Maandag 8 april, dag zeven, naar Le Pouliquen

Onlangs kreeg ik een app met een filmpje waarin een camperaar gevraagd wordt hoe vaak hij zijn camper wast. De man gaf aan elke dag zijn camper te wassen. Zo erg is het niet alleen doe ik wel elke dag even het kussen van Amber met de borstel en de vloer vegen en dweilen. Je loopt gewoon veel mee naar binnen en als je er permanent woont dan wil je het toch netjes houden. Tijdens de ‘household activities’ begint de Engelse buurvrouw een praatje en vraagt waar de reis heen gaat. Een leuk gesprek over dat als je pensioen hebt, je niet op vakantie bent volgt. Haar man schuift aan en ze geven me wat tips voor Portugal en dan met name rondom Porto.

Vandaag ga ik door naar Le Pouliquen. Dat is een havenplaats van een redelijke omvang. Het voelt een beetje als Scheveningen. Mooie jachthaven met een boulevard, uitgestrekt strand, prachtige oude gebouwen maar ook hele lelijke nieuwbouwdozen.

De route gaat dwars door velden waar zeezout gewonnen wordt. Boeiend om te zien en vooral ook om te zien dat het veel handwerk is. Dat verklaart waarom Maldonzout duurder is dan Jozo…
Om de camperplaats te vinden moet ik dwars door het stadje. Deze plek ligt namelijk echt midden in de stad. Dat is best bijzonder en ook wel weer leuk om iets meer in de bewoonde wereld te zitten. Nadat ik de camper heb geparkeerd ga ik één streep naar het strand. Het is redelijk goed weer en een strandwandeling is altijd een feest. De tentjes op de boulevard zijn open en ik besluit mezelf te trakteren op een echte espresso.

 

Dinsdag 9 april, dag acht, Le Pouliquen en door naar Pacouinay

Wow wat is het prachtig weer. Het zonnetje schijnt en het belooft een prachtige dag te worden. Na het ontbijt maar eens een wandeling door de stad maken. Overal waar je kijkt is wel water en veel mooie oude, onbewoonde huizen. Het is in dit jaargetijde echt een slaapstad. Het lijkt erop dat deze huizen veelal verhuurd worden of mensen in het seizoen hier komen wonen. Mooi wel, alleen nu uitgestorven.

Elke wandeling trekt toch weer naar zee. Het is zo mooi dat de terrasjes (het is inmiddels lunchtijd) bezet zijn en het leeft op de boulevard. Ik ga op een bankje aan het strand zitten met een boek. Amber vermaakt zich door gaten te graven en we hebben het allebei erg naar ons zin in het zonnetje. Nog even een foto maken om de herinnering vast te leggen en dan ga ik toch weer verder. Ik heb me namelijk bedacht dat ik graag die zoutvelden wil bezoeken. Dus de spulletjes inpakken en de stad uit. Ik rijd naar de zoutvelden en stop bij een ‘producteur local’. Daar vraag ik uitleg over de productie en dat krijg ik ook van Eloise. Omdat ik in het Frans om uitleg vroeg, denkt ze dat ik Frans spreek. Het tempo waarmee ze praat is zo hoog, ik begrijp niets van wat ze verteld. Herkansing, met handen en voeten, en begrijp ik dat de velden onderlopen. Het water verdampt en ze zo het zout winnen. Wat er dan mee gebeurt is me niet duidelijk geworden. Na een paar foto’s maken en de aankoop van een zakje zeezout rijd ik door. Het is inmiddels wat later in de middag en ik twijfel of ik terug ga of doorrij naar een volgende locatie. Het wordt doorrijden.

Rond 18.30 uur kom ik aan in nergensland. Een boerderij met uitgestrekte vlaktes er rond omheen. De heer des huizes is gastvrij en laat me zien waar ik mijn camper mag parkeren en waar de badkamer is. Ook geeft hij me nog tips voor mooie fietsroutes. Hij vraagt me hoe ik dit gevonden heb want er komen niet zo veel bezoekers. Voor zes euro mag ik vannacht blijven staan, dat is inclusief stroom, toilet en douche. Vooral die douche spreekt mee aan want… geen muntjes…
Terwijl ik dit schrijf kan ik me voorstellen dat er weinig mensen komen. Er is in de omgeving niets. Er ligt een abdij op 10 kilometer, daar was ik langs gereden maar die was al gesloten. Verder is het hier vooral heel stil en inmiddels heel donker.

 

Woensdag 10 april, dag negen, een dag Pacouinay

Er is hier echt niets… juist daarom heb ik voor deze plek gekozen. Het tempo moet naar beneden. Ik wil teveel in korte tijd. Ondanks dat ik in mijn hoofd weet dat ik tijd heb, voelt dat nog niet zo. Vandaag heb ik een ‘rustdag’. Dat ene moeilijke boek ga ik in starten. Daar heb ik blijkbaar de rust nog niet voor want ik weet mezelf tot een was doen te zetten. Tijdens de was veeg ik de camper uit, dweil de vloer en borstel de hond. Ondertussen heb ik acuut op elke Whatsapp gereageerd en ontdekt dat ik de NOS app met nieuws helemaal bijgewerkt hebt. De koers van mijn aandelen weet ik, LinkedIn tijdlijn is ook bij. Hmmm… stil staan is nooit zo mijn ding geweest maar nu word ik er fijntjes op gewezen. Daar wil ik verandering in brengen. De meldingen staan inmiddels uit en de telefoon mag meer uit beeld. Vertoonde ik dit gedrag ook al voordat ik vertrok….?
Voordeel voor Amber is wel dat ik veel tijd voor haar heb en we trainen druk met apporteren en maken tijd voor een lange wandeling en veel spelen.

De eigenaren lopen langs voor een praatje en zijn verbaasd waarom ik er niet op uit ben. Er is zoveel te zien, leggen ze me uit. Mijn Frans is niet goed genoeg om uit te leggen dat je soms even moet stoppen om verder te komen.
Het is prachtig weer en ik zit in de zon een boek te lezen van een man die met een camper een rondreis maakt langs grote merken in Europa (Olympische Spelen, Skype, Koenigsegg, etc). Dat leest makkelijk weg en zet de creatieve geest ook weer in beweging. Ik schets wat ideeën van me af en besef me dat het tijd voor de lunch is. Ook daarvoor komt de eigenaar me melden dat ik met een gerust hard de keuken mag gebruiken als ik dat wil. Mijn ervaring met Fransen is tot op heden een stuk beter dan hun imago.

Voor de lunch had ik een fijne salade met biefstukreepjes in gedachte. Dat pakt alleen iets anders uit… De koelkast ken drie standen. Als je aan de stroom ligt, 230 volt. Als je rijdt 12 volt en als je stilstaat zonder stroom op gas. Dat weet ik (na navraag bij mijn helpdesk Maik) alleen heb ik vergeten om de knop van 12V naar 230V om te zetten. Na een hele dag, gisterenmiddag en vanochtend, de zon op de camper is de koelkast niet zo koud meer. Daarom ga ik het vers maar weggooien om een doktersbezoek in Frankrijk te voorkomen. Salade zonder vlees gaat ook prima en eigenlijk nog beter ook voor mij.

De middag doe ik nog een paar klusjes aan de camper, ruim de was op en lees nog een boek. Voor morgen kijk ik alvast naar een volgende camperplaats. Een goede aanzet voor een wat langzamer leven.

 

Donderdag 11 april, dag 10, naar Cognac

Vandaag rustig opgestaan en met de hond aan de wandel geweest. Nog wat dingetjes op de laptop gedaan en me gaan verdiepen in de trip van vandaag. Eigenlijk weet ik heel goed wat ik vandaag wil. Ik ga naar de stad Cognac en heel misschien een klein proefje doen.

De route is prachtig en onderweg maken we nog een korte stop om even te tanken. Hoewel ik geen grote camper heb, voelt het wel zo als je door kleine Franse plaatsjes rijdt. Het is toch een doos van 2,25 breed, 5,5 meter lang en 3,15 meter hoog wat je verplaats. Inmiddels merk ik dat het steeds gewoner voelt om ermee door dorpjes te rijden en te parkeren bij een boulanger of supermarché. ~talenknobbeltje hè?~
Het was een uurtje of twee rijden en we komen begin van de middag aan in Cognac. Wat overigens fascinerend is, is hoe Frankrijk ingesteld is op campers. In veel steden zijn speciale parkeerplaatsen voor campers. Ook nu kan ik midden in de stad, aan het water (gratis) parkeren. Er zijn ‘maar’ 7 plekken dus in het hoogseizoen zal het snel vol zijn maar ik ben in het voorseizoen dus plek genoeg.

Als je de parkeerplaats afloopt zie je gelijk één van de bekendste cognachuizen al liggen, Hennesy. Hier doen ze tours, waarbij je met de boot oversteekt om de pakhuizen te gaan bekijken. Lijkt me leuk en wil ik graag doen maar helaas volgeboekt voor vandaag. Blijkbaar naast bekend ook populair. Overigens kon je de tour in het Frans, Duits, Engels, Spaans en Chinees doen, dat zegt wel wat.

Cognac is echt een hele charmante stad. Goed beloopbaar, aan een rivier. Mooie oude gebouwen en veel ~goh~ cognachuizen. In het midden van de stad ligt een leuk pleintje met terrassen. Dat lijkt me een perfecte plek om een kop koffie te drinken met een crêpe. Die had ik nog niet op. Even lekker Hollands.. de espresso kost € 1,40 dan mag ik ook wel een tweede.
Ik kom tot de ontdekking dat ik niet zo vaak alleen reis. In mijn rugzak waar ik wel water in heb gedaan zit geen boek of iets om te schrijven. Leerpuntje voor de volgende dag. Desondanks is het prima een paar uurtjes vol te houden in de zon door mensen te kijken.

Voor de liefhebbers. Wat is cognac: feitelijk is het witte wijn dat vervolgens twee keer gedestilleerd wordt. Daarna moet het minimaal 2,5 jaar op houten vaten rijpen. Afhankelijk van de wijn, de vaten en tijd op dat vat krijg je dus verschillende smaken en kwaliteiten. Cognac kende ik al en vind ik op zich ook lekker. Wat ik niet kende en nu ook als lekker kan toevoegen aan mijn smaakpalet is Pineau.

Wat is dan Pineau. Dat is de most (wat over blijft na het persen van de druiven) en daar wordt cognac aan toegevoegd. Je hebt het in wit, rosé en rood en drinkt het op een temperatuur van 8-10 graden. De drank heeft een alcoholpercentage van 16-22%. Het is vergelijkbaar met port alleen drink je dit gekoeld. Fijn zomerdrankje.

Vannacht logeer ik op een Cognacfarm dus wie weet een Pineau voor het ontbijt.

 

Vrijdag 12 april, dag 11, naar Bleurette

De Pineau en Cognac proeverij werd na de lunch in plaats van het ontbijt. Vannacht stond ik dus op een cognacfarm die al 85 jaar in bedrijf is door de familie. Ze maken Cognac en Pineau voor hun eigen label en leveren aan Remy Martin die het in een blend gebruiken. Mevrouw Clair maakt veel tijd om alles te laten zien en uit te leggen. Met een grote glimlach verteld ze dat het mooiste aan het einde komt, de proeverij. Met mijn handen en voeten Frans stel ik vragen en ze verteld in korte zinnen over de productie. Als ik er echt niet meer uit kom dan helpt ze me door het in het Engels uit te leggen. Haar Engels is beter dan mijn Frans alleen op deze manier is het zoveel charmanter. Omdat ik al een tijdje hier in Frankrijk rondreis merk ik wel dat ik het beter begrijp. Ook heb ik Franse radio aan staan onderweg. Het is nog steeds niet best en die 4,5 op mijn rapport was echt terecht. De woordjes lukt wel maar zinnen of vervoegen is drama.
Niet voor mevrouw Clair, ze complimenteert me met mijn enthousiaste vragen en de moeite die ik doe om haar taal te spreken. Vanzelfsprekend heeft dat geholpen om mij te overtuigen dat ik een fles Pineau en kleintje cognac mee neem in mijn camper.

Het is tijd om te gaan en richting de volgende overnachtingsplaats te gaan. Vandaag ga ik naar de Bordeaux. Misschien wel de bekendste wijnstreek van Frankrijk. Dat zie je dan ook onderweg aan de uitgestrekte vlaktes met druivenranken en heel veel reclameborden voor proeverijen en directe verkoop. Dit keer geen verleiding want het enthousiasme van de cognacproeverij gloeit nog op mijn wangetjes. Het enige wat ik even moet doen is boodschappen. Mijn merkentrouw voor Franse supermarkten laat zich leiden door datgene dat op mijn route ligt. Vandaag dus een Lidl.

Mijn route brengt me door de Pomerol en St. Emillion. De verleiding wordt heel groot voor een stop want dit zijn zeer goede wijngebieden. Je ziet dat het goede gebieden zijn want de welvaart is duidelijk zichtbaar. Rustig rijd ik door naar mijn locatie, een chateau in de Bordeaux. Wat is het toch fijn om Google Maps te hebben want deze weggetjes tussen de druivenvelden zou je zo voorbij rijden. De oprijlaan is prachtig en op de camperplaats staat één camper. Het is ook hier nog erg rustig.
Met veel enthousiasme word ik onthaald door Jean-Luc. Hij legt me de spelregels uit. Overnachten is gratis als je voor 20 euro wijn koopt.. Slimme marketing. Overigens is het anders 5 euro dus ook geen schokkend bedrag.

Er ligt een enorm grasland rondom de camper en Amber vermaakt zich direct.
Nadat ik aangesloten ben met stroom en een beetje gesetteld ben, komt Christelle vragen of ik interesse heb in een proeverij. De andere gasten, Duitsers, zitten er ook. Met veel verhaal en enthousiasme moet ik alle (8) wijnen proeven. Gelukkig schenkt hij echt kleine beetjes in maar al snel zit er toch twee glaasjes in de man. Ze maken hier wel fijne wijn en na mijn voorkeur uitgesproken te hebben schenkt hij die nog maar eens in.
De Duitse gasten komen hier voor het achtste jaar en dit is hun stop om de wijnkelder thuis aan te vullen. Met hen deel ik nog wat camperlocaties, of eigenlijk zij vooral met mij. En het wordt steeds gezelliger.
Mijn Frans wordt er wel beter van en we praten over de mooiste Peugeot ooit. Volgens mij de 504 coupe maar volgens hem de 306 cabrio naar het ontwerp van pininfirina. Daar is ook het ontwerp van de 504 van dus over de ontwerper zijn we het eens, en hij schenkt daarom nog maar eens bij. Ook praten we over oldtimers. Hij heeft zes tractoren waarvan hij er momenteel twee restaureert samen met zijn zonen. Vol trots nodigt hij me uit naar de schuur om ze te bekijken. Het is een Massey Ferguson en… een Fendt. Mijn zwager zou als FendtFan zo trots zijn.
Wat een leuke mensen ontmoet je zo. Vandaag was echt een dag zoals ik die van te voren ingebeeld had. Ontspannen, mooi weer en leuke gesprekken. Dit cadeau aan mezelf voelt steeds beter.

 

Zaterdag 13 april, dag 12, nog een dag in Bleurette

Wat is het prachtig weer. Vandaag blijf ik nog een dagje staan op deze fijne plek. Dat betekent ’s morgens rustig wakker worden met een bakje kwark met muesli, de hond uitlaten, afwas doen en de camper uitvegen. Vervolgens duik ik in mijn boek. Terwijl ik mijn boek zit te lezen, klopt de Duitse buurvrouw op de deur. Ze staat met haar campergids in de hand om me exact te laten zien welke camperplaats in Frankrijk en Portugal het bezoeken waard zijn.
Nadat we een half uurtje staan te praten stelt haar man voor om aan de picknicktafel te gaan zitten zodat we iets comfortabeler praten. Nadat we een uurtje over camperplaatsen, camperaars en Frankrijk hebben zitten te praten stelt ze voor dat ze lunch gaat maken én vraagt of ik mee wil eten. Ach… daar zeg ik geen nee tegen en we hebben leuke gesprekken. Ze maakt een heerlijke roerei met scampi. Vooraf zet ze nog stokbroodjes met gezouten boter en ganzenlezerpaté op tafel. Ik haal uit mijn camper een fles rode wijn en laten het ons heerlijk smaken in het zonnetje. Dit is genieten van het Franse leven.

De middag zetten de gesprekken zich vrolijk door. Inmiddels hebben we het over zijn (voormalig) beroep waardoor hij veel contacten had met de WUR en dus weet waar Ede ligt. We hebben het over politiek, de opkomende populisten in Europa, de Brexit (er komt namelijk net een Engels camper aanrijden) maar ook over de economie en verwachtingen van de komende jaren in Nederland en Duitsland. Daarnaast over het gezin, wat mijn Frau ervan vindt dat ik weg ben en hoe het is om te leven in Nederland en Duitsland. Na een gesprek van een paar uur stellen we ons maar eens aan elkaar voor. We nodigen de Engelsen ook uit voor een glas wijn aan de picknicktafel maar die houden zich al aan de Brexit en blijven op hun campergrondgebied
Verder praten we nog over wat ik (zakelijk) wil gaan doen en dat Duitsland, volgens hen, onvoldoende bezig is met innovatie en nieuwe businessmodellen. Ook circulariteit is nog nauwelijks een onderwerp terwijl een land met zoveel productie daar toch mee bezig zou horen te zijn, vinden ze. Tussen de gespreksonderwerpen verplaatsen we de picknicktafel met de zon mee. Aan het einde van de middag voel ik dat ook wel aan mijn kale bolletje waar de huid een beetje gespannen staat van de zon. Nadat we de tweede fles wijn leegschenken en de zon achter het gebouw is gezakt is het tijd om Amber uit te laten. We zeggen gedag en de avond is weer voor mezelf. Eten koken en een boek.

Dit was zeker één van de inspirerende gesprekken waar ik op hoopte. Wat een leuke mensen en gespreksonderwerpen én de hele dag mijn Duits geoefend.

 

Zondag 14 april, dag 13, naar de kust in Capbreton.

Vandaag pas om 9.15 wakker geworden. Wow, ook Amber nauwelijks gehoord vannacht. Dat blijft nog steeds wennen. Je hoort namelijk alles in de camper. Dus het wandelen van Amber naar haar waterbak, het drinken, allemaal geluiden die ik niet gewend ben. Ik slaap nogal licht dus ik ben best vaak wakker. Het is nog steeds een beetje acclimatiseren om te leven in een camper.

Vanochtend werk ik mijn reisverslag/blog bij. De dagelijks zaken horen er ook bij en ik zal niet elke dag schrijven over de camper uitvegen of hond uitlaten. Welk blijkt dat het handiger is om het reisverslag iets regelmatiger bij te houden. Nu ga ik toch vaak de foto’s erbij halen om de herinnering terug te halen. Er gebeurt best veel in zo’n periode.

Vandaag ga ik weer naar de kust, deels omdat het er prachtig is en deels omdat ik daar de oversteek naar Spanje wil maken. Na afscheid genomen te hebben van Jean-Luc en Ute en Bruno (de Duitse buren) maak ik de autorit van een uur of twee. Het landschap is weer prachtig en met dit mooie weer ook een voorspoedige rit. Wat me opvalt is dat het op zondag uitgestorven is. Er is geen supermarkt open en ook mensen lijken allemaal binnen te blijven ondanks dat het weer heel mooi weer is.

Vandaag sta ik op een grote camperplaats. Eigenlijk is het een parkeerplaats met stroompunten en een toilet. Het ligt aan het duin met aan de andere kant van het duin de zee. De parkeerplaats staat al behoorlijk vol en vandaag kun je de diversiteit van alle campersoorten zien. Van grote vrachtwagens, bussen tot kleine en oude campertjes. Leuk om te zien. Volgens mij ben ik wel de enige zonder schotel, die er overigens ook in alle maten zijn, zie ik nu.

Het is erg mooi weer en dat nodigt uit voor een heerlijke strandwandeling. Op een kilometer of 3 ligt een jachthaven met een boulevard. Langs het strand op is het een heerlijke wandeling. Winfred vrolijk, Amber vrolijk, wat willen we nog meer. Daar aangekomen is het een mooi moment voor een glas witte wijn op het terras en te genieten van het leven.
De zon begint wat zwakker te worden en om die warmte nog even mee te pakken is het een goed moment voor de wandeling terug. Daarna is het een vast avond ritueel. Eten koken en boek lezen.

Op deze camperplaats bruist alles ook meer. Er zitten mensen met een klein vuurtje bij elkaar een biertje te drinken, iets verderop zit iemand muziek te maken waar wat mensen eromheen. Het heeft misschien ook iets te maken met het ‘surfpubliek’ hier en je voelt een sfeer van samen is leuker dan alleen.

 

Camperweetje van de week: Ja, 80% van de camperaars zwaait naar elkaar onderweg.

Gepubliceerd door inspirerend europa

Ik ben Winfred Ortse, vanaf april 2019 doe ik hier verslag van mijn reis op zoek naar inspirerende plekken en gesprekken in Europa.

Doe mee met de conversatie

3 reacties

  1. Wat super leuk om te lezen Winnie.
    Zo kunnen we mee met jou op reis.
    Op de hoogte blijven wat je allemaal doet. Nog vele mooie en leuke en inspirerende verhalen.

    Like

Plaats een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: