krukken hebben gevonden bestellen we de pinxos (tapas). Dat eten en drinken is goed vol te houden terwijl we druk mensen kijken. Omdat het tweede paasdag is, is iedereen hier namelijk vrij. We blijven een paar uurtjes zitten en gaan op weg naar de camperplaats.

We rijden van de heuvel af en komen uit onderaan de klif in een kleine baai. Wow! Je parkeert hier strak aan de zee en hoort de branding. Het is hier geweldig. Er staan een aantal campers en nog veel auto’s. Mensen die hier naar toe rijden in de auto blijven zitten om naar deze prachtige plek te kijken. Geweldig. Amber vindt het geweldig en kan zo uit de camper het strand op rennen. We wandelen een keer rondom de baai en komen dan uit bij oorspronkelijk functie van deze plek. Hier was een mijn voor het winnen van ijzererts. Je ziet nog diverse overblijfselen van aanlegplaatsen van zeeschepen om de erts te vervoeren. Prachtige plek om de avond en nacht door te brengen.

Dinsdag 23 april, dag 22, Getxo en Bilbao Airopuerte

Miranda pakt ruimt haar spullen op in haar koffer. Vandaag is de laatste dag en staat in het teken van de trip langs het vliegveld. Blijkbaar is Amber gisteren toch iets te enthousiast geweest want ze loopt een beetje mank. We wandelen nog een keer langs ‘onze’ baai en lopen nog een stuk van de wandelroute naar Santiago de Compastela. Terwijl we daar lopen komen we veel wandelaars tegen. Hele verschillende mensen, een jong meisje, oudere man, monnik en groepjes mensen die samen lopen. In stapjes gaan we terug naar het vliegveld.
Eerst willen we nog de oudste gondelbrug ter wereld zien, waar auto’s en voetgangers samen over gezet worden. Deze staat in Getxo een voorstad van Bilbao. Je kunt bovenlangs lopen naar de overkant of onderlangs met de gondel. Miranda ziet de wandeling bovenlangs wel zitten en ik kijk haar aan of ze wel lekker is… met mijn hoogtevrees geen goed idee maar wel een gaaf idee. Dus het plan is dat we allebei een ervaring opdoen. Zij boven en ik beneden. Helaas is de lift op dit moment stuk en zit de wandeling bovenlangs er niet in. We gaan dus samen met de gondel. Een bijzondere ervaring. Het is alsof je met een pontje oversteekt alleen vaar je niet. Aan de overkant wandelen we een stuk door die kant van de stad. Het is bijzonder hoeveel verschil er in de stadsdelen van Bilboa zit. Omdat de camper aan de andere kant staat, gaan we ook weer met de gondel terug.
Aan deze kant lunchen we samen nog uitgebreid en doe ik wat boodschappen voor de komende dagen. Dan is het laatste stukje van samenzijn aangebroken. Ik rijd naar het vliegveld en zet Miranda af bij de vertrekhal. We nemen afscheid en genieten nog heel eventjes van de ervaring die we samen hebben kunnen delen.

Ik rijd verder naar de kust, in de richting van Santander. Hier heb ik camperplaats vlak bij de kust gezien waar een douche en wasmachine is. Dat is een paar uurtjes rijden en aan het einde van de middag kom ik daar aan. De camperplaats kijkt weids weg over weilanden en naar een dorpje met een enorme rood met beige/gele kerk. Aan de andere kant is het een glooiend landschap waar je in de verte nog net de zee kunt zien. Tijd om te parkeren, de omgeving een beetje te verkennen en Amber uit te laten.

 

Woensdag 24 april, dag 23, Cóbreces

Vandaag blijf ik een dag staan. Dat is vooral omdat het wasdag is. Het beddegoed moet gedaan worden en ook omdat Amber last van haar poot heeft. Het is verstandig om haar even niet teveel te belasten. Nadat ik rustig aan opgestaan ben, ruim ik de was van gisteren op. Zoals gezegd is dat kleine beetje niet zoveel werk en heb ik alle tijd om een boek te lezen terwijl ik ‘wacht’ op de volgende was. Het is ongeveer een kwartiertje lopen naar het strand en dat is voor Amber nog wel vol te houden. Ze loopt minder snel maar is vrolijk en lijkt zich verder wel goed te voelen. Ik heb naar haar poot gekeken en als ik er aan zit piept ze even maar het lijkt niet stuk of iets in te zitten. Als we bij de zee aankomen lijkt het wel goed te gaan want ze klimt op rotsen en rent door de branding. De terugweg is wat zwaarden maar ze kwispelt vrolijk en alles lijkt lekker te ruiken. Ik moet ook weer terug want de volgende was moet gedaan worden. Tijd om nog een stukje te lezen en de foto’s en het reisverslag bij te werken. Dat was uiteraard weer blijven liggen.

 

Donderdag 25 april, dag 24, Cóbreces

Opeens is het daar. De confrontatie. Ik voel me vandaag niet fijn. Amber heeft nog steeds last van haar poot en kan geen lange wandelingen maken. Dat is vooral vervelend voor haar maar ik merk dat ik wel even weg wil. Toch dwing ik me om de tijd te nemen en niet verder te rijden.
Ik lees wat maar merk dat ik pagina’s wel twee keer moet lezen om het te onthouden of begrijpen. Misschien helpt het om wat aan het boek te schrijven. Maar ook daarvan merk ik dat ik tien minuten naar een scherm zit te kijken zonder dat er iets gebeurd. Ik wandel naar de douche en neem de tijd om mijn hoofd te scheren. Ook hier dwalen mijn gedachten blijkbaar af want als ik onder de douche uitkom zie ik in de spiegel dat er nog een streep haar op mijn hoofd staat. Ik heb een soort hanekam op de zijkant van mijn hoofd. Misschien wordt het hip… ik besluit er maar niet op te wachten.
Nadat ik elk half uur heb gekeken of er appjes, mails of interessant nieuws is besluit ik die verrekte telefoon maar even weg te leggen. Is het verveling of eenzaamheid?
Het is tijd om Amber uit te laten en het lijkt iets beter te gaan dus we kunnen een wat grotere wandeling maken. We lopen langs de kust en omdat het tempo van de wandeling ook wat lager ligt zie ik hele andere dingen. Er groeien hier prachtige lelies langs de weg, koeien die nieuwsgierig komen kijken wat ik hier uitspook. Prachtige luchten met cumuluswolken (tsjee ik ken de termen) en de geuren van de zee. Wat kun je toch genieten van een wandeling.

Als ik terug ben voel ik toch de onrust nog. Ik maak de camper schoon, gooi het afval weg en ga in een strandstoel aan een boek beginnen. Na een half uur heb ik twee bladzijden gelezen. Zo doe ik wel lekker lang met een boek. Goed moment om de spiegels en ramen van de cabine dan alsnog schoon te maken en het cassettetoilet ook nog een keer te legen. Jeetje wat een vlijt en dan voel ik het. Ik mis mensen. Ik wil momenten delen en herinneringen maken. Volgens mij zit ik vast, vast in mijn hoofd. Mijn ademhaling zit veel te hoog en ik voel het op mijn borst. Het is niet anders te omschrijven, ik voel me slecht. Mijn hoofd probeert me nog op te beuren, het is hier prachtig, het is mooi weer en andere rationele argumenten. Ik merk dat het niet helpt. Dat voel ik en dat weet ik omdat de zak m&m’s leeg is. Ik ben namelijk nogal een emotie eter. Als ik me klote voel ga ik eten (snoepen) en als het gezellig is doe ik dat ook. Aangezien ik me even niet zo gezellig voel, zal het wel dat andere zijn.
Hoera er zijn appjes. Even reageren en niet vergeten op een verjaardag te reageren. Die had gisteren al gefeliciteerd dus dat zal al wel een signaal van mijn gemoed geweest zijn. Geen idee wat ik afgelopen half uur heb gedaan. Ik zien mijn telefoon liggen en besef me dat veel dingen op de automatische piloot zijn gegaan. Terwijl ik dit deel terug lees, valt me de staccato stijl en matige samenhang op. Ook dat zal er alles mee te maken hebben, ik laat het maar even zo. Ik voel me nog steeds k…
Het helpt al om even het dorpje in te lopen. Bij een buurtsupertje wat ‘onnodige’ boodschappen te halen en zo een gesprekje te hebben.

 

Vrijdag 26 april, dag 25, door naar Foz

Vanmorgen begon de dag begin met een Skype afspraak over de voortgang van het boek gaat het al wat beter. Er is interactie en ik zie bekenden. Door het gevoel van afgelopen dag ben ik wel hopeloos in gebreke gebleven met schrijven. Ik voel wel dat ik nog niet balans ben. Dat vraagt toch nog wat aandacht en tijd. Omdat ik vandaag verder reis voelt dat al wel beter, ik ben weer in beweging. Hoewel ik wel weet dat het geen oplossing is. Mijn rit is vandaag strak langs de kust en duurt ongeveer drie uur. De hele weg zie je de zee en prachtige kliffen, branding en kustplaatsjes. Na verloop van tijd is het tijd om even te stoppen en Amber uit te laten. Ik ga van de grote weg af en rijd naar de kust. Het is een smalle weg naar een vuurtoren. Hier ligt een mooi wandelpad en een steile afdaling naar een kiezelstrand. De zee beukt tegen de rotsen en ik geniet van de uitgesleten bogen en grotten waar ik tussen sta. Dit is echt indrukwekkend.
Vanavond wil ik naar Foz. Een kustplaats met heel stranden en leuke strandtentjes. Het is nog een stukje doorrijden dus vandaag wordt een vooral een reisdag. Als ik daar aankom word ik welkom geheten door de beheerder. Hij spreekt een beetje Engels en het is gelijk leuk. Het klinkt als Manuel van Fawlty Towers. Ik moet daar eigenlijk niets van vinden want zijn kleine beetje Engels is veel meer dan mijn Spaans. Nadat ik helemaal rondgeleid ben, verteld is waar de supermarkt is, wat de goeie strandtentjes zijn en waar ze lekkere koffie hebben, maak ik een korte wandeling door de stad. Terwijl ik in gedachten ben, realiseer ik me dat ik nog niet in balans ben. Om die reden besluit ik hier een paar dagen te blijven.

 

Zaterdag 27 april, dag 26, Foz

Vanochtend wandel ik naar de supermarkt voor verse groenten en brood. Dat is vooral om te kijken hoe het met Amber gaat. Er liggen hier namelijk kilometers lange wandelpaden langs de kust. Vandaag wil ik een hele lange wandeling maken en dan moet ze wel aankunnen. Gelukkig gaat het goed en gaan we op pad. Overal staan bordjes met welke planten en dieren je kan zien. De bloemen bloeien prachtig roze en hangen over de kliffen naar beneden. Ik val in herhaling maar de Noord Spaanse kust is adembenemend mooi.
Nadat ik bij het tweede strand ben aangekomen ga ik op een rotspartij zitten en begin wat te lezen en vooral van me af te schrijven. Ik heb gisteravond nog wat aantekeningen van mijn coachingsessies teruggelezen en daar wil ik vandaag mee aan het werk. Amber vindt het prima en huppelt door de branding. Onderweg maak ik veel foto’s, details van bloemen, stenen en streetart. Op verschillende plekken heeft iemand aan alledaagse dingen een stukje vrolijkheid toegevoegd. Ik merk dat ik elke keer als ik het zie een glimlach krijg.
Halverwege de dag besef ik me pas dat het koningsdag is in Nederland. Dat gaat wel echt aan je voorbij als je zover weg bent. Op de weg terug wandel ik bij een heel nieuw appartementencomplex langs, waar nog enkele te koop staan. Er stopt een auto en een man stapt uit. Hij begint in het Spaans en ik leg hem uit dat ik geen Spaans spreek. Hij spreekt geen Engels maar wel een beetje Duits. Dan komen we er wel señor. Hij had me een paar keer zien lopen met de hond en wist dat ik op de camperplaats stond. Hij vraagt vervolgens of ik interesse heb om hier in Foz een huis of appartement te kopen omdat ik in het voorseizoen een aantal dagen hier ben. Enigszins verrast leg ik hem uit dat ik vooral de tijd neem om de omgeving te ervaren. Geen punt en we praten nog even over hoe leuk de stad is en dat zijn nummer op de ‘te koop’ borden staan als ik nog een kop koffie wil drinken. Tsja dat is acquisitie ten top. Kunnen veel makelaars nog iets van leren….
Tijdens het koken, met een wijntje ~proost koning~, merk ik dat het al wat beter gaat en dat het ritme van alleen zijn weer komt. De avond besteed ik aan een boek en wat reflectie op mezelf.

 

Zondag 28 april, dag 27 Foz

Vanmorgen heb ik wat mail en andere dingen gedaan. Onder andere gekeken waar ik morgen heen wil en wat toeristische tips voor de omgeving zijn. Tijdens het surfen en door het gesprek van gisteren, kijk ik toch even wat de huizen en appartementen hier kosten. Dat valt mee en toch niet van toepassing.
Vandaag wandel ik de andere kant op. Richting het centrum en het grote strand. Het is wandeling lange wandeling omdat ik nogal een omweg neem. Onderweg pakken we elk strand dat we tegenkomen om Amber door de branding te laten huppelen en zelf te genieten van het uitzicht, de branding en de leegte. Er is namelijk niemand. Bovenlangs over het pad kom ik nog een paar hardlopers tegen maar het is hier verder rustig. Als ik in het dorpje ben aangekomen wandel ik langs de terrassen die uitkijken op het strand. Uiteindelijk besluit ik mezelf een glas wijn te gunnen. Nog voordat ik zit wordt me al een borrelhapje aangeboden die ik vriendelijk afsla omdat ik het niet begrijp. Als mijn glas wijn er is, komt ze weer langs en legt me uit dat het hoort bij de gastvrijheid van de bar. Twee uur later zit ik er nog en ben aan mijn derde glas wijn begonnen. Voor wat betreft de hapjes daar heb ik inmiddels alle zeven varianten van geproefd. Mevrouw heeft door dat ik toerist ben en vind dat ik de twee hapjes met ansjovis ook moet proberen omdat het typisch van deze streek is. Geen punt, ik houd namelijk wel van ansjovis.
Op het terras schrijf ik mijn reflecties en gedachtes weer van me af en merk dat ik de structuur voor mezelf wel weer aardig heb gevonden. Het gaat weer een stuk beter met me. Als ik wil afrekenen krijg ik de rekening geserveerd. Nadat ik goed heb gekeken vraag ik of het wel klopt. Naast de drankjes moet ik ook betalen voor de service op het terras. Prima, daar zat ik ook. Inclusief de bediening van 20 cent per glas dus 60 cent moet ik € 4,20 betalen voor drie glazen wijn. De hapjes zijn echt van het huis legt ze me uit. Uhm, dat kan toch niet uit vraag ik me af als ik afreken met een ruime fooi.

Na de wandeling terug doe ik mijn, op deze plek, dagelijks ritueel. Recht tegenover de camperplek zit een bar met een espressomachine. De afgelopen dagen ben ik langsgegaan om z’n Spaans een koffie te drinken, aan de bar. Je rekent een euro af en drinkt je espresso staande. Als ik binnenkom pakt hij al een espressokopje en zet mijn dagelijkse bakkie. Je bent hier snel ingeburgerd.

Aan het einde van de middag maak ik de camper schoon en doe een kleine was. Ik maak een praatje met de beheerder, koop een fles gas bij hem en werk mijn reisverslag bij. Volgens mij ben ik er zelf ook wel weer. Aangezien ik hier goed internet heb, zet ik het reisverslag gelijk online.

Gepubliceerd door inspirerend europa

Ik ben Winfred Ortse, vanaf april 2019 doe ik hier verslag van mijn reis op zoek naar inspirerende plekken en gesprekken in Europa.

Doe mee met de conversatie

2 reacties

Plaats een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: