Maandag 15 april, dag 14, naar Spanje

De dag begint met een heerlijke strandwandeling van een uurtje. Onderweg dwalen de gedachten af naar de afgelopen weken en komende weken. De geest wordt vrijer en voorzichtig begint het gevoel van langzamer leven te komen. Even dromen de gedachten weg of ik hier aan zou kunnen wennen. Je komt steeds meer tot de ontdekking dat je niet zo veel nodig hebt om het fijn te hebben. In feite is het leven niet zo duur als je restaurants en terrasjes niet te vaak of bewust kiest. De kosten zitten vooral in diesel en boodschappen. Ook kosten voor het overnachten zijn goed te doseren en in feite heb je natuurlijk alles bij je. Af en toe heb je stroom en vers water nodig. Het zou dus best te doen zijn dit een jaar vol te houden. Enige aandachtspunt is een vorm van inkomen vinden waardoor deze kosten gedekt zijn. Oh ja en verlof aanvragen bij de leidinggevende thuis… Uhm ik parkeer deze gedachte even een paar maanden. Je hoort nog van me.

Nu eerst even de mama bellen want die wordt vandaag 76 jaar. Hiep hoera! Hoe ga ik dat vieren?

Gisteren liep ik langs een heel klein restaurantje. Mijn aandacht werd getrokken door de eenvoud. Simpele tafeltje met rood/wit geblokte tafelkleedjes, houten stoeltjes en heel gewone glazen op tafel. Wat maakte dit restaurant dan zo interessant… het specialisme, het is een Moulerie. Mosselen dus. Het is een wandeling van een half uur langs het strand en dan kom ik bij het restaurant. Op dat moment helemaal vol en gelukkig nog een plekje buiten. Wat een traktatie. Op het terras in het zonnetje genieten van mosselen met friet en een glas wijn. Na afloop nog een kopje espresso en ik kan er weer een tijdje tegenaan.
Weer een half uurtje terug over het strand en Amber heeft haar beweging ook weer gehad. Als we aankomen dan ruim ik de camper weer op en maken we ons klaar voor een rit naar Spanje.

Wow, de kust van Noord-Spanje is echt prachtig. Eerst via de snelweg de oversteek door de Pyreneeën. Ook mooi maar voor snelweg tussen bergen. De kust van Spanje is echt een ruwe bergweg waar je strak langs de kust oprijdt en na elke bocht weer rotsen, zee of strand ziet. Je rijdt door kleine en grotere dorpjes waarbij je je soms afvraagt of dat past met de camper. Gaat eigenlijk altijd goed. Een prachtig route en vooral op blijven letten.

Op de camping aangekomen is het inmiddels een uur of vijf. De eigenaar geeft aan dat ik maar ergens moet parkeren en morgen maar moet betalen. Het is voor hem namelijk tijd voor een borrel. Links is de receptie en rechts is de bar. Hij stond al rechts en dat ligt hem volgens mij beter dan de receptie.
Terwijl ik parkeer beginnen er druppels te vallen en een paar tellen later komt er een enorme onweersbui voorbij. Mooie gelegenheid om mijn goede voornemen in te lossen. Iets regelmatiger het verslag bijwerken. Ook heeft deze camping wifi en een wasmachine, redenen waarom ik deze camping uitzocht. Zojuist dus wat foto’s uitgezocht en morgen een wasje. Woensdagavond komt er namelijk bezoek en dan moet alles natuurlijk netjes zijn.
Terwijl ik dit zit te typen kijk ik tussen twee bosjes naar de zee. Wat voelt het toch vrij om zo door Europa te kunnen gaan. Als je de kans hebt, neem die dan.

PS. De leidinggevende heeft de verlenging afgewezen. Een duidelijke ‘echt niet’ was het antwoord.

 

Dinsdag 16 april, dag 15 Mitriku

Vandaag sta ik een dag op de camping. Het is wasdag. De douche avonturen beginnen te wennen en dus stort ik me op de was. Omdat ik alleen reis zijn het maar kleine wasjes. Een strijkbout heb ik niet ingepakt dus het is allemaal niet heel veel werk. Terwijl de was draait ruim ik wat dingen in de camper op. Ik start mijn laptop ook maar eens op want er zijn nog wat mails en dergelijke weg te werken. Ook wil ik vandaag aan de slag met het marketingboek dat ik samen met Tom en Herman schrijf.
Ook wil ik de foto’s die ik uitgezocht heb plaatsen en de tweede week van mijn verslag toevoegen. De foto’s vragen nogal wat MB’s dus een internetverbinding is niet onhandig. Ook vanwege toegang tot de bestanden voor het boek is het handig om niet alle MB’s van mijn telefoonabonnement te verbruiken.

Allerlei updates, internettoegang van de camping, verdachte inlogs, reset-smsjes en computersores verder is de was klaar. Top nu nog even ophangen. Uhm ophangen. Daar hadden we op de vorige campings rekken en waslijnen voor. Hier dus niet. Gelukkig heb ik een waslijntje in de douche en kun je sokken overal overheen hangen. Er hangen handdoeken en poloshirt over de kastjes, aan het fietsenrek, aan golfclubs en de deur.

Inmiddels heb ik internet opgegeven en duik voor de afleiding maar in een boek. Op deze plek blijf ik twee dagen staan en dat gevoel geeft me onrust. Ik wil verder, dingen zien en toch weet ik dat ik dat langzamer beter is. Daarom wandel ik met Amber door het bos naar het strand. Het is een hele steile klim en onderaan aangekomen sta je bij een mooie omsloten baai aan de Golf van Biskaje. Het zonnetje straalt voorzichtig en ik kijk uit over de zee waar de visserbootjes terugkomen naar de haven.
Tussen de rotsen ligt een betonnen pad dat naar het havenplaatsje gaat. Dat lijkt me een mooie wandeling voor morgen. Nu wil ik namelijk teruglopen en dat wordt nog een hele klim. Het is maar anderhalve kilometer alleen wel behoorlijk berg op.

Ondertussen terug heb ik internet en laadt de foto’s en het verslag van de tweede week. Ik werk de mail bij en stuur ook de nodige appjes. Dit is ook een goed moment om een bericht op LinkedIn te plaatsen. Het lijkt me namelijk nog steeds leuk om onderweg wat bedrijven te bezoeken. Die vraag heb ik uitgezet en dat brengt veel reacties. Leuk om te merken dat mensen meeleven en begaan zijn met mijn reis.

 

Woensdag 17 april, dag 16 Mitruku

Er zit mist in mijn hoofd. Door alle gedoe om internet voor elkaar te krijgen is het gisteren niet van gekomen om aan het schrijven voor het boek te beginnen. Ook vandaag moet ik nog wat instellingen en dingen voor elkaar maken en lukt het me niet om de slag te pakken te krijgen. Ik maak een lange wandeling naar het strand en door naar Ondarroa, het havenplaatsje. Een wandeling van een klein uurtje en dat om alleen wat brood te halen. Ik dwaal door het levendige dorpje en kijk op mijn gemak in de haven rond. Tijdens de wandeling terug merk ik dat het hoofd vol zit. Ik moet weer zoveel van mezelf. Ik moet verder want stel dat ik leuke of mooie dingen hier in de omgeving niet zie… Ik moet dat boek schrijven want daar hebben we een deadline voor afgesproken… ik moet…. Van wie Winfred? En waarom?
Laten we maar weer eens een yoga Nidra doen en even bewust zijn van de ademhaling en het hier en nu.

Het helpt me en ik merk dat dit dus een kleine confrontatie met mezelf was. Dat was deels reden van deze reis en ik heb als reflectie nu een briefje opgehangen om me hier eerder bewust van te maken. Het is tijd voor nog een wandeling, iets waar Amber absoluut geen problemen mee heeft.

Vanmiddag werk ik mijn verslag bij en schrijf nog wat dingen van me af. Ik maak de camper verder schoon en ruim alles op en dan kan ik straks naar het vliegveld om Miranda op te halen. Dan is het zover, bezoek. Nog even het cassettetoilet legen, een dweil door de camper en we gaan een ritje maken. Het is ongeveer een uur vanaf de kust naar het vliegveld.
Als ik bij het vliegveld aankom staat het niet echt duidelijk aangegeven waar de aankomst is. Ik volg de bordjes en voor ik weet sta ik bij de vertrekhal. Hmm, een paar dagen te vroeg. Altijd handig om dat alvast te weten. Gewoon tegen niemand zeggen dan lijkt het straks of ik de weg gewoon goed weet.
Ondertussen heb ik toch de aankomsthal gevonden en sta een tijdje dubbel geparkeerd te wachten. Het duurt wat langer dan verwacht en ik word wat onrustig. Niet omdat het lang duurt maar wel omdat er politieagenten met fluitjes en auto’s die ik vast heb gezet beginnen te claxonneren.  Op dat moment vertrekt er een auto voor me dat precies een mooi plekje voor mijn camper is. Na klein half uurtje wachten is Miranda er en rijden we naar een camperplaats. Ik heb een prachtige plek gezien dat boven Bilbao ligt waardoor je op de stad kijkt. De rit ernaartoe is ongeveer twintig minuten. Als we daar aankomen genieten we al van het uitzicht maar… het is vol. Het is half twaalf en we hebben geen plek.
In mijn app staat nog een plek en dat is een kwartier rijden, vlak bij het vliegveld… daar hadden we dus in vijf minuten kunnen zijn. Ach, het is vakantie houd ik me maar voor. Als we daar aankomen is er nog plek genoeg en na een wijntje is het tijd om te gaan slapen.

 

Donderdag 18 april, dag 17, Zamudio (Bilbao)

We worden rustig wakker in het uitgestorven dorpje. Het is toch anders als je met twee mensen in het bedje ligt. Ontzettend gezellig natuurlijk maar wel anders.
Vandaag gaan we naar Bilbao. In het dorpje stopt elk kwartier een metro/trein die je vervolgens binnen 20 minuten tot in het centrum van Bilbao brengt. Je kunt daar eventueel nog overstappen naar alle andere delen van de stad maar dat is niet nodig. Bilbao is een compacte stad met een oude stad en een nieuwer deel, daar waar het Guggenheim ligt. Het valt ons op dat het heel stil is in de stad, ook zijn er weinig winkels open. Dat is een voor een stad best vreemd want dat bruist normaal gesproken nogal. Wat ook opvalt is dat het een hele schone stad is. Overal worden straten, onder bruggen en portiekjes gereinigd door de stadsdienst.
We verkennen de stad te voet en lopen richting het Guggenheim museum. Voor mij eigenlijk het enige wat ik deze reis op mijn to-do lijstje had staan. Terwijl we naar het museum wandelen stoppen we nog even voor een koffie met een hapje. Op het terras kijken we naar een Cultuur voorstelling waar Baskische zang en muziek gecombineerd wordt met een dans met tennisrackets. Fascinerend om naar te kijken en er is dan ook een goed moment om te gaan.
Rondom het GUggenheim museum staan ook objecten buiten het museum en is er veel aandacht besteed om de dragers en de bruggen in de omgeving te passen. Je kijkt je ogen uit. Een spin van wel tien meter hoog, een hond aangekleed met viooltjes die ook wel 10 meter hoog is, chromen bollen, waterdampen die als mist over de voetpaden trekt, echt veel dingen wat aandacht trekt.
En vooral niet te vergeten het ontwerp van het gebouw zelf. Frank Ghery is de architect van dit indrukwekkende gebouw. Glooiende lijnen, bedekt met titanium panelen, staal- en steenconstructies die op elkaar aansluiten. Vanuit iedere hoek zie je een totaal ander gebouw. Echt een indrukwekkend ontwerp. Het bezoek staat voor morgen gepland dus lopen we verder door de stad. Nog steeds is het stil en leeg in de straten. Totdat we een groep mensen in paarse gewaden en puntmutsen met muziek instrumenten zien en horen. Dan valt het kwartje. Het is witte donderdag. Dat is hier een feestdag en wordt groots gevierd met festiviteiten. Na een beetje verdere verdieping blijkt het ‘heilige week’ te zijn. Alles staat in het teken van de pasen.
In het nieuwe gedeelte van de stad is veel gebouwd maar wel met behoud van het oude. De nieuwbouw is vaak met respect voor het straatbeeld ontwikkeld en gaat mooi op in de omgeving. Het voelt als een hele fijne stad.
Ondertussen is het een beetje gaan druppelen en is het ook tijd voor de lunch. We komen uit op een prachtig plein met rondom overkapping tegen de barretjes en restaurantjes. Er is nog een plekje vrij en verdiepen ons in de kaart. Pinxtos is hier wat men hier eet. Ok, doe die maar. Tsja zo makkelijk gaat dat niet. Pinxtos zijn namelijk een soort tapas. Op een plakje stokbrood maken ze ware kunstwerkjes die met een versierde cocktailprikker bij elkaar gehouden wordt. Om ze te bestellen loop je naar de bar, daar staan alle soorten uitgestald. Je wijst aan welke je wilt (als je Spaans spreekt kun je het ook zeggen, maar je raadt het al… het cijfer voor mijn ene jaar Spaans op de HEAO was lager dan voor mijn Frans). Als je er later nog meer wilt dan loop je gewoon weer naar de bar. Leuk barconcept en vooral erg lekkere hapjes.
Meest bijzondere moment van de dag onder het eten was toch wel het ophalen van het papier door de vuilnismannen. Terwijl ze een container wegrijden om in de vuilniswagen te gooien springt er iemand uit de andere container en begint te schelden tegen de vuilnismannen dat zijn spullen in de doos lagen die er los naast stond. Hij lag lekker zijn roes uit te slapen in de papiercontainer en werd toen ruw gewekt.
De rest van de middag verkennen we de stad en de terrasjes en gaan einde van de dag weer met het treintje terug naar Zamudio

 

Vrijdag 19 april, dag 18, Zamudio (Bilbao) en naar San Vicente de la Sonsierra

Oh yeah, vandaag naar het Guggenheim museum. De weg is bekend en binnen een half uur staan we bij de kassa van het museum waar ik niet eens in de rij hoef te staan. Het museum opent om tien uur en we staan om kwart over tien bij de eerste kunstwerken te kijken. Niet alleen de kunst is mooi, ook het gebouw is prachtig om te zien. Ook aan de binnenkant zie je golvende lijnen met strakke lijnen van staal. Er zitten wat gelijkenissen met het gebouw in New York maar aan de andere kant is het een totaal ander gebouw.
Uren lang loop je langs kunstobjecten, schilderijen, sculpturen en kun je naar buiten lopen om weer een ander deel van het gebouw te zien. Dit overtreft de verwachtingen en is echt de moeite waard. Ik heb een enorme serie foto’s gemaakt (voor zover het mocht) om alle herinneringen te bewaren. Als je dit leest, zet Bilbao op je lijstje van stedentrips en overweeg een bezoek aan het Guggenheim. Aan het begin van de middag lopen we weer naar buiten. Inmiddels staat er een rij voor de kassa tot buiten. Op tijd gaan loont dus.
Voordat we terug gaan naar de camper doen we natuurlijk nog even een wijntje met een paar pinxtos op een terras. Op dat terras wordt mijn aandacht getrokken door Carolina. Prachtige rondingen met een gemengde bruine en vanille tint. Ze lijkt te glimlachen naar me en ik besluit mijn hart te volgen. Ik neem haar mee. Carolina is een typisch model in Bilbao. Dat wordt een heerlijk taartje voor bij de thee vanavond.
Omdat Amber waarschijnlijk met haar billen samengeknepen zit, moeten we terug naar de camper. In de loop van de middag gaan we naar de Rioja streek. Inderdaad die van de wijn…
Onderweg stoppen we in Haro. Dat is een stad waar het leven draait om de Rioja wijn. Er zitten hier veel grote bodegas (wijnhuizen) die je kunt bezoeken. Wij hebben wel even genoeg gedaan na het Guggenheim en sluiten de dag af op een terras met een glas Rioja.
Sinds enige tijd ben ik fan de app Campercontact. Je kunt hier je overnachtingsplek voor je camper zoeken. Als je wilt kun je zoeken op faciliteiten (douche, stroom, etc) of welk cijfer is gegeven. In de app zoek ik een nieuwe overnachtingsplaats in de omgeving.
Vannacht slapen we op een camperplaats aan de rand van het dorp San Vicente de la Sonsierra. Het is een klein en oud dorpje met een enorme kerk boven op de top van de berg. Wij staan beneden bij de rivier en kijken uit op een middeleeuwse brug. Er staan picknicktafels in een parkje aan het water. Een heerlijke plaats voor de nacht. ’s Nachts zijn de brug en de kerk uitgelicht en geeft een sfeervol beeld van de plaats.

 

Zaterdag 20 april, dag 19, onderweg door de Rioja naar Elciego

De dag begint met een flinke klim naar het dorp. Het is een combinatie van boodschappen doen en de kerk bezoeken. Naast de kerk ligt een vervallen kasteel waar de toren nog van overeind staat. Ik besluit de toren in te gaan en heb daar halverwege een beetje spijt van. Het is een stalen trap waar je door de roosters heen kunt kijken. Ja en? Nou met hoogtevrees ga je steeds langzamer lopen voelt het steeds minder stabiel. Vervolgens zijn ze ook zo grappig geweest om een glazen wand te zetten waardoor je mooi weg kunt kijken en aan de rand van de toren kunt staan. Nou daar denk ik dus anders over en blijf fijn een metertje uit de rand weg. Wel een mooie plek om foto’s van de omgeving te maken en in de verte zie je sneeuw op de toppen van de bergen liggen.
In het dorpje doe ik nog wat boodschappen bij de bakker/slager/kaaswinkel. Het is een klein slagerijtje waar ze ook een hoekje brood hebben en waar een vitrine kaas staat. Met handen en voeten kom ik met vers gesneden ham, vlees en een brood naar buiten. We hebben weer wat voor in de koelkast. Later nog een supermarkt zoeken voor de overige boodschappen en we kunnen weer vooruit. Als ik weg wil rijden wil de deur van de badkamer niet meer open. Na gedegen onderzoek en een klein moppertje tik ik de scharnieren los en haal de deur eruit. Het slot is kapot en dus haal ik dat er vanaf. Dat zijn zorgen voor na de Pasen en nu vind ik een tijdelijke oplossing met ducktape.
De streek is prachtig en dat is de rit al meer dan waard. Er zijn verschillende bodega’s die naast aandacht voor de wijn ook veel aandacht voor de architectuur van de gebouwen heeft besteed. We rijden naar een gebouw van Bodegas Ysios, een strak ontwerp omgeven door water. Helaas kunnen we geen rondleiding meer krijgen op dit moment. Er zijn genoeg bodega’s en bijzondere ontwerpen. Zo is er het wijnhuis Marqués de Riscal die een hotel hebben laten ontwerpen door Frank Ghery (de architect van het Guggenheim museum). Dit zeer moderne ontwerp staat in het landschap tussen oude huizen en een kerk. Je ziet het in de verte al liggen. In dit dorpje gaan we nog even lunchen en doen we het menu van de dag. De Spaanse keuken is erg lekker.
Omdat we nog boodschappen moeten doen, rijden we door naar een grotere stad en halen alles in huis wat we nodig hebben voor een paar dagen. Het is pas einde van de middag en we hebben nog wel tijd voor een bezoek aan een bodega. Onderweg naar de camperplaats stoppen we bij Viña Real. Een groot wijnhuis dat een grote zwart gebouw heeft gezet tussen twee bergen. De dame achter de receptie is vriendelijk en legt uit dat we een proeverij van vijf wijnen kunnen doen. Dat klinkt als een goed voorstel en we gaan zitten aan één van de wijnvaten die als tafel dient. Ze zet de wijnen klaar en geeft uitleg over alle soorten. Ze is niet laf met de hoeveelheden en eigenlijk zijn het gewoon vijf glazen. Gelukkig zijn we samen want ik moet ook nog rijden. We kopen heerlijke Riserva’s (18 maanden op hout gelegen) voor de komende dagen.
Inmiddels is het begin van de avond en rijden naar de camperplaats. Een verharde parkeerplaats voor een stuk of 15 campers. Bij de camperplaats ligt een klein grasveldje met een grote boom en twee picknickplekken. Die liggen nog in de zon en dat is een mooie plek om de dag af te sluiten met een glas wijn met een hapje.

 

Zondag 21 april, dag 20, richting de kust via Lanestosa

Het is zondagochtend. Mijn goede voornemen om elke dag het reisverslag bij te houden was hopeloos verdwenen. Om mijn herinneringen te bewaren vind ik het belangrijk om dit verslag te maken. Hoe langer ik daarmee wacht hoe meer al in mijn onderbewuste opgeslagen is. Vanochtend is dus vooral een schrijf ochtend. Sinds Miranda er is had ik niets meer geschreven. Dat kost best veel tijd om je herinneringen op te graven. Gelukkig heb ik de foto’s nog….
Rond het middaguur staat er een rondleiding en bezoek aan Bodega’s Valdelana. Hier koop je namelijk je muntje voor de stroom van de camper (2 euro voor 12 uur stroom) en dan nodigen ze je van harte uit voor een bezoek. Slimme koppelverkoop. Het wijnhuis ziet er leuk uit en ze spreken goed Engels en daarom heb ik me ingeschreven voor de rondleiding.
Rond 12.30 uur worden we welkom geheten bij Bodegas Valdelana (Vallei van de arbeid). Het is een familiebedrijf dat inmiddels gerund wordt door de 14e generatie. Sinds 1500 verbouwen ze al wijn in dit gebied. Ook onder het gebouw zitten nog restanten uit de lang vervlogen tijden. Ze hebben voor de tour veel oude gereedschappen en productiemiddelen bewaard. Dat is al bijzonder om te zien. Wat dit bezoek echt anders maakt dan ik tot op heden heb meegemaakt is dat ze ook aandacht aan kleur en geur besteden. Er is een ruimte waar en serie foto’s hangt met de verschillende tinten van de wijnsoorten. Echt bijzonder was de geurruimte. Daar hangen foto’s van verschillende producten, denk aan leer, chocola, banaan, viooltjes, kersen, boter, vanille, ananas, etc, etc. Onder deze foto’s staat een cilinder met daarin de geur. In de cilinder zit een soort waaier waar je aan kan draaien waardoor de geur door het roostertje aan de bovenkant komt. Heel bijzonder om zo te ervaren en zonder dat je het product ziet, toch exact die geur ruikt. Dit is bedoeld om beter de wijnen te kunnen proeven en beschrijven. Inmiddels komen we ook aan bij het proeflokaal en mogen we de wijn proeven. Er zijn drie series die eigenlijk allemaal dezelfde wijn zijn, maar een ander jasje hebben. Het jasje is verschillend voor de exportlanden. Wat wel erg leuk is, is dat er een ‘rozenserie’ is. Als je over dat etiket wrijft dan ruik je rozen. Dat is toch wel beleving toevoegen aan de verpakking. Wij proeven ook de ‘Angvs serie’ wat een selectie is van speciale druiven en vinificatie van de producent. Ook sluiten we af met het proeven van een olijfolie. Omdat de hele tour en proeverij gratis is, vinden we het niet meer dan normaal om een fles wijn en olijfolie te kopen. Daarnaast doen we onszelf er een plezier mee. De gastvrouw maakt nog een foto van onze enthousiast groep en we verlaten de bodegas.
Het is tijd voor de lunch. Naar goed Zuid-Europees gebruik duurt dat steeds iets langer. Rond een uur of drie is het tijd om de camper opruimen, water innemen en lozen om vervolgens door te gaan naar de volgende stop. We rijden door het prachtige landschap van de Rioja en je ziet iedere keer het landschap veranderen. Als we aankomen in Lanestosa moeten we even naar de kroeg. Ja het is echt moeten want hier koop je de pas om op de camperplaats te kunnen douchen. Als we er toch zijn doen we nog een drankje tussen de locals. Zelfs als we niets zeggen dan weten ze in dit dorpje dat je toerist bent want iedereen kent iedereen.
Na een rondje wandelen door het dorp is het tijd voor een laatste hapje en het bijwerken van mijn reisverslag.

 

Camperweetje van de week: Het went écht om je cassettetoilet (poepdoos) te legen en schoon te maken

Gepubliceerd door inspirerend europa

Ik ben Winfred Ortse, vanaf april 2019 doe ik hier verslag van mijn reis op zoek naar inspirerende plekken en gesprekken in Europa.

Doe mee met de conversatie

2 reacties

  1. Je hebt een beeldende manier van schrijven,Winfred. Maar je tempo ligt best wel hoog,vind ik. Zal wel aan de leeftijd van me liggen. Groetjes Tante

    Like

Plaats een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: